Ελλάδα το ξύνω

Στην ευφορική δεκαετία του 1990, υπήρχε μια σούπερ επιτυχημένη τηλεοπτική διαφήμιση: περνάει σπινιάροντας μια αμερικανικών διαστάσεων κουρσάρα. Ενα αμερικανάκι κάνει ωτοστόπ βρωντοφωνάζοντας  «Νεβάδα, καζίνο». Κι από το αυτοκίνητο, ένας κακομοίρης δικός μας κάνει ρελάνς: «Ελλάδα, το ξύνω».

Ολη αυτή η υπερπαραγωγή, όλη αυτή η ρίμα, ήταν για το γνωστό λαχείο που ξύνοντάς το, σου αποκαλυπτόταν το ποσόν που είχες κερδίσει, έδινε ωστόσο και την ουσία της (τότε) ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Το θυμήθηκα τώρα δα, που μ’ έχει πιάσει μια ανεξήγητη φαγούρα την οποία ο γιατρός μου την αποδίδει σε ψυχογενείς μηχανισμούς. Χρατς χρουτς, χρατς χρουτς, από τότε που ο Ανδρουλάκης έριξε χρατς χρουτς, την προεκλογική ρουτίνα χρατς, στα τυχερά παίγνια χρουτς, δεν μπορώ να σταματήσω να ξύνω χρατς, το ξυστό μου χρατς χρουτς. Συγγνώμη κιόλας αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ. Ξύνω για να δω τι υπάρχει από κάτω και ποιος πρωθυπουργός θα μου φανερωθεί από το πουθενά, βάζοντας τις εκλογές σε συνθήκες λοταρίας. Από τη στιγμή που είναι στο χέρι του καθενός να ευτελίζει τους όρους του προεκλογικού παιχνιδιού, όλα να τα περιμένεις. Και πρώτα απ’ όλα τη συστηματική προσωπική αποδόμηση ενός πολιτικού αρχηγού, που στην παρούσα φάση είναι ο Μητσοτάκης, γιατί τον Τσίπρα δεν τον βλέπω να ενοχλείται. Θα ‘ρθουν όμως κι άλλες φάσεις πολλές, όπου η προσωπική αποδόμηση των πολιτικών αντιπάλων θα παίζεται στα ζάρια, στο γιάντες, στη σβούρα, στο φιδάκι, στη monopoly, στην πίτα του Αγίου Φανουρίου, στα fortune cookies.

Κανονικά τώρα, αν ήμουν σοβαρή, θα έπρεπε να τσεκάρω τις λίστες με τους φίλους και συνομιλητές του κ. Ανδρουλάκη, να μαντέψω ποιον εννοεί, αλλά ούτε έτσι θα βγει άκρη διότι απλούστατα ο άνθρωπος μπορεί και να μπλοφάρει και μέσω αυτού του τεχνάσματος να ελέγχει τους μουλωχτούς και να τους κρατάει ακίνητους σαν βαλσαμωμένους μήπως και τους φέξει.

Φέξε μου και γλίστρησα. Είναι μεγάλη η λίστα αναμονής κι ο Νίκος Ανδρουλάκης  παίζει σκληρό πόκερ με τις μωροφιλοδοξίες που δουλεύουν στο ρελαντί. Μπα, όχι. Λυπάμαι που το λέω, αλλά ούτε και γι’ αυτό τον έχω ικανό. Και ξέρετε γιατί; Γιατί είναι μακριά, πολύ μακριά νυχτωμένος. Κοιμάται ακόμη στις Βρυξέλλες και ξυπνάει στην Αθήνα σαν από εφιάλτη, παραμένοντας πεισματικά στη μισθοδοσία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή αρκεί βεβαίως να την κάνεις. Είναι λυπηρό για νέο άνθρωπο, αλλά ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν κάνει τη δουλειά του, ιδίως όταν αυτή δεν συνιστά καν δουλειά: να κρατήσει τους «Αναποφάσιστους», να μην ξεχυθούν από τη στήλη τους, γιατί από εκεί η απόσταση μέχρι τον Κασιδιάρη ή τον Βαρουφάκη είναι μισή ανάσα υπόθεση. Χρατς, αρχίζω να ψυχανεμίζομαι χρουτς, ποιον θα βάλει η λοταρία χρατς, ακόμη κι αν δεν τον βγάλει χρατς χρουτς.