Τούτη την ώρα που σου γράφω είναι ακόμη χτες. Η αίθουσα όπου θα συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη άδεια. Δεν έχουν ανοίξει φου φου τα μικρόφωνα, δεν έχουν μπει ακόμη οι καρέκλες. Αρα εσύ είσαι αυτός που έχει το πλεονέκτημα, αγαπητέ μου αναγνώστη, να με πληροφορήσει για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Εμπρός, λέγε. Δεν κρατιέμαι. Είμαι όλη αφτιά. Μολόγα. Δοκίμασέ με. Ο,τι και να μου πεις, υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να με πάρει αποκάτω. Οχι γιατί παραβλέπω την ανάγκη το τρίγωνο της Δημοκρατίας να είναι (περίπου) ισοσκελές αλλά γιατί με τόσο σούρσιμο επί τόσον καιρό, αρχίζω πλέον να βλέπω την πραγματικότητα σαν πραγματικότητα κι όχι σαν σήμα καπνού από το μέλλον. Ενα μέλλον εξίσου προκρούστειο με το παρελθόν της Αριστεράς, όπου ο καθένας από τους πολλούς δικαιούχους έχει αρπάξει πόδι, χέρι, σβέρκο και την τραβολογάει για να τη φέρει στα μέτρα του. Δεν απαντάς όμως και αυτό είναι πολύ βασανιστικό. Επιφυλάσσεσαι ή αναθυμάσαι;
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
