Πεφωτισμένη μοναρχία

Πολλά παράπονα -έως μεγάλο θυμό- έχουν προκαλέσει οι επιλογές του κ. Μητσοτάκη για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ, που δεν εκφράζονται γιατί βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, διαβάζω. Κυρίως για την τιμητική πρώτη θέση, στην οποία τοποθετήθηκε η Ειρήνη Αγαπηδάκη για την οποία, πράγματι, ο περίφημος «μέσος ψηφοφόρος» που γνωρίζει μόνο όσους ξημεροβραδιάζονται στα τηλεοπτικά πάνελ, πρέπει να γκουγκλίσει για να μάθει τι είναι.

Ο Χρήστος Στυλιανίδης προκαλεί επίσης αντιδράσεις και ας είναι γνωστότερος, ως εν ενεργεία υπουργός. Αλλά το γεγονός ότι το εκ Κύπρου «ξένο σώμα» καταλαμβάνει μετά την υπουργική και θέση στο Επικρατείας, καταγράφεται ως απαράδεκτη υποτροπή του ήδη κατηγορούμενου Κυριάκου Μητσοτάκη,  που τολμά να τοποθετεί ξένους προς το κόμμα σε επίλεκτες θέσεις.

Παρόμοιες αντιπάθειες και εχθρότητες είχε προκαλέσει ο πρωθυπουργός -σε λιγότερους αλλά πολύ ισχυρότερους- το 2019, όταν πρότεινε για πρόεδρο της Δημοκρατίας την κ. Σακελλαροπούλου, ενώ τη θέση διεκδικούσαν κορυφαίοι νεοδημοκράτες: ο υπηρετών κ. Παυλόπουλος και οι κκ. Καραμανλής και Σαμαράς.

Η κ. Αγαπηδάκη έγινε γνωστή δίνοντας έντιμο και σθεναρό αγώνα το 2015 ενάντια  στις καταστροφικές επιλογές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ – αυτές που ο κ. Τσίπρας θέλει να ξεχάσουμε. Και τα πραγματικά τρολ την κατηγορούν ως συνάδελφό τους επειδή κατέθετε επωνύμως και με παρρησία τις απόψεις της.  Επιπλέον, στη ΝΔ πάρα πολλοί, ακόμα και υπουργοί, θεωρούν άχρηστη ως επικίνδυνη την υπηρεσία «Προστασίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων» προσφύγων που οργάνωσε η κ. Αγαπηδάκη: τιμωρία και επαναπροώθηση και όχι προστασία αξίζει σε όσους διασχίζουν θάλασσες και φράχτες.

Ο κ. Στυλιανίδης έγινε γνωστός στη χώρα μας όταν πρωτοστάτησε στην Κύπρο υπέρ του «Ναι» στο Σχέδιο Ανάν το 2004, όταν σιωπηλά ή και ρητά η «ψυχή» της ΝΔ ήταν -και είναι- με  το «Όχι». Επιπλέον, δεν έκανε τίποτα ως υπουργός: δεν είχαμε μεγάλες πυρκαγιές πέρυσι απλώς επειδή «έτυχε να μην κάνει μεγάλες ζέστες και να μη φυσάει», όχι επειδή υπήρξε συστηματική οργάνωση της έγκαιρης αντιμετώπισης τους.

Και οι δύο δηλαδή, έδωσαν σωστούς και όμορφους πολιτικούς αγώνες και υπήρξαν αποτελεσματικοί διαχειριστές –  με θέσεις και για θέματα που απεχθάνεται το κυβερνών κόμμα.

Αφού στη χώρα μας είμαστε ακόμα στην εποχή των γνωστών πανελληνίως πολιτικών δυναστειών Καραμανλή, Μητσοτάκη, Παπανδρέου (και πολύ περισσότερων τοπικών που δεν είναι ευρύτερα γνωστές), τουλάχιστον να έχουμε να κάνουμε με «πεφωτισμένους μονάρχες».

Που αν μη τι άλλο είναι γενναιόδωροι απέναντι σε άξια πρόσωπα – και πρέπει να παραδεχθούμε ότι κορυφαίες εξωκομματικές επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη όπως Κατερίνα Σακελλαροπούλου, Ειρήνη Αγαπηδάκη, Δόμνα Μιχαηλίδου, Κυριάκος Πιερρακάκης, Χρήστος Στυλιανίδης είναι πραγματικά φωτεινές.