Ετερος εγώ

Ο υπάλληλος του κυλικείου που ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη. Θα περνούσε το βράδυ σε ένα σπίτι, νοικιασμένο από την εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα κυλικεία των τρένων, πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Και θα επέστρεφε την επομένη, με ένα από τα πρωινά δρομολόγια. Ο μηχανοδηγός που θα κατέβαζε στην Αθήνα μία εμπορική αμαξοστοιχία. Και οι συνάδελφοί του στα δύο τρένα, αυτοί που είδαν πρώτοι τον θάνατο να χυμάει κατά πάνω τους. Πρόλαβαν άραγε να πουν μια λέξη; Φώναξαν; Είχαν τον χρόνο να σκεφτούν για τελευταία φορά τους αγαπημένους τους; Και μετά στα βαγόνια που ακολουθούσαν. Μία νεαρή οδοντίατρος από την Κύπρο που τώρα τη βλέπουμε σε φωτογραφίες, μάλλον από την ορκωμοσία της, να κρατάει μία ανθοδέσμη με τριαντάφυλλα. Τα κορίτσια από την Καλαμπάκα. Είχαν κατέβει για το τριήμερο και επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη για τις σπουδές τους. Τι θα ήθελαν, αλήθεια, να κάνουν μέσα στις ζωές τους που πίστευαν ότι πάνε πιο μακριά από τις ράγες;

Και τόσοι άλλοι. Φοιτητές που σηκώθηκαν και πήγαν μπροστά, στο κυλικείο, για να φάνε κάτι ή έστω για να ξεπιαστούν. Κάποιοι άλλοι ίσως ταξίδευαν για να συναντήσουν τον σύντροφό τους, να δουν φίλους ή, απλώς, να επιστρέψουν στη δουλειά τους. Μπορεί στις τσάντες τους να υπήρχαν τώρα ξεραμένα κομμάτια από λαγάνα και τάπερ με το φαγητό της μαμάς. Συνηθισμένοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή του διπλανού δωματίου. Που μπήκαν ανέμελοι, ανυποψίαστοι στο τρένο. Κάθισαν στις θέσεις τους και έβαλαν ακουστικά ή κυλούσαν, τεμπέλικα, τον αντίχειρα πάνω στην οθόνη του κινητού. Μερικοί ίσως διάβαζαν καμιά εφημερίδα ή ένα βιβλίο, που δεν πρόλαβαν να το κλείσουν, έμειναν στη μέση της σελίδας. Ενα παιδί που, λίγο πριν, έγειρε στο πλάι, πάνω στη μητέρα του για να κοιμηθεί και να μην ξυπνήσει ποτέ. Δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά οι νεκροί του τρένου είμαστε εμείς. Για αυτό και δεν ταυτοποιούνται εύκολα. Είναι πολλά τα πρόσωπα, μια χώρα ολόκληρη. Ναι, έτσι ακριβώς. Είμαστε εμείς, σε μία άλλη εκδοχή μας. Απλώς φανήκαμε πιο τυχεροί. Για αυτή τη φορά.

Οι κορδέλες και τα στεφάνια

Ο πρώην υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής εγγράφεται στον, μάλλον μικρό, κατάλογο εκείνων που παραιτήθηκαν για λόγους ευθιξίας, αναλαμβάνοντας πλήρως την πολιτική ευθύνη. Βέβαια όλο αυτό θα είχε περισσότερο νόημα αν με τη σχετική δήλωση μας πληροφορούσε ότι δεν θα είναι ούτε υποψήφιος στις εκλογές. Αλλωστε η δουλειά των υπουργών δεν είναι να κλαίνε στους τόπους της τραγωδίας, αλλά να προλαμβάνουν το κακό. Ο Καραμανλής δεν το πρόλαβε και ορθώς μάζεψε τα πράγματά του από το υπουργείο. Και η απορία που ακολουθεί προκύπτει αυθορμήτως. Πώς θα κάνει αυτός ο πολιτικός απολογισμό του έργου του στο υπουργείο; Τι φυλλάδιο θα βγάλει και τι βίντεο θα ανεβάσει; Μια καριέρα που μέχρι χθες έδειχνε να φτάνει πολύ μακριά (ίσως και να φτάσει) στιγματίστηκε από χειρότερη στραβή που μπορούσε να του συμβεί στη βάρδια. Και τι νόημα έχουν, αλήθεια, οι κορδέλες που έκοψε όταν αυτές δεν φτάνουν για τα στεφάνια των νεκρών στα Τέμπη;

Το κεφάλι του σταθμάρχη

Με συγχωρείτε, αλλά είναι πολύ μικρή η κεφαλή του σταθμάρχη για να σηκώσει όλο το ανάθεμα. Γιατί είναι ο τελευταίος σε μία μεγάλη αλυσίδα ευθυνών που πάει και πολύ πίσω και πολύ ψηλά. Και αν θέλετε είναι αυτός που μας έκανε να καταλάβουμε ότι, πολύ συχνά, σε αυτή τη χώρα η ζωή σου εξαρτάται από κάποιο άνθρωπο χωρίς εμπειρία, ενδεχομένως και χωρίς εκπαίδευση ή προσόντα, που πρέπει να γυρίσει ένα κλειδί τη σωστή στιγμή. Το να περιορίζεις, ως πολιτική ηγεσία, τις ευθύνες στο λάθος του σταθμάρχη, είναι περίπου σαν να αποδίδεις την τραγωδία στην κακιά στιγμή, σε θέλημα Θεού, σε κακό μάτι εκείνων που μισούν την πατρίδα μας και θέλουν το κακό μας. Εντάξει, στην Ελλάδα ζούμε, ξέρουμε ότι ποτέ δεν την πληρώνουν αυτοί που πρέπει, αλλά ακόμα και αν κάψουμε ζωντανό τον σταθμάρχη στο Σύνταγμα, οι νεκροί δεν θα δικαιωθούν. Γιατί ο σταθμάρχης ήταν το λάθος. Οχι όμως και η αιτία του.