Ευτυχώς δεν ζει ο Ντιέγκο…

Η ποδοσφαιρική κόντρα της Βραζιλίας με την Αργεντινή κρατάει από το 1914. Σε λίγο θα φτάσουν τα 110 χρόνια πάθους, έντασης και οξείας αντιπαλότητας για το ποιος είναι ο καλύτερος του κόσμου.

Το αποψινό ματς στο Μαρακανά για τα προκριματικά του Μουντιάλ μοιάζει σαν μια ακόμη μάχη στο χορτάρι. Παρόντος του Μέσι, απόντος του Νεϊμάρ η κόντρα ανάμεσα στους Βραζιλιάνους και τους πρωταθλητές κόσμου έχει και πολιτικές προεκτάσεις. Είναι ο πρώτος αγώνας της Αλμπισελέστε με νέο πρόεδρο της χώρας τον ακροδεξιό Μιλέι.

Ποιος θα το φανταζόταν. Η βασανισμένη Αργεντινή των δικτατόρων κόντρα στη Bέρντε ε Oρο που σήμερα έχει στην προεδρία της τον αριστερό (όχι όμως και κομμουνιστή κατά τους «φίλους» του) Λούλα.

Η μάχη στο χορτάρι

Η αποστολή της Αρχεντίνα ταξίδεψε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο με την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των διεθνών της (ανάμεσά τους και ο Ορτέγα του Ολυμπιακού). Την ποδοσφαιρική τους αποστολή την ξέρουν καλά. Μία ακόμη νίκη εκεί όπου σήκωσαν το 2021 το Κόπα Αμέρικα θα έγραφε έναν ακόμη θρίαμβο και θα έριχνε αλάτι στις πληγές των Μπραζιλέιρος που μετράνε τρεις σερί ήττες και αν συνεχίσουν έτσι θα δουν το επόμενο Μουντιάλ από την τηλεόραση (αν δεν την έχουν ήδη σπάσει).

Το μυαλό των Αργεντινών όμως δεν είναι στην μπάλα. Η εκλογή του Χαβιέρ Μιλέι, ενός ακροδεξιού οικονομολόγου που έχει ορκιστεί να «εξολοθρεύσει» τον πληθωρισμό και να πάρει μέτρα για να φτιάξει το κράτος, έχει εκτοξεύσει τη Νο 2 οικονομία της Νότιας Αμερικής σε ένα απρόβλεπτο και δυνητικά ταραχώδες μέλλον.

Μια ζωή στην αβεβαιότητα

Πάντως ο κόσμος και στις δύο χώρες είναι στα όριά του. Τεράστιες, αλλά προβληματικές. Μια ζωή στην αβεβαιότητα. Με τη «δολαριοποιημένη» τους οικονομία σε άγνωστα νερά το ποδόσφαιρο παραμένει το «όπιο του λαού», αλλά πλέον ξέρουν ότι τους κυβερνά περισσότερο η αβεβαιότητα παρά ο κλασικός λάτιν ενθουσιασμός. Ο Μιλέι, τερματοφύλακας στην Τσακαρίτα Τζούνιορς ως τα 18 του με το παρατσούκλι «El Loco» (Ο Τρελός), έχει υποσχεθεί να τινάξει στον αέρα όλα τα καθιερωμένα, σε έναν «πολιτιστικό πόλεμο», χωρίς όμως χάρτη για την πόρτα της εξόδου για μια Αργεντινή που βρίσκεται σε κώμα οικονομικής παρακμής, καταρρακωμένη από απάτες, υπερπληθωρισμό και διαφθορά.

Οι παίκτες που θα παραταχθούν στον Ναό του Ποδοσφαίρου έχουν βγάλει τα λεφτά τους στην Ευρώπη (ή την «Ελβετία της Λατινικής Αμερικής», την Ουρουγουάη). Οι περισσότεροι παίζουν στο εξωτερικό, αλλά η ανάσα των συμπατριωτών τους αντηχεί οδυνηρά στα αφτιά τους. Αθελά τους θα εκφράσουν με μια μπάλα στα πόδια τον «πόλεμο» που έχει ήδη κηρύξει ο Μιλέι στην «κομμουνιστική» κυβέρνηση του Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα στη Βραζιλία.

Παραλίγο να είχαν και οι δυο ακροδεξιούς στην ηγεσία. Μόλις που ο Λούλα πήρε ρεβάνς από τον Μπολσονάρο, αφού η Βραζιλία επέλεξε, όπως είπαν οι πολιτικοί της, «σε αντίθεση με την Αργεντινή το καλό μεταξύ δημοκρατίας και αυταρχισμού, μεταξύ τάξης και χάους, μεταξύ μνήμης και άρνησης της δικτατορίας». Ολα αυτά είναι επιλογές που τις κρίνουν η Ιστορία και οι λαοί. Ο Λούλα δεν πήρε καν τηλέφωνο τον Μιλέι για να τον συγχαρεί. Δεν τον κατονόμασε καν στο συγχαρητήριο μήνυμά του στα social media ευχόμενος απλά την καλύτερη συνεργασία με τα «αδέλφια μας τους Αργεντινούς». Ο Μέσι πάντως δεν καταλαβαίνει πολλά από αυτά. Εχει μόνο μια μπάλα στο κεφάλι του. Ο προπονητής της Μπραζίλ, Φερνάντο Ντινίζ, αδιαφορεί για νέο αργεντινό Μαρακανάζο, αφού ξέρει ότι ο Αντσελότι μετράει αντίστροφα για να του πάρει τη θέση.

Οπως λένε πάντως στο Μπουένος Αϊρες και στο Ροσάριο, αν ζούσε ο Ντιέγκο θα ήταν έξαλλος με όλη αυτή την κατάσταση. Θα έλεγε ότι στη χώρα του Τσε Γκεβάρα δεν νοείται «θυμωμένη ψήφος υπέρ της Ακροδεξιάς» και θα φώναζε υπέρ της φτωχοποιημένης του πατρίδας. Οπως και να έχει όμως θα τόνιζε σε όλους, Αργεντινούς και Βραζιλιάνους, πριν από τη σέντρα του 109ου Superclásico de las Américas: «La pelota no se mancha». H μπάλα δεν λεκιάζεται…