Τότε τον έλεγαν Ιανό. Ηταν ένας μεσογειακός κυκλώνας που έπληξε τον Σεπτέμβριο του 2020 τη Θεσσαλία και το Ιόνιο. Τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, 5.000 κτίρια υπέστησαν ζημιές, τεράστιες ήταν οι καταστροφές στις καλλιέργειες. Ο Πρωθυπουργός πέταξε πάνω από τις πλημμυρισμένες περιοχές, επισκέφθηκε την Καρδίτσα, μίλησε για σπάνιο φαινόμενο, υποσχέθηκε έκτακτα μέτρα στήριξης, ανήγγειλε έργα. Κι όλοι είπαμε «ποτέ ξανά».
Σήμερα τον λένε Ντάνιελ. Είναι η τρομακτική βροχή που έπνιξε τη Μαγνησία και τη Θεσσαλία. Τουλάχιστον επτά άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, πολλοί είναι οι αγνοούμενοι, ολόκληρα χωριά σβήστηκαν από τον χάρτη ή βυθίστηκαν στη λάσπη. Ο (ίδιος) Πρωθυπουργός πετάει και πάλι πάνω από τις πλημμυρισμένες περιοχές, επισκέπτεται τις πληγείσες πόλεις, μιλά για πανευρωπαϊκά ρεκόρ, αναγγέλλει έργα, υπόσχεται αναδιάρθρωση της πολιτικής προστασίας. Αλλά κανείς δεν λέει πια «ποτέ ξανά». Οι λέξεις έχουν γίνει ξύλινες.
Γιατί όσο είναι αλήθεια ότι η κλιματική αλλαγή προκαλεί όλο και πιο συχνά ακραία καιρικά φαινόμενα, που δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν από μια κυβέρνηση αλλά χρειάζονται παγκόσμια συστράτευση, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι δεν μαθαίνουμε από τα παθήματά μας. Δεν είναι τυχαίο ότι αντιπλημμυρικές κατασκευές που έγιναν μετά τον Ιανό δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον Ντάνιελ: χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η γέφυρα του Ξηριά στον Αλμυρό, που κατέρρευσε πριν από τρία χρόνια, κατασκευάστηκε από την αρχή με την υποτιθέμενη πρόβλεψη να είναι ενισχυμένη και ένα τμήμα της έγινε αυτή την εβδομάδα και πάλι συντρίμμια.
Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τη σημερινή κυβέρνηση. Ετσι λειτουργεί ανέκαθεν το ελληνικό κράτος: τσαπατσούλικα, αυτοσχέδια, αποσπασματικά, χωρίς οργανωμένο πρόγραμμα και μακροπρόθεσμη στρατηγική. Και αυτό πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Οι επιστήμονες δεν κουράζονται να προειδοποιούν ότι ακόμη κι αν ο πλανήτης αφυπνιστεί και λάβει ριζικά μέτρα κατά της κλιματικής αλλαγής, κάτι διόλου βέβαιο, τα καιρικά φαινόμενα τα επόμενα χρόνια θα έχουν και πάλι απρόβλεπτο χαρακτήρα. Εδώ λοιπόν δεν χωράει καμιά οικονομία και δεν επιτρέπεται καμιά καθυστέρηση. Γιατί πάνω απ’ όλα βρίσκεται η προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Ας αφήσουμε λοιπόν τα συνθήματα κι ας πιάσουμε δουλειά.
