Τιγρέ πατάκια

Οταν «εκνευρίστηκε» το Μαξίμου, η εκκρεμότητα που προέκυψε μας φάνηκε αιώνας. Μέχρι να οριστεί επιτέλους ο νέος υποψήφιος, το εκλογικό σώμα δεν μπορούσε να φέρει βόλτα την αδημονία του και μια καλά κρυμμένη δυσφορία για τον πρώην περιφερειάρχη. Αρχισε αίφνης να κατακλύζει τον δημόσιο λόγο, επίσημο και ανεπίσημο. Πώς κι έτσι; Σα να μην τον ψήφισε ποτέ κανείς, σα να μην τον έχρισε ποτέ κανείς, σα να ξεπήδησε από μόνος του μέσα από το κιτσάτο σαλονάκι με τους χρυσαφί κίονες, τα ροζουλί ριχτάρια και τα τιγρέ πατάκια, για να κατακτήσει τον κόσμο. Για τον Πατούλη νόμιζα ότι  έγραφα, και για την Μπάρμπι γράφω.

Ας αφήσω όμως τη ζέστη να αποσαθρώσει κι άλλο τον εγκέφαλό μου. Ποιος ξέρει πού αλλού θα με οδηγήσει. Αλλωστε, ακόμη και η Δούρου θεωρεί τον εαυτό της επιτυχημένο στο ίδιο πόστο. Τα έχει αυτά το πόστο, σκέφτηκα. Είναι σα να σε φωτοσοπάρει, να σε καθαρίζει από κάθε στραβή. Μια ιδιότητα  η οποία, τώρα με τον Χαρδαλιά, νομίζω πως θα δοκιμαστεί, γιατί ο άνθρωπος προσέρχεται με απαίτηση λαού, κάτι που το ψυχανεμίστηκε ο (κομματικός) κλήρος.

Δεν ξέρω κιόλας κι αν ενδομύχως το ευχήθηκε. Αν κάποιος μύστης μέσα στις απόκρυφες κομματικές τελετές σηκώθηκε μπαϊλντισμένος και είπε: «Ω άνδρες Αθηναίοι! Δεν πάει άλλο με αυτόν τον λοιμό. Πρέπει να κάνουμε θυσίες στη Στανίση». Η θητεία του Νίκου Χαρδαλιά στον πρώτο λοιμό του 21ου αιώνα μ.Χ. (Covid) τον αποσπά αυτόματα από κάθε κομματικό χαρακτηριστικό μολονότι στηρίζεται από κόμμα. Αυτό ας το ξέρει μόνον ο ίδιος.

Εμείς γνωρίσαμε όχι ένα προϊόν κομματικής πατέντας αλλά έναν παλιάς κοπής άνθρωπο της ευθύνης, έτοιμο να αναλάβει το δύσκολο ρόλο του αυστηρού, εκείνου δηλαδή που βάζει το πλαίσιο και ελέγχει αν τηρείται. Διάβαζα πρόσφατα σε μια γαλλική εφημερίδα ότι για την αποξένωση που προξένησε η καραντίνα, δεν φταίει ο ιός αλλά ο Μακρόν… Από τη μεριά μου, ας προσθέσω κι εγώ κάποια «γαλλικά», από εκείνα όμως που μιλιούνται μόνον στην Ελλάδα.