Κεραυνοβόλος πόλεμος

Αν μια ταινία μάς μάγεψε τούτο το καλοκαίρι, αυτή είναι το «Οppenheimer» του Νόλαν. Ο Αξονας δέχτηκε το τελειωτικό χτύπημα με την παράδοση της Ιαπωνίας μετά την πτώση των δυο ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Ανατρέχοντας στα πεπραγμένα του WW2, η πολεμική τακτική που έκανε τη Γερμανία σχεδόν ανίκητη ήταν ο περίφημος κεραυνοβόλος πόλεμος ή αλλιώς Blitzkrieg. Πρώτη φορά ο όρος ακούστηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή το μακρινό 2007 από τη Λιάνα Κανέλλη όταν σχολίαζε την υποψηφιότητα του, για τις πρώτες μέρες, φαβορί των εσωκομματικών εκλογών του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου κόντρα στον Γιώργο Παπανδρέου. Η τότε εκλογική μάχη κρίθηκε υπέρ του τ. πρωθυπουργού για πολλούς και διάφορους λόγους και ο πολεμικός όρος μπήκε στο συρτάρι μέχρι και σήμερα. Με μία καμπάνια-αστραπή ο Στέφανος Κασελλάκης επανέφερε τον στρατιωτικό όρο στο προσκήνιο, αυτή τη φορά με επιτυχία.

Μέχρι πριν από έναν μήνα η μόνη διεκδικήτρια της προεδρίας φάνταζε η Εφη Αχτσιόγλου. Σύμφωνα και με τα ευρήματα της έρευνας της good affairs για «Το Βήμα» (31/7) ήταν η μόνη η οποία μπορούσε να απευθυνθεί στον «όλο ΣΥΡΙΖΑ». Τι μεσολάβησε τότε και επικράτησε ο κεραυνοβόλος πόλεμος απέναντι στα παραδοσιακά κομματικά όπλα;

Αρχικά είναι σαφές ότι η υποψηφιότητα Κασελλάκη αντιμετωπίστηκε με υπεροψία από τα αντίπαλα στρατόπεδα. Πολεμούσαν για τον χαρακτήρα της παράταξης τη στιγμή που ο κ. Κασελλάκης, έστω και στιγμιαία, φαινόταν πως ήταν έτοιμος να δώσει το «κάτι διαφορετικό» σε ένα κόμμα που είχε δεχθεί κρίσιμα χτυπήματα από τον αντίπαλό της. Μετέτρεψε την κομματικά ανύπαρκτη παρουσία του σε πλεονέκτημα μιας και φάνηκε ως ο απρόβλεπτος νέος παίκτης ο οποίος θα ανακατέψει την πολιτική τράπουλα. Κατανόησε πως έπρεπε να συγκρουστεί και να γίνει ο άλλος πόλος απέναντι σε υποψήφιους προέδρους οι οποίοι είχαν συνδέσει το όνομά τους με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Δημιούργησε ένα effect το οποίο ανανέωσε το ενδιαφέρον του κόσμου με αποτέλεσμα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να γίνει κυρίαρχο θέμα συζήτησης για 15 μέρες με τις αυτοδιοικητικές εκλογές προ των πυλών.

Θεωρήθηκε ως ένας αντισυστημικός υποψήφιος τη στιγμή που οι υποστηρικτές ήταν άνθρωποι κοντά στον Αλέξη Τσίπρα και ταυτόχρονα πήρε τον χρόνο που ήθελε σε κεντρικά μέσα ενημέρωσης γιατί πολύ απλά έδωσε υλικό και νόημα – όπως προείπαμε πριν από λίγο – σε μια διαδικασία που προκαλούσε ύπνο. Χωρίς να θέλω να βρω ιδεολογικές ομοιότητες, αν βρίσκαμε έναν άλλο υποψήφιο που είχε αντίστοιχη καμπάνια ήταν ο Τραμπ του 2016 όταν και κέρδισε το εσωκομματικό χρίσμα των Ρεπουμπλικανών ως ένας κομήτης ο οποίος όμως ήρθε για να μείνει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε αλλαγή ηγεσίας από κάποιον που θα τον έβαζε πάλι σε τροχιά εξουσίας. Αυτό θέλει πολύ δρόμο για να γίνει πράξη, ελάχιστα λάθη και σίγουρα πάνω από μια εκλογική διαδικασία. Ο Στέφανος Κασσελάκης έφερε κόσμο αυτές τις δύο Κυριακές, ο οποίος είχε απογοητευθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου. Αν λοιπόν γίνει προβολή σε πανελλαδικό επίπεδο, μπορούμε να πούμε πως ο μόνος τρόπος στο άμεσο μέλλον να δούμε ένα άλλο πολιτικό σκηνικό είναι να αυξηθεί η συμμετοχή των ψηφισάντων.

Ο ίδιος είναι μια επικοινωνιακή φούσκα γεμισμένη με κενό αέρος ή ένας τύπος που κατάλαβε πως ο μόνος τρόπος επικράτησης σε μια μοιρασμένη τράπουλα είναι να την αλλάξεις και να ξεκινήσεις από την αρχή; Θα το δείξει το μέλλον. Οι αντίπαλοί του στον ΣΥΡΙΖΑ εκτίμησαν ότι είχαν απέναντί τους μια φούσκα αλλά κανείς δεν βρήκε την καρφίτσα. Μένει να δούμε αν ο κεραυνοβόλος πόλεμος θα ξεθυμάνει σε ένα άλλο Κουρσκ ή αν τελικά η ιστορία δεν θα επαναληφθεί ως φάρσα.

Ο Γιώργος Τράπαλης είναι αναλυτής δεδομένων, εκλογολόγος.