«Στην Ηρώδου του Αττικού, λίγο πριν τη λύτρωση, πάντα βουρκώνω»

Βγαίνω από τη γέφυρα Καλατράβα και βρίσκω τον σταθμό του 37,5. Παίρνω νερό και συνεχίζω απτόητος. Ακόμα δεν έχω κουραστεί, δεν νιώθω τίποτα σχεδόν.

Στρίβω στη Μεσογείων και περνάω μπροστά από τον Πύργο των Αθηνών. Εκεί υπάρχει ένα μικρό ανηφοράκι, ακριβώς πριν στρίψεις αριστερά για τη Βασιλίσσης Σοφίας. Αλλες χρονιές μού φαινόταν βάσανο, τώρα το αφήνω πίσω μου σαν να μην υπήρξε ποτέ. Κατεβαίνω με φόρα, περνάω την Πλατεία Μαβίλη, την Αμερικάνικη Πρεσβεία και το Μέγαρο Αθηνών. Στον δρόμο πανζουρλισμός. Παντού γνωστοί και άγνωστοι μου φωνάζουν, με βγάζουν φωτογραφίες. Σταματάω πάλι σε δύο σημεία να βγάλω selfie με φίλους. Βλέπω την αψίδα των 40 χιλιομέτρων με τον μπλε τάπητα. Χαιρετάω τους εθελοντές, κάποιοι έχουν ακούσει την ιστορία μου και μου φωνάζουν. Αριστερά μου το «Χίλτον». Εκεί λίγο πριν στρίψω δεξιά υποκλίνομαι στον Δρομέα, αυτό το υπέροχο έργο τέχνης που εκφράζει τα όνειρά μας. Βρίσκω έναν φίλο να περπατάει. Πήγαινε για 2.45′ αλλά δεν άντεξε.

Του λέω «Ελα, ρε, κόλλα πίσω μου, 5 λεπτά θέλουμε και φτάσαμε».

Μου απαντάει «Δεν μπορώ, Κώστα, φύγε».

Τον αφήνω, συνεχίζω. Πλέον δεξιά και αριστερά του δρόμου είναι όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί. Με χαιρετάνε όλοι, κάνουμε πλάκα. Ολο το βάρος φεύγει πια από πάνω μου. Ξέρω πως η αναμονή τελειώνει.

Οδός Ονείρων

Φτάνω στην «Kουδούνα», εκεί είναι συγκεντρωμένα τα φιλαράκια μου, κάθε χρόνο, 41ο χιλιόμετρο, λίγο πριν στρίψεις για την Ηρώδου Αττικού.

Ο φίλος μου ο Γιάννης (…) κρατάει μια κουδούνα και ένα πλακάτ:

ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΕΦΤΑΣΕΣ.

Σταματάω – πάντα σταματάω, ας χάσω μερικά δευτερόλεπτα.

Αγκαλιές, φιλιά, βγάζουμε φωτογραφίες. Με διώχνουν να φύγω με το ζόρι. Δεν ξέρουν τι χρόνο έχω ακριβώς και φοβούνται μη χάσω το ρεκόρ για λίγα δευτερόλεπτα!

«Αντε φύγε, ρε τρελέ, να τερματίσεις!» μου λέει ο Μανώλης, τον ακούω και ξεκινώ.

Αφήνω πίσω μου την «Κουδούνα» και στρίβω αριστερά στην Ηρώδου Αττικού.

Βουρκώνω, πάντα εκεί βουρκώνω και πάω να βάλω τα κλάματα, όχι μέσα στο Καλλιμάρμαρο. Ποτέ στο Καλλιμάρμαρο, εκεί πάντα γελάω. Στην Ηρώδου όμως, για έναν περίεργο λόγο, πάντα με πιάνει το παράπονο, εκεί λίγο πριν τη λύτρωση.

Αυτά τα συναισθήματα που σου δίνει αυτός ο αγώνας δεν θα τα άλλαζα ποτέ με τίποτα. Γι’ αυτό ό,τι και να έχει συμβεί στη ζωή μου, είμαι κάθε χρόνο εκεί και ελπίζω να είμαι πάντα εκεί, μέχρι τη μέρα που θα πεθάνω. Πάντα όμως, ακόμα και τις χρονιές που έτρεξα χάλια, εκεί το ίδιο παράπονο, άντε φέτος να είναι πιο έντονο.

Εκείνη την ώρα φαντάζομαι τον θάνατό μου. Ισως υποσυνείδητα έρχεται αυτό στο μυαλό μου γιατί πλησιάζω στο τέλος και κάθε τέλος είναι ένας μικρός θάνατος.

Για κάποιο λόγο, όσο κι αν ακούγεται μακάβριο, όταν σκέφτομαι τι θα επιθυμούσα περισσότερο στη ζωή μου, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι να μπορούσα να είμαι θεατής στην κηδεία μου και να βλέπω πώς το βιώνουν οι παρόντες.

Εκείνη την ώρα, που διανύω το τελευταίο χιλιόμετρο, περνάει η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου, τόσο γρήγορα, χιλιάδες εικόνες, τα παιδικά χρόνια στη Μυτιλήνη, ο πρώτος μου αγώνας, τα χρόνια που τα είχα παρατήσει, η ιδέα να τρέξω τους 7 μαραθωνίους, το πρωί που ξεκίνησα από το σπίτι για την αφετηρία, οι περιπέτειες που είχα στη διαδρομή, τα αγαπημένα μου πρόσωπα.

Επειδή έχω πολλούς γνωστούς δεξιά και αριστερά στον δρόμο, δεν εκδηλώνομαι, κρύβω πάλι την αδυναμία μου και προσποιούμαι πως είμαι καλά, χαμογελάω και χαιρετάω. Μέσα μου όμως κλαίω. Μου βγαίνει το παράπονο για όλη αυτή την προσπάθεια, όλες οι στερήσεις, οι πόνοι, η ταλαιπωρία που πέρασα, το άγχος να βρω τα λεφτά για τους αγώνες, η αγωνία μου να φτάσω κάθε φορά.

Η Ηρώδου Αττικού, 800 μέτρα κατηφόρα, 3 λεπτά όλα κι όλα θέλω για να τη διανύσω, τρέχω με 3’20” το χιλιόμετρο, νιώθω πως πετάω.

Και όμως μέσα σε λιγότερο από 3 λεπτά έχω κάνει ανασκόπηση της ζωής μου, από τότε που με θυμάμαι μέχρι σήμερα.

Το ρολόι «χτυπάει» 42ο χιλιόμετρο, εκεί λίγο πριν την πεζογέφυρα, ο κόσμος πολύς, φωνάζουν το όνομά μου, άλλοι γνωστοί, άλλοι άγνωστοι.

Είμαι πλήρης συναισθημάτων.

Πατάω τη μεταλλική ράμπα και μπαίνω στο Στάδιο.

Κοιτάω μια τελευταία φορά το ρολόι για να το πιστέψω: 2 ώρες 53 λεπτά.

Και να πέσω, και μπουσουλώντας θα φτάσω, στην ώρα μου πριν το χρονόμετρο εκεί στην αψίδα γράφει 3, το μαγικό νούμερο που μου έγινε εμμονή για έναν χρόνο και δεν θέλω να το δω σε καμιά αψίδα όταν τερματίζω.

Το 3 και το 7, δυο αριθμοί που με στοιχειώνουν τον τελευταίο καιρό.

Εχω άλλα 40 δευτερόλεπτα και δεν θέλω να τελειώσουν ποτέ!

Είναι η δική μου στιγμή.

Οσο θέλω να τα παρατείνω όμως, τόσο πιο γρήγορα τρέχω.

Γυρνάω το κεφάλι αριστερά και χαιρετώ τον κόσμο, δεκάδες φίλοι και γνωστοί στο πλήθος με φωνάζουν, πολύ περισσότεροι που με ξέρουν αλλά εγώ δεν τους γνωρίζω.

Μια κοιτάω στην κερκίδα, μια κοιτάω την αψίδα μπροστά μου, σχεδόν πετάω πια, είναι κάπως αόριστος ο τρόπος που μετακινούμαι προς το τέρμα.

Δέκα μέτρα πριν τον τερματισμό, σαν πρωταγωνιστής σε ένα θέατρο γεμάτο κόσμο, σταματάω, υποκλίνομαι και τερματίζω.

Θέλω 5 δευτερόλεπτα να το ζήσω, 5 δευτερόλεπτα απόλυτης ευτυχίας και ΤΕΛΟΣ.