Ο υπάλληλος του κυλικείου που ανέβαινε στη Θεσσαλονίκη. Θα περνούσε το βράδυ σε ένα σπίτι, νοικιασμένο από την εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα κυλικεία των τρένων, πίσω από τον σιδηροδρομικό σταθμό. Και θα επέστρεφε την επομένη, με ένα από τα πρωινά δρομολόγια. Ο μηχανοδηγός που θα κατέβαζε στην Αθήνα μία εμπορική αμαξοστοιχία. Και οι συνάδελφοί του στα δύο τρένα, αυτοί που είδαν πρώτοι τον θάνατο να χυμάει κατά πάνω τους. Πρόλαβαν άραγε να πουν μια λέξη; Φώναξαν; Είχαν τον χρόνο να σκεφτούν για τελευταία φορά τους αγαπημένους τους; Και μετά στα βαγόνια που ακολουθούσαν. Μία νεαρή οδοντίατρος από την Κύπρο που τώρα τη βλέπουμε σε φωτογραφίες, μάλλον από την ορκωμοσία της, να κρατάει μία ανθοδέσμη με τριαντάφυλλα. Τα κορίτσια από την Καλαμπάκα. Είχαν κατέβει για το τριήμερο και επέστρεφαν στη Θεσσαλονίκη για τις σπουδές τους. Τι θα ήθελαν, αλήθεια, να κάνουν μέσα στις ζωές τους που πίστευαν ότι πάνε πιο μακριά από τις ράγες;
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
