Πένθος, χολή και όξος

Πιο μεγάλη κι απ’ το πένθος είναι η πολιτική εκμετάλλευσή του, και δεν νομίζω πως φταίει μόνο η προεκλογική περίοδος, κάτι άλλο πιο χυδαίο πιο δυνατό και αδυσώπητο οδηγεί σ’ αυτήν την ευτέλεια, σ’ αυτήν την κατρακύλα.

Γεννήθηκε στην αυγή της κρίσης, ανδρώθηκε το ’15, κυβέρνησε για μία τετραετία και τώρα που μαζεύει τα κουρέλια της στους τελευταίους της σπασμούς ξερνάει χολή και όξος.

Χρόνια τώρα προσπαθώ, αν όχι να καταλάβω, τουλάχιστον να μπω στη σκέψη αυτών των ανθρώπων – αδύνατον. Πώς μπορείς με τόσες ψυχές χαμένες από θάνατο φρικτό, να μοιράζεις ευθύνες, να σηκώνεις το δάχτυλο, να κατηγορείς, να υβρίζεις, να μοιράζεις ποινές κι ούτε ένα δάκρυ να στάζει στο απολιθωμένο πρόσωπό σου; Από τι είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι με το φαρμάκι και την ξύλινη γλώσσα στο στόμα; Αν δεν μπορεί να σε ταρακουνήσει, να σε συνεφέρει μια τέτοια τραγωδία, σημαίνει πως τίποτα δεν πρόκειται να σε εξανθρωπίσει.

Ο ύπνος βαρύς, ακούς φωνές από γυναίκες και παιδιά κλειδωμένα σε σκοτεινό αμπάρι, εκατοντάδες άνθρωποι που ένας θεός ξέρει πώς μάζεψαν ψίχουλο το ψίχουλο απ’ το υστέρημά τους τις χιλιάδες που ζητούσαν οι δουλέμποροι για να τους οδηγήσουν αντί στη γη της επαγγελίας σ’ έναν υγρό και μαύρο τάφο. Κι εσύ ξυπνάς απ’ τον εφιάλτη και πας στον τόπο της συμφοράς κι αντί να παρηγορήσεις, να βοηθήσεις, να σκύψεις το κεφάλι μπροστά στον άφατο πόνο, βγάζεις γλώσσα στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τη στήνεις στον τοίχο; Αυτό σου επιβάλλει όχι η ψυχική, αλλά η όποια πολιτική σου συνείδηση;

Και δεν φτάνει αυτό, οι ομοϊδεάτες σου σε επικροτούν χαϊδεύοντας τα πιο χαμηλά και ευτελή κατορθώματά σου. Εκεί πια το πράγμα αγριεύει. Δεν είναι μια στιγμιαία παρόρμηση εκπορευόμενη από οργή και αγανάκτηση, είναι κάτι πολύ χειρότερο και επικίνδυνο. Είναι ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο. Είναι στάση Ζωής.

Δηλαδή σ’ έναν προσωπικό τους χαμό, σε μια δική τους απώλεια, αντί για πένθος θ’ αρχίσουν να βγάζουν πολιτικά λογύδρια κατηγορώντας τον καπιταλισμό, το κεφάλαιο και την αναθεματισμένη παγκοσμιοποίηση; Μ’ αυτά που βλέπω τους έχω ικανούς.

Το μόνο παρήγορο σ’ αυτήν τη σκληρά απάνθρωπη εικόνα, ήταν η στάση της κυρίας Σακελλαροπούλου. Θέλει πολύ κουράγιο, θάρρος και σιγουριά για τον θεσμό της Δημοκρατίας, όχι να κάνεις πως δεν άκουσες και να αποχωρήσεις με μια δήθεν αξιοπρέπεια, αλλά να πας κοντά σ’ αυτούς που σε υβρίζουν και να σταθείς απέναντί τους με ηρεμία λογική και σύνεση.

Οχι πως μπορεί να τους αλλάξεις τη σκέψη ή μάλλον την εμμονή τους, αλλά να δείξεις πως υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος να δεις και να ζήσεις τον κόσμο. Κι αυτός τον τρόπος τα τελευταία χρόνια κοντεύει να ξεχαστεί.

Ακόμα κι εγώ ο ίδιος έπεσα στην παγίδα τους, αντί να σιωπήσω όπως αρμόζει για να μην πω επιβάλλεται σ’ αυτήν τη συμφορά, άρχισα να πολιτικολογώ.

Κανείς μας δεν γλιτώνει απ’ τη σήψη που άφησε το πέρασμά τους.

Καλή σας ημέρα.