Καρέκλες

Τούτη την ώρα που σου γράφω είναι ακόμη χτες. Η αίθουσα όπου θα συνεδριάσει η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη άδεια. Δεν έχουν ανοίξει φου φου τα μικρόφωνα, δεν έχουν μπει ακόμη οι καρέκλες. Αρα εσύ είσαι αυτός που έχει το πλεονέκτημα, αγαπητέ μου αναγνώστη, να με πληροφορήσει για το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Εμπρός, λέγε. Δεν κρατιέμαι. Είμαι όλη αφτιά. Μολόγα. Δοκίμασέ με. Ο,τι και να μου πεις, υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να με πάρει αποκάτω. Οχι γιατί παραβλέπω την ανάγκη το τρίγωνο της Δημοκρατίας να είναι (περίπου) ισοσκελές αλλά γιατί με τόσο σούρσιμο επί τόσον καιρό, αρχίζω πλέον να βλέπω την πραγματικότητα σαν πραγματικότητα κι όχι σαν σήμα καπνού από το μέλλον. Ενα μέλλον εξίσου προκρούστειο με το παρελθόν της Αριστεράς, όπου ο καθένας από τους πολλούς δικαιούχους έχει αρπάξει πόδι, χέρι, σβέρκο και την τραβολογάει για να τη φέρει στα μέτρα του. Δεν απαντάς όμως και αυτό είναι πολύ βασανιστικό. Επιφυλάσσεσαι ή αναθυμάσαι;

Το λίγο που σε έχω παρακολουθήσει, τον τελευταίο καιρό χάνεσαι, πας και στηρίζεις τον δυνατό. Σαν αντίβαρο στη δική σου ρευστότητα ή παίζει και τίποτα άλλο πιο μετρήσιμο; Σαν πόση ιδεολογία να κρύβει π.χ. το δισάκι του Ευκλείδη για να ταϊστούν τόσα στόματα; Ψίχουλα λέω εγώ, και η τσιχλόφουσκα Κασσελάκη με ένα παφ ήρθε και κόλλησε κι αυτή πάνω στα μούτρα μας. Δεν περνάς καλά, ούτε εδώ ούτε αλλού. Κι αφού ό,τι και να κάνω δεν ευχαριστιέσαι με τίποτα, σε κηρύσσω του λοιπού άφαντο. Χάσου για να σωθείς. Για να σε ψάχνω μετά με τον φακό μέσα στις δημοσκοπήσεις και στα εκλογικά αποτελέσματα, να μου κάνεις κούκου από κει που δεν σε σπέρνουν.

Οι ιδεολογίες και οι βεβαιότητες του 20ού αιώνα είναι πλέον κατάκοπες αλλά δεν μεριάζουν για να διευκολύνουν τον άνθρωπο να δει τον εαυτό του στον 21ο, κι έχουμε φάει κιόλας το εν τέταρτο. Ακούω όμως θόρυβο από το βάθος του διαδρόμου, κάτι σα να σούρνονται έπιπλα. Μάλλον θα έρχονται οι καρέκλες. Τριποδίζουν μόνες τους, δίχως απάνω τους τον καβαλάρη.