Ανασχηματισμός όπως εξορκισμός

Πιο υποψιασμένος από τους στενότερους και κατά τεκμήριο πιο εφησυχασμένους συνεργάτες του ο Πρωθυπουργός έδειξε με τον αιφνιδιαστικό χθεσινό ανασχηματισμό ότι, αν μη τι άλλο, δεν θεωρεί το άνετο δημοσκοπικό προβάδισμα αρκετό για τη διατήρηση της πολιτικής του κυριαρχίας. Εξού και έσπευσε να αντικαταστήσει τους υπουργούς στον χώρο της πολιτικής ευθύνης των οποίων είχαν παρουσιαστεί τους πρώτους μετεκλογικούς μήνες οι πιο κραυγαλέες διαχειριστικές ανεπάρκειες του παραγόμενου κυβερνητικού έργου. Πολλώ δε μάλλον που οι ανεπάρκειες αυτές είχαν αρχίσει να θέτουν εν αμφιβόλω την ικανότητα του όλου κυβερνητικού σχήματος να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις απαιτήσεις των πιο ευαίσθητων σε θέματα δημόσιας τάξης και ασφάλειας κοινωνικών ερεισμάτων του και μάλιστα σε μια περίοδο που ούτως ή άλλως έχουν αρχίσει να διακυβεύονται οι σχέσεις του με τα πληττόμενα από την ακρίβεια και τα λοιπά προβλήματα της καθημερινότητας πιο ευάλωτα λαϊκά στρώματα.

Προφανώς ο Πρωθυπουργός έχει αντιληφθεί ότι, παρά την προσωπική του υπεροχή, κανείς δεν του εγγυάται ότι ο συνδυασμός της κοινωνικής με τη φυσική ανασφάλεια των πολιτών δεν υπάρχει ανά πάσα στιγμή ο κίνδυνος να αποτελέσει ένα πολιτικά εκρηκτικό μείγμα που μπορεί να γίνει ανατρεπτικό αν οι περιστάσεις προσθέσουν σε αυτό και στοιχεία εθνικής ανασφάλειας σαν και αυτήν που δυνάμει προκαλούν οι εντεινόμενες γεωπολιτικές αναταράξεις στην ευρύτερη περιοχή και όχι μόνον. Πολύ δε περισσότερο που ενδέχεται να εξελιχθούν σε εκτός ελέγχου καραμπόλες.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο Πρωθυπουργός απέφυγε να διακινδυνεύσει πειραματιζόμενος με νέα πρόσωπα. Προτίμησε να προστρέξει στις υπηρεσίες των εμπειροπόλεμων και επανειλημμένα δοκιμασμένων στις ίδιες κυβερνητικές θέσεις στελεχών, όπως είναι οι κύριοι Χρυσοχοΐδης και Γεωργιάδης, παρά να συνεχίσει δοκιμάζοντας το καινοφανές σύστημα rotation με το οποίο είχε θελήσει στην προηγούμενη φάση να συνδέσει τις λειτουργίες του λεγόμενου «επιτελικού κράτους». Οσο και αν αυτό εμμέσως πλην σαφώς σημαίνει παραδοχή ενός λάθους που δεν θέλησε να ομολογήσει, το σίγουρο είναι ότι με τη χθεσινή διορθωτική του κίνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει, εκτός των άλλων, να κερδίσει τον χρόνο που θα έχαναν οι νέοι υπουργοί ώσπου να μάθουν τα υπουργεία τους. Πολύ δε περισσότερο που πρόκειται για υπουργεία που είναι αρμόδια για κοινωνικά προβλήματα ιδεολογικά και εκλογικά εξαιρετικά κρίσιμα.

Είναι ολοφάνερο ότι έξι μόλις μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση ενός νέου εκλογικού κύκλου που αυτή τη φορά αφορά όλη την Ευρώπη και αρχίζει με τις ευρωεκλογές. Μπορεί το φάντασμα της δυναμικά ανερχόμενης και πάλι στην υπόλοιπη ήπειρο λαϊκίστικης Ακροδεξιάς να μην πλανάται ακόμα πάνω από τον ελληνικό ουρανό. Δεν παύει, ωστόσο, να είναι εξίσου απειλητικό και παρ’ ημίν. Ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι η ταχύτητα με την οποία κινείται δεν εξαρτάται από τις γεωγραφικές και ιστορικές αποστάσεις που έχει να διανύσει, αλλά από τα πολιτικά κενά και τις κοινωνικές αντιθέσεις που το τρέφουν και το γιγαντώνουν μαζί με την απόγνωση και τις φοβίες που εμπνέει η αβεβαιότητα για το αύριο. Γι’ αυτό και ο εξορκισμός του δεν πιάνει εύκολα. Κυρίως δεν πιάνει με εκτός πραγματικότητας παραμυθίες.

O Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής.