Τον έλεγαν {LF}Αντώνη Καρυώτη

Υπάρχει μία πληροφορία που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου και φέρνει εικόνες και σκέψεις που δεν μπορούν να χωρέσουν σε λέξεις. «Ο Αντώνης – λέει ο αδελφός του – είχε κάποιο πρόβλημα στην ομιλία». Προσπαθώ να φανταστώ εκείνες τις τελευταίες στιγμές πριν απ’ την υδάτινη δολοφονία. Ενας 36χρονος άντρας τρέχει να προλάβει το πλοίο. Δύο νταήδες τον σπρώχνουν βίαια. Εκείνος αντιστέκεται, προσπαθεί να εξηγήσει. Στο μυαλό μου έρχονται ξανά τα λόγια του αδελφού του. «Ο Αντώνης είχε κάποιο πρόβλημα στην ομιλία». Θα μπορούσε άραγε να εξηγήσει μέσα στον πανικό; Ο δολοφόνος αμείλικτος. Τον πετά στη θάλασσα. Σαν σκουπίδι. Και το πλοίο αναχωρεί. Ποιος ξέρει γιατί ο άνθρωπος αυτός ήθελε τόσο πολύ να προλάβει το πλοίο. Γιατί να καθυστέρησε. Τι να προσπαθούσε απεγνωσμένα να πει ή να εξηγήσει, χωρίς να μπορεί, εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα που τον σπρώχνουν βάρβαρα και τον πετούν στο νερό. Αναπάντητα ερωτήματα για όλα εκείνα που δεν χωράνε στο μυαλό. «Ο Αντώνης ήταν ένα πάρα πολύ καλό παιδί, βοηθούσε τους πάντες. Δεν είχε στάνταρ δουλειά, βοηθούσε σε μαγαζιά όπου τον χρειάζονταν. Θέλω δικαιοσύνη. Να φανεί η αλήθεια και να δικαστούν οι ένοχοι». «Ηταν πάντα με το χαμόγελο». Σκόρπιες εικόνες. Το γλυκό πρόσωπο του Αντώνη στη μοναδική φωτογραφία που έχουμε δει. Το ζεστό του χαμόγελο, που σπαράζει την καρδιά. Ο ύπαρχος που γυρνά κτηνωδώς την πλάτη και φεύγει, ενώ ο Αντώνης πνίγεται αβοήθητος στους στροβιλισμούς από τις προπέλες. Το πλοίο που αναχωρεί σαν να μη συμβαίνει τίποτα, έχοντας αφήσει πίσω του έναν άνθρωπο νεκρό. Τον Αντώνη Καργιώτη.

Θύμα του εκτσογλανισμού της κοινωνίας και μία δολοφονία απότοκο της κυριαρχίας της ασυδοσίας και μίας εντυπωμένης αίσθησης πλήρους ατιμωρησίας. Για κάθε μικρότερη ή μεγαλύτερη έκνομη ενέργεια, οι συνέπειες είναι ανύπαρκτες ή δυσανάλογα μικρές σε σύγκριση με τη βαρύτητα της πράξης. Αλλά και αυτή η εμμονική προσπάθεια απόδοσης χαρακτηριστικών μαγκιάς στην αγένεια, στην προσβολή, στο νταηλίκι. Το νταηλίκι με το οποίο ο ύπαρχος με τα μέλη του πληρώματος κατέστησαν σαφές ότι εκείνοι κάνουν κουμάντο πάνω στο πλοίο. Αυτοί έχουν την εξουσία εκείνη τη στιγμή και μπορούν να σπρώχνουν, να βρίζουν, να βιαιοπραγούν, να δολοφονούν. Γιατί μπορούν. Το μόνο που δεν σκέφτηκαν είναι το θαύμα της τεχνολογίας, που ευτυχώς δεν θα αφήσει το φριχτό έγκλημά τους ατιμώρητο.

Η καταγραφή της κτηνωδίας από κάμερες. Που αν δεν υπήρχαν αντιδράσεις για την τοποθέτησή τους σε δημόσιους χώρους, κι άλλα εγκλήματα δεν θα είχαν μείνει ατιμώρητα. Αυτές οι κάμερες που αν δεν κατέγραφαν εκείνη τη στιγμή, οι δολοφόνοι θα κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και το έγκλημα θα παρουσιαζόταν ως δυστύχημα. Οπως και τόσα άλλα εγκλήματα που εξιχνιάστηκαν από υλικό των καμερών. Ψιλά γράμματα για εκείνους που τα αντιμετωπίζουν όλα ως πολιτική και σπέκουλα. Αυτούς που βρήκαν ευκαιρία για μία ακόμη φορά να μιλήσουν για τα δικά τους αφηγήματα, να συγκρίνουν με υποθέσεις εντελώς άσχετες και άλλους νεκρούς, για να υπογραμμίσουν τις δικές τους μόνιμες θεματικές, χωρίς να καταλαβαίνουν – ή νοιάζονται – ότι με αυτές τις εξισώσεις προσβάλλουν τελικά τη μνήμη του Αντώνη και μειώνουν την ένταση της τραγωδίας. Από κοντά οι «συνήθεις ύποπτοι» που επιχείρησαν να εργαλειοποιήσουν πολιτικά τη δολοφονία, χρησιμοποιώντας την ως αντιπολιτευτικό φόντο για να μιλήσουν κατά ενός υπουργού ή συνολικά της κυβέρνησης, αναζητώντας πολιτικές ευθύνες στην κτηνωδία που διαπράχθηκε από το προσωπικό του «Blue Horizon».

Απέναντι σε όλα αυτά, συγκλονισμένοι πολίτες που προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν πώς είναι δυνατόν κάποιοι να έχουν αποκτηνωθεί σε αυτόν τον βαθμό και παρακολουθούσαν ατάραχοι τον τραγικό πνιγμό ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου. Πώς άφησαν το πλοίο να φύγει. Πώς άντεξαν να κάνουν κάτι τόσο φριχτό, τόσο αποτρόπαιο, τόσο κτηνώδες. Και τελικά, πού χάθηκε η ανθρωΠοια(;)