Την περασμένη Κυριακή βλέποντας τον προπονητή του Ολυμπιακού Ντιέγκο Μαρτίνεθ στο ματς με τον ΠΑΟΚ να βγάζει από το γήπεδο στο δεύτερο ημίχρονο τον μέσο Σωτήρη Αλεξανδρόπουλο και τον ακραίο αμυντικό Κίνι για να προσθέσει δυο κυνηγούς (τον Γιώργο Μασούρα και τον Νορβηγό Σολμπάκεν) πολλοί αναρωτήθηκαν τι έπαθε – το τι έπαθε ο Ολυμπιακός από τον ΠΑΟΚ που έφτασε να προηγείται στο Καραϊσκάκη με 0-4 το έβλεπαν όλοι. Δεν συνέβη τίποτα το παράξενο: απλά ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ είναι Ισπανός. Η όχι πλέον μικρή μου πείρα με έχει διδάξει ότι ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει ένας προπονητής (σε αυτό βάζω τη γενικότερη συμπεριφορά του κι όχι απλά τις τακτικές επιλογές του…) δεν είναι τόσο απρόβλεπτος. Οι προπονητές κουβαλάνε όλοι τους μια συγκεκριμένη βεβαιότητα για το τι είναι το ποδόσφαιρο. Αυτή η βεβαιότητα έχει πάντα επηρεαστεί από τη χώρα προέλευσης του καθενός κι αυτό είναι ενδιαφέρον διότι κατά τα άλλα το ποδόσφαιρο είναι παγκοσμιοποιημένο. Κι όμως εντός αυτής της παγκοσμιοποίησης υπάρχει επιρροή καταγωγής και μάλιστα μεγάλη.
