Ενας επαγγελματίας από μια άλλη εποχή

«Τι να πρωτοπείς για τον Μίμη Παπαϊωάννου! Μεγάλη απώλεια και μεγάλη στεναχώρια για όλους μας. Οχι μόνο για την οικογένεια της ΑΕΚ αλλά και για το ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα, το οποίο έχασε ακόμα μία σπουδαία προσωπικότητα. Αφήνει τεράστια παρακαταθήκη πίσω του ο Μίμης. Οταν πήγα εγώ στην ΑΕΚ, εκείνος ήταν μεγάλος, ήταν ήδη σπουδαίος. Είχα μάλιστα την τύχη να είμαι έναν χρόνο μαζί του και στο δωμάτιο στις αποστολές. Ως νεαρός ποδοσφαιριστής που ακόμα μάθαινα και ανέβαινα, πήρα από εκείνον κάποια σημαντικά πράγματα που δεν είχα τότε εγώ ακόμα. Στοιχεία που είχε εκείνος, τα οποία κράτησα, τα εκμεταλλεύτηκα και με βοήθησαν κι εμένα στην περαιτέρω εξέλιξή μου.

Ο Μίμης ως άνθρωπος ήταν πολύ σοβαρός, επαγγελματίας, έντιμος και φυσικά πολύ μεγάλος παίκτης. Ενα πολύ μεγάλο ταλέντο από αυτά που σπάνια βγαίνουν, ειδικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Είχα την πολύ μεγάλη χαρά να είμαι συμπαίκτης του και στην ΑΕΚ και στην Εθνική ομάδα και νομίζω ότι μαζί είχαμε την κορυφαία στιγμή – μέχρι και σήμερα – στην ιστορία του συλλόγου, τη μεγάλη ανατροπή επί της σπουδαίας τότε ΚΠΡ και την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ τη σεζόν 1976-77. Ολα τα παιδιά εκείνης της ομάδας ήταν εξαιρετικά, αλλά με τον Μίμη ειδικά είχαμε μία πάρα πολύ καλή συνεργασία, σαν να παίζαμε μαζί χρόνια. Και έτσι κάναμε εκείνη την πορεία με την απίστευτη ανατροπή από το 3-0 και την πρόκριση στη Νέα Φιλαδέλφεια στα πέναλτι.

Αυτό που τον χαρακτήριζε ιδιαίτερα και τον έκανε να ξεχωρίζει είναι το γεγονός πως έβλεπε τα πράγματα ρεαλιστικά. Δεν είχε υπερβολές στη χαρά ούτε στη λύπη. Ηταν 100% επαγγελματίας. Εκανε πολύ καλή, προσεκτική ζωή, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στη διατροφή του. Μην ξεχνάτε για ποια εποχή μιλάμε. Το ποδόσφαιρο τότε δεν είχε καμία σχέση όχι με αυτό που βλέπουμε τώρα, αλλά ούτε και με αυτό που βλέπαμε 20 χρόνια πριν. Ολα αυτά τα πράγματα που για τον Μίμη ήταν η καθημερινότητά του, ήταν άγνωστα για τις μέρες μας και οι περισσότεροι δεν ξέραμε τίποτα γι’ αυτά. Ούτε τι να τρώμε ούτε τι να πίνουμε. Εκείνος ήταν πολύ προσεκτικός. Γι’ αυτό και έφτασε στο επίπεδο όπου έφτασε ως ποδοσφαιριστής και η αξία του αναγνωρίζεται από όλο τον κόσμο. Αν μόνος του δούλευε έτσι τότε, μπορείτε να φανταστείτε για τι επίπεδο ποδοσφαιριστή θα μιλούσαμε αν έπαιζε σε αυτή την εποχή, με την εξέλιξη της τεχνολογίας και όλα τα προνόμια που έχει πλέον ένας ποδοσφαιριστής.

Από τη μεταξύ μας επαφή τον καιρό που ήμασταν συμπαίκτες, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορώ να θυμηθώ. Κάτι που έχει μείνει στη μνήμη μου και το θυμάμαι πάρα πολύ καλά, αφού έχει να κάνει καθαρά με εμένα, είναι ότι πάντοτε όταν κερδίζαμε ερχόταν και μου έλεγε «μικρέ, είδες τι ωραίο πράγμα που είναι να νικάς; Αλλά προσοχή το βράδυ, όχι ποτά, όχι ξενύχτια, γιατί έρχεται το επόμενο παιχνίδι και πρέπει να είμαστε καλοί και σε αυτό». Μόλις τελείωνε ένα παιχνίδι, είχε το μυαλό του αμέσως στο επόμενο. Ηταν επαγγελματίας 100% σε μία εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν ήταν επαγγελματικό. Στην προπόνηση ερχόταν πάντα πρώτος για δουλειά, παρόλο που εγώ τον πρόλαβα σε μεγάλη ηλικία στην ΑΕΚ, τα έδινε πάντα όλα και ήταν πρότυπο επαγγελματία και στην προπόνηση και στους αγώνες και γενικά σε όλη του τη συμπεριφορά.

Δείγμα του χαρακτήρα και της ποιότητας που είχε ως άνθρωπος ο Μίμης είναι και η εν γένει συμπεριφορά του προς τους μικρότερους, προς τα νέα παιδιά. Του άρεσε να βοηθάει, ήταν άλλωστε πηγή έμπνευσης για τους νεότερους. Είχε όμως αυτό που λέμε τακτ, δεν ήταν φορτικός, είχε τον τρόπο του. Εδινε τις συμβουλές του εκεί όπου έπρεπε, όταν έπρεπε και με λίγα λόγια. Πάντα ήταν ολιγόλογος, αλλά είχε τον τρόπο να περνάει αυτό που θέλει χωρίς να κάνει κατηχήσεις. Ηταν ένα εξαίρετο άτομο ως παίκτης και ως άνθρωπος και σίγουρα δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Δυστυχώς τα τελευταία πέντε – έξι χρόνια είχαμε χαθεί και δεν είχαμε καθόλου επαφές. Τελευταία φορά τον είχα δει σε μία συνάντηση που είχαμε πάει για τους παλαιμάχους και ήδη δεν ήταν και πολύ καλά. Μετά κλείστηκε στο σπίτι και χαθήκαμε τελείως. Γι’ αυτό δεν είχε έρθει και στα εγκαίνια του νέου γηπέδου τον περασμένο Οκτώβριο. Η μορφή του που δεσπόζει στον έναν από τους τέσσερις πυλώνες της «Αγια-Σοφιάς» και η φωνή του μέσα από τον ύμνο της ΑΕΚ, μαζί φυσικά με τα αξέχαστα κατορθώματά του, θα τον κρατήσουν για πάντα στη μνήμη, στο μυαλό και στην καρδιά όλων των οπαδών της ΑΕΚ, αλλά κι εκείνων που απλά αγαπούν το ποδόσφαιρο. Καλό ταξίδι, φίλε…».