Είδηση

Ποια ήταν η είδηση της χθεσινής ημέρας, σύμφωνα με το δημοσιογραφικό ένστικτο του Πάνου Σκουρλέτη; Πως ο Αδωνις Γεωργιάδης είπε στην πρωινή εκπομπή όπου συμμετείχαν αμφότεροι ότι ο ναζισμός είναι το ίδιο με τον κομμουνισμό. Ως δυνητικός αρχισυντάκτης και σαν προοδευτικός πολίτης, λοιπόν, ένιωσε – κατά τα λεγόμενά του – να του σηκώνεται η τρίχα. Εξού κι η αναφορά του γαλάζιου έπρεπε να ιεραρχηθεί ως μείζον θέμα της επικαιρότητας, αφού έδειξε ότι εφόσον επανεκλεγεί η ΝΔ, «μας περιμένει μια επιστροφή στο καθεστώς του Εμφυλίου». Η συγκεκριμένη κουβέντα – στην οποία αφιερώθηκε αρκετός τηλεοπτικός χρόνος – έγινε πάνω από ένα σούπερ που έγραφε «στη Βουλή η τροπολογία για το μπλόκο στο κόμμα Κασιδιάρη». Ο σουρεαλισμός όλων των τηλεοπτικών πλάνων που την αποτέλεσαν συνοψίζει όχι μόνο το ύφος, αλλά και την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης ενόψει της κάλπης. Ενας διάλογος για τον τρόπο με τον οποίο τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου θα εμποδίσουν τη συμμετοχή νεοναζιστικών μορφωμάτων στην εκλογική διαδικασία εξελίχθηκε σε μια συζήτηση βγαλμένη απ’ τα πάνελ των μνημονιακών χρόνων.

Δίπολα

{ARX}Σε μια κόντρα, δηλαδή, για τους νικητές και τους ηττημένους ενός εμφυλίου που τελείωσε το 1949. Πριν από μία δεκαετία – όταν οι μεν αποκαλούσαν τους δε γερμανοτσολιάδες, κι οι δε τους μεν σταλινικούς – τέτοιοι καβγάδες ίσως έβρισκαν κοινό. Σήμερα, ωστόσο, δεν γίνονται καν το δίωρο τρεντ του Twitter. Οι δύο κόσμοι που κάποιοι επιθυμούν να επαναφέρουν στην καθημερινότητα του εκλογικού σώματος προκειμένου να ντοπάρουν τους στενούς κομματικούς πυρήνες τους δεν υπάρχουν πια. Εχουν δώσει τη θέση τους σε διαφορετικά δίπολα. Σε δίπολα της σύγχρονης εποχής, όχι της μετεμφυλιακής χώρας. Ο αριθμός των ψηφοφόρων που απορρίπτουν τους παραδοσιακούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο. Σύμφωνα με τους δημοσκοπικούς υπολογισμούς, περίπου 2 εκατ. πολίτες δηλώνουν ότι θα ρίξουν την ψήφο τους χωρίς να επηρεάζονται από τις ταμπέλες «Δεξιά», «Κέντρο» κι «Αριστερά». Οποιος, επομένως, δεν μπορεί καν να φτιάξει τους σωστούς πόλους στο προεκλογικό του αφήγημα – εκείνους με τους οποίους υπάρχει πιθανότητα να ταυτιστούν σημαντικές μερίδες της κοινής γνώμης –, είναι καταδικασμένος να πέφτει ξανά και ξανά στην παγίδα του διασημότερου μαρξιστικού τσιτάτου: να επαναλαμβάνει την ιστορία του σαν φάρσα{ARX}.