«Το τρέξιμο άλλαξε τον τρόπο που ταξιδεύω»

Το πάρκο Κρονβάλντα της Ρίγας είχε αποκτήσει χριστουγεννιάτικη όψη, παγοκρυστάλλους να κρέμονται από τα δέντρα και το κανάλι να έχει παγώσει. Είχε μείον 14 βαθμούς Κελσίου και είχα χάσει την αίσθηση στα χέρια μου, αλλά συνέχισα να τρέχω πατώντας το φρέσκο χιόνι, αποφεύγοντας τα σημεία με μαύρο πάγο και παίρνοντας αργά τις στροφές. Το πάρκο συνδεόταν εύκολα με άλλους γύρω κήπους, που ήταν όλοι περιτριγυρισμένοι από θέατρα, κιόσκια, αγάλματα και εκκλησίες, κάνοντας το τρέξιμό μου ειδυλλιακό. Ετρεχα επί 40 λεπτά και σύντομα θα επέστρεφα στο ξενοδοχείο μου, με θέα τον κήπο Βερμάνε, εγκαίρως για πρωινό και ένα ζεστό ντους. Είχα επιλέξει το ξενοδοχείο όχι με βάση την τιμή ή τις εγκαταστάσεις, αλλά για την τοποθεσία του, και συγκεκριμένα για την άνετη πρόσβασή του στα πάρκα. Και το να φτάσω σε αυτό το σημείο ήταν άλλο ένα «ταξίδι» για μένα.

Ο σπόρος στο λοκντάουν

Οπως πολλοί άνθρωποι, είχα αρχίσει να τρέχω κατά τη διάρκεια του λοκντάουν. Κατέβασα την εφαρμογή του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Βρετανίας «Couch to 5K» («Από τον καναπέ στα 5 χλμ.») και δοκίμασα να τρέξω στο πάρκο της γειτονιάς μου στο Εδιμβούργο. Απέτυχα οικτρά. Σοκαρίστηκα από το πόσο δύσκολο ήταν να τρέξω έστω και ένα χιλιόμετρο. Είμαι πεζοπόρος και μπορώ να περπατάω εύκολα ώρες πάνω-κάτω σε λαγκάδια υπό όλες τις καιρικές συνθήκες. Ωστόσο, κάθε φορά που έβγαινα έξω για τρέξιμο, όλο μου το σώμα ούρλιαζε.

Παραιτήθηκα. Δοκίμασα ξανά. Απέτυχα. Δοκίμασα ξανά. Παραιτήθηκα. Ωστόσο, ο σπόρος του τρεξίματος είχε φυτρώσει μέσα μου. Ασε που με έτρωγε το ότι δεν τα είχα καταφέρει. Αργότερα, απελευθερωμένη από τα λοκντάουν, συνάντησα τη φίλη μου τη Νόρικο στην Κωνσταντινούπολη και ενώ ήμασταν μποτιλιαρισμένες μέσα σε ένα ταξί, την άκουγα να μιλάει για την αγάπη της για το τρέξιμο και τους Μαραθωνίους. Μου εξήγησε πώς τη βοηθάει να νιώθει ελεύθερη και ότι είναι ένα πνευματικό παιχνίδι. Ξαφνικά είχα μια αναλαμπή. Το τρέξιμο δεν μοιάζει λίγο με το γράψιμο; Πρέπει να έχεις αντοχή. Πρέπει να τα καταφέρνεις. Μια λέξη τη φορά. Ενα βήμα τη φορά.

Η αρχή στο Εδιμβούργο

Γύρισα σπίτι στο Εδιμβούργο με νέα αποφασιστικότητα, έκανα πελματογράφημα και αγόρασα το πρώτο μου ζευγάρι κανονικά αθλητικά παπούτσια. Τρεις φορές την εβδομάδα έβγαινα έξω με τα ακουστικά μου, με προπονητή την εφαρμογή, μέχρι που μια μέρα, επιτέλους, ολοκλήρωσα 5 χιλιόμετρα χωρίς να περπατήσω. Μπορεί να μου πήρε 34 λεπτά και άπειρες προσπάθειες, αλλά τα κατάφερα. Μόλις άρχισα να βγαίνω τακτικά, άρχισα να μιλάω με τη Νόρικο όταν εκείνη έκανε τζόγκινγκ κατά μήκος του Βοσπόρου και εγώ έτρεχα έως το Λιθ. Το να έχω μια «συντρέχτρια», έστω και μακρινή, αποδείχθηκε τεράστια βοήθεια.

Νομίζω ότι ξέρω γιατί το τρέξιμο έγινε τόσο δημοφιλές κατά τη διάρκεια των λοκντάουν. Φυσικά, πρόσφερε την ευκαιρία για άσκηση και καθαρό αέρα όταν ήμασταν κλεισμένοι μέσα, αλλά ήταν επίσης ένας τρόπος να επιβληθεί κάποια τάξη στον χαοτικό μας κόσμο. Κατά τη διάρκεια ενός τρεξίματος, το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι η δραστηριότητα και η επίτευξη του στόχου σας. Ακόμα και όταν είναι δύσκολο, είναι μια ανακούφιση. Και υπάρχει μια αίσθηση ισονομίας: αν είστε σωματικά ικανοί, μπορείτε να φορέσετε ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και να βγείτε.

Στους κήπους της Βαρσοβίας

Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Λονδίνο έκλεισα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στο Ρίτζεντς Παρκ. Ξεκίνησα για ένα τρέξιμο με την ανατολή του ήλιου και συνάντησα δεκάδες άλλους δρομείς με πολύχρωμα ρούχα και μπαντάνες κεφαλής. Ακουσα κελαηδίσματα και φωνές από τα εξωτικά ζώα που ξυπνούσαν του ζωολογικού κήπου του Λονδίνου. Ξετρελάθηκα. Στην επίσκεψή μου στην Πολωνία ύστερα από λίγο καιρό τα αθλητικά μου παπούτσια και τα δρομικά μου ρούχα καταλάμβαναν μεγάλο μέρος της χειραποσκευής μου, αλλά, εξοπλισμένη με ένα νέο ρολόι Garmin, είχα το όνειρο να χαρτογραφήσω διαδρομές στα πάρκα της πολωνικής πρωτεύουσας. Κάνοντας τζόγκινγκ στον Σαξονικό Κήπο της Βαρσοβίας, πέρασα δίπλα από τον τάφο του Αγνωστου Στρατιώτη και την αιώνια φλόγα του και έτρεξα κατά μήκος των μονοπατιών που ελίσσονται μέσα στο πάρκο Λαζιένκι, σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα στον κόσμο, χαζεύοντας τα σιντριβάνια και τα περίπτερά του. Στη συνέχεια έκανα το ίδιο στην Κρακοβία.

Το τρέξιμο είχε αρχίσει να αλλάζει όχι μόνο το σώμα και το μυαλό μου, αλλά και τον τρόπο που ταξίδευα. Εκτός από την επιλογή ξενοδοχείων κοντά σε χώρους πρασίνου, είχα αρχίσει να προσέχω πράγματα όπως η ποιότητα του αέρα και τα σκυλιά. Στην Τιφλίδα, κατά τη διάρκεια ενός έντονου καύσωνα, διάλεξα ξενοδοχείο που είχε στον 18ο όροφο γυμναστήριο με κλιματισμό και τεράστια παράθυρα με θέα στην πόλη.

Στις όχθες του Βοσπόρου

Σύντομα κατάφερα έναν άλλο στόχο: ένα τρέξιμο στην Κωνσταντινούπολη με την ανατολή του ήλιου. Πριν ξημερώσει, η Νόρικο με συνάντησε στο ξενοδοχείο μου στο Πέραν και περπατήσαμε μέχρι τη γέφυρα του Γαλατά. Ξεκινήσαμε να τρέχουμε δίπλα από τους ψαράδες που κάπνιζαν, προς το αιγυπτιακό παζάρι, με τα μεγάλα τζαμιά εκατέρωθεν – στη συνέχεια μέσα από τα πλήθη που σχηματίζονταν στον τερματικό σταθμό των φέριμποτ στο Εμίνονου – ακολουθώντας τα παλιά τείχη της πόλης και ατενίζοντας τον Βόσπορο. Καθώς ο ήλιος ανέβαινε, το νερό μετατράπηκε από μελανόμαυρο σε γαλάζιες λαμπερές κορδέλες. Στη συνέχεια τρέξαμε ξανά πίσω και καταλήξαμε να πίνουμε τουρκικό καφέ στις αποβάθρες του Καράκιοϊ, μεθυσμένες από την απόλαυση του να τρέχουμε μαζί, όχι ονλάιν αλλά στην πραγματική ζωή. Ηταν η πρώτη φορά που έτρεχα διά ζώσης παρέα με κάποιον άλλο άτομο.

Πρόσφατα, ολοκλήρωσα τον πρώτο μου Ημιμαραθώνιο στη Σκωτία. Πήγε καλά, αν και κατέληξα με φουσκάλες στα δάχτυλα από λάθος κάλτσες. Εδειξα το πόδι μου σε μια νοσοκόμα. «Δεν έχει μολυνθεί, αλλά έχετε δρομικά πόδια» είπε ενώ περιποιούνταν την πληγή. Και αντί να νιώσω ντροπή για την κατάσταση των ποδιών μου, χαμογέλασα με μια μικρή αίσθηση υπερηφάνειας.

Η Κάρολαϊν Ιντεν είναι συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας