Τι έμαθα τρέχοντας πάνω από 100 μαραθωνίους

1      Δεν χρειάζεστε την άδεια κανενός για να τρέξετε

Ημουν το είδος της γυναίκας που θα έπαιρνε το αμάξι για να πάει να ψωνίσει δύο τετράγωνα πιο πέρα. Τώρα, 25 χρόνια αργότερα, έχω μεταμορφωθεί σε κάποια που είναι τόσο μαγνητισμένη από το τρέξιμο ώστε να έχω μπει στο Κλαμπ των 100 Μαραθωνίων. Οταν αναπολώ την εποχή που ξεκίνησα να τρέχω, στα 30 μου, συνειδητοποιώ ότι αυτό που με χαροποίησε περισσότερο ήταν πως, σε αντίθεση με την καθημερινή μου δουλειά, δεν χρειαζόταν να πάρω την άδεια κανενός για να το κάνω. Ναι, θα έπρεπε να πληρώσω το τίμημα που απαιτείται – την προπόνηση, τη «θυσία» μερικών νυχιών -, αλλά αυτή η απόφαση δεν απαιτούσε την έγκριση κανενός εκτός από τη δική μου. Μπορείτε να βάλετε στόχους όπως να τερματίσετε ένα πεντάρι, να τρέξετε έναν μαραθώνιο κάτω από τέσσερις ώρες ή να ολοκληρώσετε έναν υπερμαραθώνιο. Δεν έχει σημασία τι θα αποφασίσετε, απλώς βεβαιωθείτε πως, ό,τι κι αν είναι, πραγματικά σας γαργαλάει τη φαντασία.

2      Δεν χρειάζεται να σας αρέσει να τρέχετε για να τρέξετε

Για κάθε φορά που το τρέξιμο είναι καθαρή, αδιάλυτη χαρά, υπάρχει μια στιγμή που είναι τόσο απίστευτα δύσκολο που είναι σαν να χτυπάω το κεφάλι μου σε έναν τοίχο. Θα είμαι ειλικρινής, εκείνες τις στιγμές είναι απολαυστικό μόνο όταν σταματά. Και κάτι τέτοιο είναι ΟK. Γιατί αν αθροίσω όλες τις καταπληκτικές στιγμές και μετά τις συγκρίνω με τον αριθμό των κολασμένων, οι πρώτες ξεπερνούν τις δεύτερες 1.000 προς 1. Ο συνδυασμός του ίδιου του τρεξίματος και η ικανοποίηση μετά το τρέξιμο με έχουν κάνει να νιώθω πιο ζωντανή, πιο ευτυχισμένη από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα στη γη.

3      Μην ανησυχείτε αν δεν σας βγει καλά

Στο τρέξιμο δεν υπάρχουν βεβαιότητες: ποτέ δεν μπορείτε να πείτε αν σίγουρα θα πετύχετε τον στόχο σας, αν θα διαχειριστείτε σωστά έναν μαραθώνιο ή ακόμα και αν θα ανεβείτε στο βάθρο. Αλλά μην αφήσετε αυτό να σας εμποδίσει να ξεκινήσετε – όπως σε μια ερωτική σχέση, η αβεβαιότητα είναι αυτή που την κάνει συναρπαστική.

4      Η ταχύτητα δεν είναι ο μόνος τρόπος για να μετρήσετε την επιτυχία σας στο τρέξιμο

Εχω έρθει τελευταία σε 25 μαραθωνίους. Αλλά μέχρι στιγμής έχω κάνει αρκετούς παραπάνω από 100. Αυτό με κάνει αποτυχημένη; Πολλοί δρομείς πιστεύουν ότι το να φτάσουν από το σημείο Α στο σημείο Β όσο το δυνατόν γρηγορότερα είναι ο μόνος στόχος που έχει να προσφέρει το τρέξιμο. Τυχαίνει να σκέφτομαι διαφορετικά. Εάν αρχίσετε να μετράτε την επιτυχία σας σε αγώνες με διαφορετικά κριτήρια – «ο πιο διασκεδαστικός», «αυτός στον οποίο έκανα τους περισσότερους φίλους» ή «αυτός με την ομορφότερη διαδρομή» -, θα διαπιστώσετε ότι κάθε αγώνας έχει δυνατότητες ατομικού ρεκόρ.

5      Εάν κάτι πάει στραβά, δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως θα πάει χειρότερα

Εχοντας ολοκληρώσει δύο φορές τον Μαραθώνιο Comrades 91K στη Νότια Αφρική, τώρα ξέρω ότι αυτό είναι 100% αλήθεια. Ακόμα και η θρυλική υπερδρομέας Αν Τρέισον, η οποία έχει κερδίσει μερικούς από τους πιο απαιτητικούς ultra αγώνες του κόσμου, συμφωνεί: «Πονάει μέχρι ένα σημείο και μετά δεν γίνεται χειρότερο» είπε κάποτε. Εμπιστευτείτε αυτή τη σοφία, γράψτε τη στο πίσω μέρος του αριθμού της κούρσας σας, ώστε να μην την ξεχάσετε και μην αφήσετε τον φόβο του προσωρινού πόνου να σας αποθαρρύνει να συνεχίσετε. Α, και αν όλα τα άλλα αποτύχουν, ε, OK, περπατήστε, δεν θα πέσετε να πεθάνετε!

6      Το τρέξιμο δεν χρειάζεται να είναι βαρετό

Απλώς δεν μου αρέσει να τρέχω εκτός αν έχω κάποιον να μιλήσω – και, να πω την αλήθεια, ένα μετάλλιο να με περιμένει στο τέλος. Ετσι, δεν προπονούμαι πια, αλλά συναντώ τη φίλη μου την Μπελίντα για ένα κουβεντιαστό τρέξιμο δύο φορές την εβδομάδα και κάνω έναν μαραθώνιο (ή ένα long run με φίλους) κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο. Εχω γίνει πρωταθλήτρια… τρεχοκουβέντας και αν σας φαίνεται κουραστικό το τρέξιμο, ίσως ήρθε η ώρα να γίνετε κι εσείς.

7      Μην γκρινιάζεις συνέχεια ενώ τρέχεις

Γκρίνιαζα ασταμάτητα κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου της Κωνσταντινούπολης και για πρώτη φορά ένας δρομέας κυριολεκτικά έτρεξε για να ξεφύγει από μένα (τουλάχιστον έτσι φαινόταν). Ακούστε τη συμβουλή του συγγραφέα του «Νησιού των Θησαυρών» Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, ο οποίος είπε τόσο σοφά: «Κρατήστε τους φόβους σας για τον εαυτό σας, αλλά μοιραστείτε την έμπνευσή σας με άλλους».

8      Ποτέ, ποτέ, ποτέ μη δοκιμάζετε νέα πράγματα την ημέρα του αγώνα

Το 2001, στον Μαραθώνιο του Λονδίνου, όπου πολλοί τρέχουν μεταμφιεσμένοι, έτρεξα ως… χελώνα χωρίς να δοκιμάσω πρώτα το κοστούμι μου στην προπόνηση. Αποδείχτηκε ότι το καβούκι ήταν από την Κόλαση και μου προκάλεσε αφόρητο πόνο στην πλάτη. Ετρεξα στον Μαραθώνιο της Στοκχόλμης με ένα νέο καινούργιο τσαντάκι στη μέση μου – και συγκάηκα σχεδόν σε όλο το στομάχι μου. Σχεδόν κόπηκαν τα χέρια μου από ένα μη δοκιμασμένο μπλουζάκι σε έναν μαραθώνιο στην έρημο του Ισραήλ. Απλώς μην το κάνετε.

9      Δεν υπάρχουν όρια

Οταν πρωτοξεκίνησα να τρέχω, πίστευα ολόψυχα ότι τα 2 χλμ. ήταν το όριό μου. Επειτα πίστευα ότι μπορούσα να κάνω μόνο έναν μαραθώνιο (δύο το πολύ) τον χρόνο, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να κάνω οκτώ με ασφάλεια σε 10 εβδομάδες και 25 σε έναν χρόνο! Το νέο μου όριο είναι 91 χλμ. σε μία ημέρα. Οσο περισσότερα κάνεις τόσο περισσότερα μπορείς να κάνεις. Σπάζοντας οποιονδήποτε στόχο σε μικρά κομμάτια, όλα είναι δυνατά.

10       Να μοιράζεστε πάντα τη χαρά σας

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο με τον οποίο η οικογένειά μου, οι φίλοι και οι συνάδελφοί μου μοιράστηκαν την αγάπη τους για το τρέξιμο μαζί μου και με ενθάρρυναν να συμμετάσχω μαζί τους. Οπως λέει και το βρετανικό ρητό: «Οι φίλοι δεν αφήνουν τους φίλους να οδηγούν… τους κάνουν να τρέχουν!».

Η Νοτιοαφρικάνα Λίζα Τζάκσον είναι υπνοθεραπεύτρια, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το βιβλίο της «Your Pace Or Mine?» με υπότιτλο «Τι με δίδαξε το τρέξιμο για τη ζωή, το γέλιο και το να έρχομαι τελευταία» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Summersdale.