Ο φράχτης του Δον Κιχώτη

Χθες είδα έναν εφιάλτη. Στον φράχτη του Εβρου είχαν σκαρφαλώσει για να περάσουν τα σύνορα οι ρωμιοί πρόσφυγες του 1922-23. Ηταν οι κυνηγημένοι Ελληνες του Πόντου, της Θράκης και της Μικρασίας. Ηταν οι «τουρκόσποροι», οι «ογλούδες», οι «μεμέτηδες», οι «σαρικοφόροι σκλάβοι», οι «προσφιλέρ χαϊβάν», οι «παστρικές». Μαζί τους και οι παππούδες μου με τους γονείς μου. Δεν τους άφηναν να περάσουν. Τους ζητούσαν διαβατήρια και έγγραφα που δεν διέθεταν. Είχαν ψηφίσει νόμο, έλεγαν, που απαγόρευε τη μαζική είσοδο προσφύγων στην επικράτεια. Στη καιόμενη Σμύρνη δεν έστειλαν πλοία να τους φέρουν στην Ελλάδα. Προτίμησαν να τους αφήσουν να τους σφάξουν οι Τούρκοι για να «μην τα ανατρέψουν όλα» όταν έρθουν στην Ελλάδα ως Βενιζελικοί.

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχουν εκείνοι οι πρόσφυγες με τους Πακιστανούς, τους Αφγανούς και τους Αφρικανούς που επιχειρούν να διαβούν τα σύνορά μας. Σύμφωνοι, οι πρόσφυγες είναι διαφορετικοί, αλλά η αντιμετώπισή τους είναι η ίδια.

Υπάρχουν και άλλες ομοιότητες. Εκείνοι οι πρόσφυγες έδωσαν πνοή και ζωντάνια στη νέα τους πατρίδα. Μεταμόρφωσαν την Ελλάδα από ένα καθυστερημένο κρατίδιο σε χώρα νεωτερική στον πυρήνα της Ευρώπης. Ετσι και οι σημερινοί, οι Αλβανοί και οι πρόσφυγες από την πρώην ΕΣΣΔ και άλλοι Ασιάτες μας προσέφεραν εργατικά χέρια, καλούς τεχνίτες, έτοιμους επιστήμονες, μηχανικούς. Και κυρίως παιδιά της ελληνικής παιδείας μετέχοντα. Παιδιά όμως δεν υπάρχουν στον Εβρο. Αδειασαν τα χωριά που έσφυζαν άλλοτε από ζωή, έκλεισαν τα σχολεία. Χάσκουν τα σπίτια ακατοίκητα. Τα χωράφια μένουν ακαλλιέργητα, εργάτες δεν υπάρχουν στις οικοδομές.

Το δημογραφικό δεν θα λυθεί ποτέ με τις αναιμικές γεννήσεις. Νέο αίμα χρειαζόμαστε. «Να κάνουμε τους πρόσφυγες νύφες και γαμπρούς για τα παιδιά μας» είπε σε μια εμπνευσμένη ομιλία του ο φωτισμένος Δεσπότης μας κ. Ανθιμος. Και όμως το «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι» μας στοιχειώνει.

Αποφασίσαμε λοιπόν να κατασκευάσουμε έναν θηριώδη φράχτη στον Εβρο για να εμποδίσουμε τους «κολασμένους» που ζητούν με κίνδυνο της ζωής τους ένα καταφύγιο για τα παιδιά τους, περνώντας τα σύνορα μιας χώρας που θεωρούν πολιτισμένη. Πολιτισμένη… Λίγοι θυμούνται ότι πριν από τον φράχτη είχαμε «σπείρει» τα χερσαία σύνορα με ναρκοπέδια. Κάθε τόσο μαθαίναμε πόσες οικογένειες διαμελίζονταν επιχειρώντας να γλιτώσουν από τις βόμβες που έπεφταν στις χώρες τους. Μας «έκραξαν» από την Ευρώπη, μας έβαλαν πρόστιμα και καταργήσαμε τα ναρκοπέδια.

Η Ευρώπη αντιδρά και τώρα στην ανέγερση φραχτών. Τους θεωρεί αναποτελεσματικούς δεδομένου ότι όσοι μετανάστες ή πρόσφυγες περάσουν το ποτάμι θα βρεθούν σε ελληνικό και ευρωπαϊκό έδαφος. Επομένως ή θα επαναπροωθηθούν παρανόμως ή θα τους δεχθούμε για να μην έχουμε «μικρές Μαρίες», πραγματικές ή φανταστικές.

Λίγοι βέβαια γνωρίζουν ότι η κατασκευή του φράχτη καταστρέφει χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων μεταξύ των κύριων και των υπερβλητών αναχωμάτων όπου θα κατασκευαστεί, ενώ αποξενώνει τους αγρότες από τη ζωογόνο χρήση του ποταμού.

Και το σημαντικό είναι ότι κανείς δεν ρωτήθηκε για τη μετατροπή του νομού από διεθνή γεωστρατηγικό κόμβο μεταφορών και ενέργειας σε σιδερόφρακτη στρατοκρατούμενη ζώνη με κλειστούς ορίζοντες, στον βωμό του ακροδεξιού εθνικισμού και του υποβόσκοντος ρατσισμού.

Σε μια εποχή κατά την οποία οι γείτονες τείνουν χέρι φιλίας και συνεννόησης, εμείς φαινόμαστε να προτιμούμε τις μονομερείς ενέργειες με βάση τις πρόσφατες εντάσεις αντί του διαλόγου ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει λύσεις και στο ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης, με αμοιβαίες κινήσεις καλής θέλησης, όπως πρόσφατα ανέφερε και η κυρία Μπακογιάννη, σχετικά με τη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο.

«Τείχη» ειρήνης, εμπιστοσύνης και κοινών συμφερόντων χρειαζόμαστε και όχι δονκιχωτικούς φράχτες έναντι «απειλητικών ανεμόμυλων»…

Ο Γιάννης Λασκαράκης είναι πολιτικός μηχανικός και συγγραφέας του ιστορικού μυθιστορήματος «Κυνηγημένοι από την Ιστορία», εκδόσεις Επίκεντρο