Βγαίνοντας {LF}έστω και για λίγο εκτός δρόμου

Μπορεί το καλοκαίρι να αρνείται πεισματικά να έρθει, αλλά, θέλει – δεν θέλει, θα ανέβει ο υδράργυρος στο θερμόμετρο και θα αραιώσουν τα σύννεφα στον ουρανό της Ελλάδας. Και όσο καλοκαιριάζει, όλο και αυξάνονται οι δρομείς που αφήνουν στην άκρη τους αγώνες στον δρόμο και προτιμούν εκείνους στο βουνό.

Το ορεινό τρέξιμο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχουν δρομείς που το λατρεύουν, που το αγαπούν περισσότερο από το τρέξιμο στην άσφαλτο ή στα ταρτάν. Υπάρχουν και άλλοι που δυσκολεύονται, όπως εγώ, και κάποιοι που δεν το έχουν δοκιμάσει ποτέ. Γνωρίζω και μερικούς, όπως ο πρωταθλητής μας Δημήτρης Θεοδωρακάκος, που τρέχουν και έχουν διακριθεί παντού, σε όλα τα τερέν.

Θα καταθέσω τη δική μου εμπειρία. Για την ακρίβεια, δεν έχω εμπειρία καθώς έχω αγωνιστεί μόλις σε δύο αγώνες βουνού, στο 10άρι και τον ημιμαραθώνιο στο Ζαγόρι. Ομολογώ ότι είναι μεγάλη πρόκληση για έναν μαραθωνοδρόμο που «καταπίνει» χλμ. στην άσφαλτο να τα καταφέρει και στο ορεινό τρέξιμο. Απαιτεί ιδιαίτερη προετοιμασία, περισσότερη δουλειά στις προπονήσεις ενδυνάμωσης και μεγαλύτερη προσήλωση κατά τη διάρκεια του αγώνα. Στον δρόμο πιάνεις το τέμπο σου και πας. Στο βουνό πρέπει να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα καθώς ένα λαθάκι, ένα στραβοπάτημα, μπορεί να σου κοστίσει πολύ ακριβά.

Επίσης, τρέχοντας στο βουνό, απασχολείς περισσότερες μυϊκές ομάδες. Αν είσαι καλά προετοιμασμένος για αυτό, η αποκατάστασή σου θα είναι συντομότερη σε σχέση με έναν σκληρό αγώνα στον δρόμο. Αν δεν είσαι καλά προετοιμασμένος, θα μαρτυρήσεις.

Το σίγουρο είναι πως αν δεν έχεις δοκιμάσει να τρέξεις στο βουνό πρέπει να το κάνεις. Επιβάλλεται να το κάνεις. Και έπειτα από κάποιους αγώνες θα μπορείς να σχηματίσεις τη δική σου άποψη αν σου ταιριάζει ή όχι.

Οι ευκαιρίες θα είναι πολλές. Μπες στο δρομικό καλεντάρι και βρες έναν από τους πολλούς αγώνες ορεινού τρεξίματος που θα γίνουν στη χώρα μας τους αμέσως επόμενους μήνες.