«Θέλω να δείξω πως το τρέξιμο είναι για όλους»

Σε ένα πρόσφατο κυριακάτικο τρέξιμό του στο Πρόσπεκτ Παρκ της Νέας Υόρκης, ο Μάρτινους Εβανς έτυχε υποδοχής… πρωταθλητή. Κάθε λίγο και λιγάκι ένας δρομέας θα του χαμογελούσε και θα του έγνεφε συγχαίροντάς τον καθώς τον προσπερνούσε με ταχύτητα. Δεν τον επικροτούσαν για τη νίκη του σε κάποιον αγώνα. Το αντίθετο μάλιστα: θα μπορούσε κανείς να πει ότι γιόρταζαν άλλη μια επιτυχία του να τερματίσει τελευταίος.

Ο Μάρτινους Εβανς είναι ο ιδρυτής του Slow AF Run Club, μιας διαδικτυακής κοινότητας για «Απίστευτα Αργούς Δρομείς» με περισσότερα από 10.000 μέλη σε όλον τον κόσμο. Ζυγίζοντας σχεδόν 140 κιλά, είναι μια αγαπημένη φιγούρα μεταξύ των δρομέων που έχουν αισθανθεί ότι το άθλημα τους διώχνει μακριά. Εχει φιγουράρει στο εξώφυλλο του «Runner’s World», πόζαρε γυμνός για το περιοδικό «Men’s Health» και εμφανίστηκε σε μια διαφήμιση της Adidas. Ο λογαριασμός του στο Instagram @300poundsandrunning έχει δεκάδες χιλιάδες ακολούθους. Και αυτόν τον μήνα κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο «Slow AF Run Club: The Ultimate Guide for Anyone Who Wants to Run» (Ο απόλυτος οδηγός για όποιον θέλει να τρέξει).

«Αντε τράβα σπίτι σου!»

Η ιδέα για τη δρομική ομάδα γεννήθηκε περίπου στο 25ο χλμ. του Μαραθωνίου της Νέας Υόρκης το 2018, ακριβώς μετά τη μία ζόρικη γέφυρα στο Μανχάταν. Ο Εβανς προχωρούσε σταθερά όταν παρατήρησε έναν άνδρα να του κάνει χειρονομίες από το πεζοδρόμιο. Εβγαλε τα ακουστικά του. «Είσαι αργός, δικέ μου» ούρλιαζε ο άνδρας, προσθέτοντας την έκφραση «As Fuck» (ας την αποδώσουμε – ευπρεπώς – στα ελληνικά ως «απίστευτα») για να του δείξει πόσο αργός ήταν. «Αντε τράβα σπίτι σου!». Ο Εβανς προσπάθησε να τον αγνοήσει και έστρεψε την προσοχή του στη διαδρομή, την οποία τελικά τελείωσε σε κάτι περισσότερο από οκτώ ώρες – έξι ώρες μετά τον πρώτο. Αλλά καθώς ο θεατής επαναλάμβανε τον χλευασμό του, ο Εβανς θύμωσε περισσότερο – έπειτα όμως του ήρθε η έμπνευση.

Την επόμενη φορά που ο Εβανς, πλέον 36 ετών, έτρεξε, φόρεσε φανέλα με τη φράση του άντρα «Slow AF» κι ένα σκίτσο με μια χαμογελαστή χελώνα. Οταν μοιράστηκε φωτογραφίες της νέας αγωνιστικής του αμφίεσης στο Instagram, οι ακόλουθοι ζήτησαν κι εκείνοι φανέλες. Ετσι, στις αρχές του 2019 γεννήθηκε ένας σύλλογος τρεξίματος.

Ο Μάρτινους Εβανς, ο οποίος ζει στο Μπρούκλιν και είναι τώρα πιστοποιημένος προπονητής τρεξίματος, ηγείται πλέον ενός παγκόσμιου κινήματος για να κάνει το άθλημα προσιτό και ασφαλές σε όποιον θέλει να τρέξει, ανεξάρτητα από τη σωματική διάπλαση, τον ρυθμό, το επίπεδο φυσικής κατάστασης ή το χρώμα του δέρματος. Το μήνυμά του είναι απλό: «Θέλω όλοι να ξέρουν πως μπορούν να τρέξουν με ό,τι σώμα και να έχουν».

«Κύριε Εβανς, είστε χοντρός»

Μεγαλώνοντας ως μαύρο παιδί σε μια εργατική συνοικία του Ντιτρόιτ, ο Μάρτινους Εβανς δεν ήξερε κανέναν που έτρεχε για πλάκα. Οσοι γνώριζε σκέφτονταν το τρέξιμο αναψυχής ως μια «λευκή» δραστηριότητα. Ηταν πάντα μεγαλόσωμος και τον κορόιδευαν για αυτό, «στη γειτονιά με αποκαλούσαν Χοντρο-Μάρτι», αφηγείται ο ίδιος στους «New York Times». Οταν προσπάθησε να γραφτεί σε μια ομάδα φούτμπολ, ο προπονητής τον έβαζε να φοράει μια σακούλα σκουπιδιών στο γήπεδο για να «ιδρώσει το λίπος». Δεν έχασε ούτε κιλό. Απλά ένιωθε ντροπή.

Οταν όμως κατάφερε να μπει στην ομάδα φούτμπολ του λυκείου του, άρχισε να αποκτά εμπιστοσύνη στις σωματικές του ικανότητες. Πήρε υποτροφία για να σπουδάσει Επιστήμη της Ασκησης στο Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Μίσιγκαν. «Ηθελα να μάθω πώς να γυμνάζομαι και να χάσω βάρος» είπε. «Και μετά να μπορώ επιτέλους να γίνω αποδεκτός».

Το 2012 ο Εβανς και η σύντροφός του μετακόμισαν στο Κονέκτικατ. Επιασε δουλειά ως πωλητής σε κατάστημα με κοστούμια. Αυτή η δουλειά, η οποία απαιτούσε να ντύνει άνδρες κάθε ηλικίας και σωματότυπου, θα του άνοιγε τον δρόμο να γίνει… influncer στον χώρο του φίτνες. Κάποια στιγμή από την ορθοστασία και τα σκληρά παπούτσια άρχισε να αισθάνεται πόνο στο ισχίο του. Πήγε στον ορθοπεδικό, ο οποίος, όπως γράφει στο βιβλίο του, του έριξε μια ματιά και του είπε: «Κύριε Εβανς, είστε χοντρός. Εχετε δύο επιλογές: ή θα χάσετε βάρος ή θα πεθάνετε».

«Θα τρέξω Μαραθώνιο»

Ο Εβανς θυμήθηκε ότι παραλίγο να βάλει τα κλάματα. Αντ’ αυτού, συγκρατήθηκε και είπε προκλητικά στον γιατρό μισοχαμογελώντας: «Θα τρέξω Μαραθώνιο». Ο γιατρός γέλασε και του είπε «ΟΚ, τότε θα πεθάνετε τρέχοντας Μαραθώνιο». Εφυγε θυμωμένος και ακόμα πονώντας (άλλος γιατρός του διέγνωσε αργότερα θυλακίτιδα ισχίου) και πήγε απευθείας σε ένα κατάστημα για να αγοράσει ένα ζευγάρι μαλακά αθλητικά παπούτσια, αποφασισμένος να αποδείξει ότι ο γιατρός έκανε λάθος. Για επιπλέον κίνητρο, ξεκίνησε ένα blog που ονόμασε «300 Pounds and Running», όπου άρχισε να καταγράφει τόσο την πρόοδό του στο τρέξιμο όσο και την απώλεια βάρους του. Υστερα από μερικούς μήνες έκπληκτος ανακάλυψε ότι άγνωστοι τον διάβαζαν και τον επευφημούσαν.

Διαπίστωσε ότι του άρεσε το τρέξιμο, παρά τους περαστικούς που κατά καιρούς τον κορόιδευαν. Οταν ένιωθε ηττημένος, έριχνε μια ματιά στο τατουάζ που είχε χτυπήσει στον δεξιό καρπό του και το οποίο γράφει «Καμία πρόοδος δίχως αγώνα». Ετρεξε ένα πεντάρι, μετά ένα δεκάρι και μετά έναν Ημιμαραθώνιο. Τελικά, το φθινόπωρο του 2013 ο Εβανς επέστρεψε στο πατρικό του, στο Ντιτρόιτ, για να τρέξει στον Μαραθώνιο της πόλης και να εκπληρώσει τον όρκο του στο ιατρείο. Οταν πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, έβαλε επιτέλους τα κλάματα.

Ο «Δρομέας των 140 κιλών»

Εκτοτε πήρε μεταπτυχιακό στην Ερευνα για τη Δημόσια Υγεία και ένα άλλο στα Ψηφιακά Μέσα. «Το τρέξιμο μου προσφέρει μια αίσθηση αυτοδιάθεσης, αυτοπεποίθησης και σκοπού», λέει στην αμερικανική εφημερίδα. «Και ενώ αρχικά με βοήθησε να χάσω 40 κιλά, ρίχνοντάς με στα 100 για ένα διάστημα, συνειδητοποίησα ότι το τρέξιμο για να χάσω βάρος μού αφαιρούσε όλη τη χαρά. Δεν ήμουν 40 κιλά πιο ευτυχισμένος». Αποφάσισε λοιπόν να σταματήσει να μετράει θερμίδες και να τρέχει μόνο για να περνά καλά.

Θυμήθηκε ότι αυτό που τον έκανε επιτυχημένο πωλητή κοστουμιών ήταν η ικανότητά του να βοηθά τους πελάτες να αισθάνονται καλά όπως ακριβώς ήταν. Υποψιάστηκε ότι άλλοι δρομείς θα μπορούσαν να ωφεληθούν από την εστίαση στη χαρά του αθλήματος αντί στην απώλεια βάρους. Ετσι έγινε επισήμως ο «Δρομέας των 140 κιλών».

Καμία πρόοδος δίχως αγώνα

Ιστορικά, το άθλημα του τρεξίματος έκανε πολλούς εύσωμους ανθρώπους να νιώθουν ότι πρέπει να χάσουν βάρος για να ανήκουν, για να θεωρούνται πραγματικοί δρομείς, αναφέρει η Σαμάνθα Γουάιτ, επίκουρη καθηγήτρια Αθλητικών Σπουδών στο Κολέγιο του Μανχάτανβιλ. «Κάνοντας άνοιγμα στους δρομείς που δεν επικεντρώνονται στους χρόνους, αλλά μάλλον στην κοινωνικοποίηση, ο Μάρτινους Εβανς δημιουργεί έναν χώρο όπου οι δρομείς αναψυχής, ειδικά οι μαύροι δρομείς αναψυχής, μπορούν να έχουν μια θέση».

Ως εκ τούτου, ο πρώτος κανόνας του Slow AF Run Club είναι ότι τα μέλη του δεν μπορούν να συζητούν για το βάρος ή την απώλεια βάρους τους. «Δεν νιώθεις να σε κρίνει κανείς εδώ» παρατηρεί ο 42χρονος Τζέταουν Πόουπ, μαθηματικός σε λύκειο στο Σικάγο, ο οποίος είναι επί μακρόν μέλος και συντονίζει τις διαδικτυακές συζητήσεις του κλαμπ. «Είναι ωραίο να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος» είπε. «Οσο περισσότερο βλέπεις ανθρώπους σε όλα τα σώματα να είναι ενεργοί τόσο περισσότερο αυτό σε ενθαρρύνει να κάνεις το πρώτο βήμα».

Παραληρηματική αυτοπεποίθηση

Η ομάδα «τρέχει» κυρίως μέσω μιας δωρεάν εφαρμογής στο κινητό. Ο Μάρτινους Εβανς αυτή την περίοδο επίσης έχει βάλει στόχο να πείσει πολλές διοργανώσεις να μη μαζεύουν νωρίς τις αψίδες και τους σταθμούς και τις γραμμές τερματισμού ώστε να προλαβαίνουν ακόμη και οι πολύ αργοί. Επίσης «κυνηγά» τις μάρκες αθλητικών ενδυμάτων να διαθέτουν ένα ευρύτερο φάσμα μεγεθών στα ρούχα τους.

Οταν αναλαμβάνει νέους δρομείς, τους συμβουλεύει ότι πριν καν φορέσουν παπούτσια θα πρέπει να επικεντρωθούν στην επανεκπαίδευση του εγκεφάλου τους ώστε να υιοθετήσουν τη νοοτροπία ότι μπορούν να τρέξουν, ας λέει ό,τι θέλει η εστιασμένη στην ταχύτητα και στο λεπτό σώμα δρομική κουλτούρα. Στο βιβλίο του τους ενθαρρύνει να αποδυναμώσουν το κομμάτι του εαυτού τους που τους κατακρίνει όλη την ώρα. Τέλος, λέει στους δρομείς να πάνε μπροστά όπως μπορούν, ακόμα κι αν αυτό απαιτεί αυτό που αποκαλεί «παραληρηματική αυτοπεποίθηση».

Σταδιακά, σε στυλ… Μπέιγουοτς

Σε πρακτικό επίπεδο, συνιστά στους δρομείς του να τρέχουν το 70-80 τοις εκατό του χρόνου με αυτό που αποκαλεί «σέξι ρυθμό» – «τον ρυθμό που θα ακολουθούσατε αν τρέχατε σε αργή κίνηση σε μια παραλία», σε στυλ «Μπέιγουοτς» – αυτό που οι περισσότεροι άλλοι κόουτς ονομάζουν «ταχύτητα συνομιλίας». Ξεκινώντας, προτείνει να τρέχετε για 15 δευτερόλεπτα και μετά να περπατάτε για 90 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια, ύστερα από 12 εβδομάδες περίπου, θα έχετε προοδεύσει ώστε για κάθε πέντε λεπτά τρέξιμο θα χρειάζεστε 1 λεπτό περπάτημα.

«Το να ξεκινάς σταδιακά είναι υπέροχο» σχολιάζει η Αν Μπρέιντι, καθηγήτρια Κινησιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας. «Ολα έχουν να κάνουν με τη συνέπεια. Πρέπει λοιπόν να ξεκινήσετε από κάτι που το οποίο μπορείτε να συνεχίσετε τακτικά». Συμβουλεύει τα πιο εύσωμα άτομα να επιλέγουν προσεκτικά υποστηρικτικά, άνετα υποδήματα ώστε για να μειώσουν τις επιπτώσεις στις αρθρώσεις τους.

Πάνω από μια δεκαετία αφότου ξεκίνησε το τρέξιμο, με οκτώ Μαραθωνίους στο ενεργητικό του, ο Μάρτινους Εβανς είναι ακόμα 140 κιλά. Είναι υγιής σύμφωνα με όλες τις συνήθεις εξετάσεις, αν και δεν μετράει την ευεξία του – ή την επιτυχία του ως δρομέας – σε αριθμούς. «Τρέχω απλά για να μπορέσω να συνεχίσω να τρέχω, για τον εαυτό μου και για τους άλλους» καταλήγει. «Διότι όσο περισσότερο βγαίνω και τρέχω “απίστευτα αργά” τόσο πιο εύκολο γίνεται για άλλους δρομείς να κάνουν το ίδιο».