Αντισιωνισμός {LF}και αντισημιτισμός

Με τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει και που κλιμακώνεται στο Ισραήλ, εκδηλώνεται για άλλη μια φορά ο αντισημιτισμός στον Δυτικό κόσμο στο όνομα του αντισιωνισμού. Ποιος δεν έχει ακούσει τη στερεότυπη φράση «δεν είμαι εναντίον των Εβραίων, είμαι εναντίον του σιωνισμού»; Το κλισέ αυτό έχει αντικαταστήσει το παλαιότερο «δεν είμαι αντισημίτης, και μάλιστα ορισμένοι από τους καλύτερούς μου φίλους είναι Ισραηλίτες». Και τα δύο αυτά κλισέ αποτελούν προσπάθειες συγκάλυψης του αντισημιτισμού σήμερα, όπως θα προσπαθήσω να δείξω σε αυτό που ακολουθεί.

Ο σιωνισμός γεννήθηκε ως εθνικό κίνημα των Εβραίων στα τέλη του 19ου αιώνα και αποσκοπούσε στη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στην περιοχή που είχε κατοικηθεί από Εβραίους από την εποχή της αρχαιότητας και που τότε αποτελούσε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και μετά το 1920 μέχρι το 1948 ήταν υπό βρετανική εντολή. Το 1948 ο σκοπός του σιωνισμού πραγματοποιείται με τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Από τη στιγμή που το κράτος του Ισραήλ είναι μια εδραιωμένη πραγματικότητα, ο αντισιωνισμός δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα παρά την επιδίωξη της εξάλειψης του κράτους αυτού ή της αποδυνάμωσής του, η οποία θα οδηγούσε ραγδαία στην εξαφάνισή του. Ας σημειωθεί ότι το Ισραήλ σήμερα είναι η χώρα στην οποία στεγάζεται ο μεγαλύτερος αριθμός Εβραίων στον κόσμο, δηλαδή περί τα 10 εκατομμύρια. Δεν μπορεί, επομένως, να διαχωριστεί ο αντισιωνισμός από τον αντισημιτισμό – την απέχθεια για τους Εβραίους.

Ο αντισημιτισμός υπό το πρόσχημα του «αντισιωνισμού» παίρνει τη μορφή ανθρωπιστικής παρέμβασης υπέρ των αδυνάτων. Δεν αμφιβάλλω ότι αυτή η στάση μπορεί να είναι ειλικρινής και τη συμμερίζονται και πολλοί Ισραηλίτες εντός και εκτός του Ισραήλ. Ανεξάρτητα από την κριτική στάση που μπορεί να έχει κανείς για πολλές από τις πολιτικές που έχει ακολουθήσει το Ισραήλ, ο αντισιωνισμός – δηλαδή η δηλωμένη εχθρότητα προς το κράτος αυτό – είναι η μορφή του σύγχρονου αντισημιτισμού.

Ο αντισημιτισμός δεν εκφράζει απλά και μόνο τον φόβο ή τη δυσπιστία για τον «άλλον». Αυθόρμητα ένας πληθυσμός που ζει σε απομόνωση νιώθει αμηχανία, ακόμα και έχθρα, για κάποιον που έχει εμφάνιση διαφορετική από τη δική του. Ο αντισημιτισμός, όμως, είναι το μίσος για αυτόν που έχει την ίδια κουλτούρα, μιλάει την ίδια γλώσσα, έχει τα ίδια – ή έστω παρόμοια – χαρακτηριστικά με τους υπόλοιπους, αλλά διατηρεί μια πρόσθετη ταυτότητα. Είναι ο φόβος της διείσδυσης «ξένου σώματος».

Ο φόβος αυτός δεν είναι αυθόρμητος. Είναι μίσος που καλλιεργείται και συνδέεται με ό,τι πιο κτηνώδες, πρωτόγονο και χαμερπές περιέχουν διάφορες υποκουλτούρες στον πολιτισμό μας. Είναι αυτό που ενέπνευσε το πλήθος που ζητωκραύγαζε και χοροπηδούσε με την έκδοση της καταδικαστικής απόφασης στη δίκη του Εμίλ Ζολά το 1898 (Υπόθεση Ντρέιφους). Ο µεγάλος συγγραφέας µπρος σε αυτό το θέαµα ανέκραξε: «Κανίβαλοι!». Κινήματα πολιτικά που βασίζονται άμεσα ή έμμεσα στον αντισημιτισμό, βασίζονται σε μια πίστωση άνευ ορίων που χορηγούν σε ό,τι πιο τιποτένιο κινεί τον ανθρώπινο ψυχισμό υπό συνθήκες φόβου ανακατεμένου με άγνοια και οργή. Ομως αυτά ενυπάρχουν και σε ιδέες και συναισθήματα ατόμων που δεν ανήκουν σε αυτά τα κινήματα.

Εν κατακλείδι, ο αντισημιτισμός είναι δείγμα πρωτογονισμού, άρνησης μιας πολιτιστικής παράδοσης που έχει ως επίκεντρο τον ανθρωπισμό, τον ορθολογισμό, την επιστήμη, τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία. Κυρίως όμως ο αντισημιτισμός είναι τεκμήριο απίστευτης και αθεράπευτης βλακείας – ατομικής ή συλλογικής. Δεν πρέπει να υπάρχει ανοχή για αυτόν όταν εκφράζεται ως «αντισιωνισμός».