Μετράνε γιατί κάποια έχουν τα φόντα να απευθυνθούν σε ένα κοινό ευρύτερο της στενής κομματικής βάσης, ενώ άλλα μπορούν να ντοπάρουν μόνο τους ήδη προσηλυτισμένους στο κομματικό δόγμα. Εχουν την ίδια με τις ιδέες σημασία επειδή ορισμένα κατορθώνουν να φέρουν σε δύσκολη θέση τους πολιτικούς τους αντιπάλους χάρη στο ύφος τους, ενώ μερικά τσαλακώνουν το brand του πολυσυλλεκτικού κόμματος όποτε ακουμπάνε τα δάχτυλά τους σε πληκτρολόγιο. Είναι κρίσιμα για τα ποσοστά, δημοσκοπικά κι εκλογικά, αφού δίνουν μορφή στα διλήμματα τα οποία επιθυμούν να θέσουν οι πολιτικές δυνάμεις στην κοινή γνώμη. Οσοι παρακολουθούν από μακριά τα τεκταινόμενα στην αξιωματική αντιπολίτευση μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα, αναρωτιούνται πώς γίνεται να μην αντιλαμβάνονται οι συριζαίοι τον ρόλο που παίζει το αρχηγικό πρόσωπο στη δημιουργία ταυτίσεων με το εκλογικό σώμα. Η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα του πώς δουλεύει ο συγκεκριμένος μηχανισμός. Η κοσμοθεωρία του κόμματος δεν έγινε μέινστριμ ούτε καν την περίοδο που εκείνο εκτοξευόταν στην εξουσία. Ο Τσίπρας, από την άλλη, έγινε έστω και για λίγα χρόνια ο πολιτικός στον οποίο η πλειοψηφία συγχωρούσε ακόμη και τις κωλοτούμπες.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
