Αραμπάς και τραμ

Διαβάζοντας τη χθεσινή είδηση ότι αποχώρησε από την αναμέτρηση για την τουρκική προεδρία ο υποψήφιος Μουχαρέμ Ιντζέ διότι απειλήθηκε με τη δημοσιοποίηση «ροζ βίντεο», θυμήθηκα την ιστορία με την «Κατερίνα», την υποτιθέμενη ερωμένη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που δημοσίευσε η αξέχαστη «Αυριανή» λίγες ημέρες πριν τις εκλογές του Ιουνίου 1989. Τα βίντεο τότε δεν ήσαν τόσο διαδεδομένα, το «αποκαλυπτικό» ρεπορτάζ συνοδευόταν από φωτογραφίες και υποτιθέμενες υποκλαπείσες συνομιλίες.

Η δημοσίευση αποτελούσε απάντηση στα δημοσιεύματα αντι-παπανδρεϊκών εντύπων για την Δήμητρα Λιάνη, την εξωσυζυγική ακόμη σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου. Δημοσιεύματα διανθισμένα με γυμνές φωτογραφίες της κ. Λιάνη, παραποιημένες οι περισσότερες. Και ας μην υπήρχε εκείνη την εποχή ChatGPT, αυτό που θα καταστρέψει τις δημοκρατίες μας.

Αν προσθέσουμε τις γιγαντιαίες τουρκικές προεκλογικές συγκεντρώσεις  και τις συγκρούσεις μπράβων των δύο παρατάξεων, θα δικαιούμασταν να υποθέσουμε ότι οι γείτονες βρίσκονται τα 40 χρόνια «πίσω», αν δεν είχε μεσολαβήσει η πενταετία 2010-15 που θύμιζε ως προς τη βιαιότητα τη σημερινή τουρκική πολιτική σκηνή.

Τα πισωγυρίσματα είναι δυστυχώς εύκολα και μένει να δούμε αν ο Ταγίπ Ερντογάν σε περίπτωση ήττας θα οδηγήσει σε μεγάλο πισωγύρισμα τη χώρα του, αν θα δεχθεί το αποτέλεσμα ή «θα σταματήσει το τραμ για να κατέβει»: δεν ξεχνιέται εύκολα η παλαιά φράση του πως «η δημοκρατία είναι σαν το τραμ: φθάνεις εκεί που θέλεις και μετά κατεβαίνεις».

Κάποιοι άλλοι προσπάθησαν να σταματήσουν το τραμ και να τον κατεβάσουν με τη βία το 2016. Επωφελήθηκε και το μετέτρεψε σε παμπάλαιο δυσκίνητο αραμπά που τον οδηγεί ο ίδιος εδώ και εκεί, κατά τις επιθυμίες και τα συμφέροντά του.

Ο κ. Ερντογάν έχει πολύ συγκεκριμένη ιδέα για την Τουρκία και για τον εαυτό του· ίσως να μην μπορεί να σκεφθεί το ένα χωριστά από το άλλο, όπως με τους παλιούς μονάρχες που ταυτίζονταν με το κράτος και τη χώρα. Η όρεξη του για εξουσία είναι απεριόριστη, τέτοια θέλει και την ισχύ του κράτους που εξουσιάζει: η αναμφισβήτητη οικονομική ανάπτυξη κατά την εικοσαετία της ηγεμονίας του χρησιμοποιήθηκε για δημιουργία πανίσχυρης στρατιωτικής μηχανής, ακριβώς όπως οι μονάρχες χερσαίων αυτοκρατοριών δημιουργούσαν ισχυρό στρατό για να κάνουν κατακτητικούς πολέμους που θα τους έφερναν περισσότερους φορολογούμενους και περισσότερους στρατιώτες, για ακόμη περισσότερες κατακτήσεις, περισσότερους φόρους και στρατιώτες, και ούτω καθεξής.

Ας ελπίσουμε ότι την Κυριακή θα τελειώσει το εικοσαετές σερί νικών του Ταγίπ Ερντογάν – και ότι θα αποδεχθεί την ήττα του ώστε ο αραμπάς να ξαναγίνει τραμ που θα συνεχίσει τη μακρά πορεία του πάνω σε ράγες.