Γενέθλια με το στανιό

Οταν το μακρινό 1957 ο Χάρολντ Πίντερ έγραφε το Birthday Party, το δεύτερο  έργο του, κανείς δεν ήταν προετοιμασμένος για την τροπή που θα έπαιρνε έκτοτε η τέχνη του θέατρου, τροπή ουσιαστικότερη και γονιμότερη κι απ΄αυτήν που είχε πετύχει στον καιρό του ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, τολμώ να πω. Ετσι είναι αυτά τα πράγματα. Συμβαίνουν επειδή κανείς δεν τα προετοιμάζει, κανείς δεν τα προαναγγέλλει, κανείς δεν στέλνει προσκλήσεις, κανείς δεν αγοράζει κεράκια έτοιμα για αυτανάφλεξη, φου, φου, φου. Το πάρτι του Πίντερ, ωστόσο, θα είχε ολέθρια κατάληξη για τα σκηνικά του πρόσωπα, και η απειλητική ατμόσφαιρα των γενεθλίων θα συνέτριβε τελικά προσκεκλημένους κι απρόσκλητους.

Δεν υπαινίσσομαι ότι το ίδιο θα συμβεί και με το πάρτι Αχτσιόγλου, Τεμπονέρα, Χριστοδουλάκη που το περιμένουμε μέσα στη βδομάδα. Οσο όμως πλησιάζει η μέρα, η πολιτική μας ζωή, χτυπημένη καθώς είναι από αφόρητη πλήξη, όλο και πυργώνει την τούρτα των ερμηνειών προσθέτοντάς της διαρκώς ορόφους από παντεσπάνι και κρέμα ζαχαροπλαστικής. Πρόκειται περί βελούδινης ανταρσίας, για χορό των ντεμπιτάντ ή για μια νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης, τίνος αλήθεια; Την Κεντροαριστερά άστην. Οσο ήταν να ανασυγκροτηθεί, ανασυγκροτήθηκε. Και οι ηγετικές φυσιογνωμίες, ως γνωστόν, δεν βγαίνουν από την τράπουλα με σειρά δύναμης. Εκτός κι αν είναι σημαδεμένη. Κι από τους τρεις…

Στα πάρτι γενεθλίων, πάντως, δεν κερδάει αυτός που θα φυσήξει πρώτος. Κερδάει εκείνος που κρατάει τη σπάτουλα, μοιράζει τα κομμάτια και κορφολογάει στα μουλωχτά το κερασάκι της τούρτας. Μπορώ άνετα να φανταστώ τον Ανδρουλάκη σ΄αυτόν τον ρόλο και, γιατί όχι, τον Κασσελάκη. Και το επαναστατικό σουαρέ θα λήξει όπως τελειώνουν όλα τα παιδικά πάρτι. Με τούρτες στο χαλί, ένδοξες στοίβες από πλαστικά πιάτα στη σκουπιδοσακούλα και σύχρηστα παιδάκια μισοκοκοιμισμένα πάνω σε καναπέδες. Διότι όπως συμβαίνει και στο θεατρικό έργο, αν δεν υποκύψεις στη δύναμη της «οργάνωσης», δεν έχει τούρτα, ούτε κεράκια, ούτε χάπι μπερθντέι, η φάση εξελίσσεται σαν «κωμωδία της απειλής», όπως ευφυώς είχαν χαρακτηρίσει το έργο του Πίντερ οι σύγχρονοί του κριτικοί.