Καλό μήνα

Την περασμένη Κυριακή έκανα το long run μου στην αγαπημένη μου διαδρομή για αυτές τις προπονήσεις, το παραλιακό μέτωπο. Τον χειμώνα ξεκινάω από την Πλατεία Νερού κάτω από το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος και ανάλογα με την απόσταση που έχω να τρέξω, φτάνω μέχρι και το Καβούρι και επιστρέφω. Μου αρέσει ιδιαίτερα, δεδομένου ότι σχεδόν μόνιμα βλέπω και μυρίζω θάλασσα, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες που τρέχω αντίστροφα με εκκίνηση από τη Λίμνη της Βουλιαγμένης, αμέσως μετά το long run βουτάω για αποθεραπεία στο νερό.

Η προπόνηση της περασμένης Κυριακής ωστόσο δεν αποδείχθηκε τόσο απολαυστική όσο άλλες φορές. Δεν έφταιγε φυσικά η διαδρομή αλλά οι καιρικές συνθήκες. Με το θερμόμετρο στους 7 με 8 βαθμούς Κελσίου και παρότι έκανα 26 ολόκληρα χλμ. δεν ζεστάθηκα ποτέ…

Και να πεις ότι δεν είχα ντυθεί κατάλληλα; Μακρύ κολάν, διπλή μακριά μπλούζα με κάλυψη στον λαιμό και γάντια. Κι όμως… Το κρύο μού τρυπούσε τα κόκαλα, ενώ στην επιστροφή σχεδόν μόνιμα είχα κόντρα άνεμο που έκανε ακόμα πιο δύσκολη την προσπάθειά μου να βγάλω την απόσταση.

Οχι, δεν εγκατέλειψα. Μια χαρά τερμάτισα αλλά αλήθεια αναρωτιέμαι τι βρίσκετε όσες και όσοι «καλοχειμωνάκηδες» προτιμάτε το τρέξιμο στο κρύο… Θα μου πείτε είναι καλύτερα όταν στην καρδιά του καλοκαιριού τρέχουμε με 30 βαθμούς Κελσίου ή και παραπάνω; Οχι. Καθαρό όχι.

Συμπέρασμα. Υπάρχουν ιδανικές καιρικές συνθήκες για τρέξιμο. Την άνοιξη και το φθινόπωρο νομίζω στην Ελλάδα έχουμε τον κατάλληλο καιρό για να απολαμβάνουμε τις προπονήσεις μας. Ούτε πολλή ζέστη, ούτε πολύ κρύο και με ήπιους ανέμους. Αν με ρωτήσουν ωστόσο ποια προετοιμασία βγαίνει πιο εύκολα, αυτή για τον μαραθώνιο του φθινοπώρου ή εκείνη για τον μαραθώνιο της άνοιξης, θα προτιμήσω χωρίς δεύτερη σκέψη την πρώτη.

Το μόνο που με παρηγορεί προς το παρόν είναι ότι μπήκαμε επιτέλους στον Φεβρουάριο που είναι ο τελευταίος μήνας του χειμώνα. Και η μέρα μεγαλώνει! Αντε, καλό μήνα!