Χήρες και ορφανά

Ενα… σατανικό ερώτημα αναδύεται όσο περνούν οι μέρες μετά την αποχώρηση Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ: μήπως η ανάλυση που τον ήθελε επιρρεπή σε μία αρχηγική δομή κατά τον τύπο του αρχηγού Φιντέλ, τον οποίο θαύμαζε, ήταν εντελώς λάθος; Μήπως, τελικά, συνέβαινε το αντίθετο απ’ ό,τι φαινόταν; Αντί να χρησιμοποιεί εκείνος τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυρίως το κόμμα που χρησιμοποιούσε τον Τσίπρα; Ο ίδιος, ως σταρ, είχε τα προνόμιά του: έκανε κουμάντο, ήταν στο απυρόβλητο, είχε όλα τα φώτα πάνω του. Ομως, το κόμμα, είχε ακόμα περισσότερα να κερδίσει, έστω κι αν όχι τόσο φανταχτερά: εξακολουθούσε να είναι στο παιχνίδι και να το παίρνουν, ακόμα τουλάχιστον, στα σοβαρά ως κεντρικό φορέα αντιπολίτευσης, ακόμα και ως ενδεχόμενο, υπό προϋποθέσεις έστω, πόλο εξουσίας. Και αυτά, φαίνεται πλέον να πηγαίνουν περίπατο.

Οι χήρες και τα ορφανά του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί περί αυτού μιλάμε τώρα αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, έκαναν λάθος υπολογισμούς όλα αυτά τα χρόνια: δεν σκέφτηκαν κάτι που, είναι αλήθεια, ότι και σχεδόν ουδείς άλλος είχε σκεφτεί. Δεν το υπολόγισαν, επειδή δεν το πίστευαν. Δεν το έλαβαν ποτέ σοβαρά υπόψη, ενώ, όπως τελικά αποδείχθηκε, θα έπρεπε: ο Τσίπρας να σηκωθεί να φύγει. Να φύγει τόσο ώστε να μην πάει ούτε στην πρώτη ημέρα των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης στη Βουλή, αλλά και να αφήσει αμέσως και τη θέση του στα έδρανα στον νέο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματός του. Με άλλα λόγια, όχι απλώς έφυγε, αλλά κατέστησε σαφές από την πρώτη στιγμή ότι τώρα κάθεται στην άκρη. Κυριολεκτικά, μεταφορικά και κυρίως, τελεσίδικα.

Μια σημαντική ακόμα ένδειξη αυτής της εξέλιξης φαίνεται να είναι ότι οι λεγόμενοι «προεδρικοί» δεν έχουν βρει άκρη στο ποιον θα πρέπει να προτείνουν ως διάδοχό του. Κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει «γραμμή» από το Σούνιο (μια και είμαστε και μες στο καλοκαίρι). Οπότε, αυτοί, όποιοι κι αν είναι μπορούν να μετρηθούν στα πρώτα θύματα της αποχώρησής του – αλλά, μαζί, και ανάμεσα στα πρώτα στελέχη που έχουν μπροστά τους μία ευκαιρία: αν παίξουν σωστά τα χαρτιά τους και ποντάρουν στον σωστό υποψήφιο για την επόμενη ημέρα, το ότι υπήρξαν κοντά στον Τσίπρα τους δίνει ένα διαπραγματευτικό όπλο για να «κανονίσουν» τη «μετάβασή» τους από την παλιά στην όποια νέα κομματική εξουσία. Ομως, εδώ ακριβώς είναι που εμφανίζεται και η καρδιά του προβλήματος στο πλήρες μέγεθός της: με το χάος που επικρατεί πλέον σε εκείνο το… ορφανοτροφείο της Κουμουνδούρου, άντε να βρει κανείς άκρη ποια θα είναι αυτή η νέα εξουσία για να πάει εκεί να κάνει εγκαίρως deal: γιατί, όπως όλα δείχνουν, πρόκειται περί δράματος. Λοιπόν, όπως έλεγε και ο πατέρας του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (ειδικά όταν ήθελε να… κρύψει κάτι διά της μεθόδου της δημόσιας έκθεσης) «γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;», εν προκειμένω, στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν να περάσουν των παθών τους τον τάραχο μέχρι να ανακοινώσουν διάδοχο. Και, αυτό, αν τελικά καταφέρουν και το κάνουν με κάποιον τρόπο που να μην αρχίσει η υπονόμευση πριν τελειώσει η καταμέτρηση, πράγμα καθόλου εγγυημένο.

Αν όμως υποτεθεί ότι φτάνουν σε αυτό το σημείο και εκλέξουν νέα ηγεσία με πραγματική εσωτερική αποδοχή και στήριξη μετά τις δημοτικές εκλογές (όπου πιθανότατα τους περιμένει νέα πίκρα), τότε αρχίζει ο πραγματικός τους εφιάλτης: και που δεν είναι άλλος από το πώς θα πολιτευθούν έξω, πλέον, από τον μανδαρίνικο μικρόκοσμό τους. Εφιάλτης, καθώς, όπως όλα δείχνουν, ακόμα και μετά την κατά κράτος ήττα που έκανε έως και τον Τσίπρα να τα βροντήξει και να φύγει, φαίνεται ότι ουδέν κατάλαβαν. Και θα πάνε ξανά όπως το πήγαιναν: κατευθείαν στα τάρταρα. Δηλαδή, στον φυσικό τους χώρο, προτού «καβαλήσουν» πονηρά την απελπισία της πτώχευσης…