NON PAPER

Αποχή από τη Δημοκρατία

Το ανέκδοτο με τον Χότζα κι αυτά που έκοψε όταν θύμωσε είναι γνωστό. Εχω και μία οικογενειακή παραλλαγή με εμένα στον ρόλο του Χότζα. Παιδάκι ήμουν και ούτε που θυμάμαι ποιο χατίρι δεν μου έκαναν. Θύμωσα και ήθελα να τιμωρήσω «σκληρά», πολύ «σκληρά» όμως, τους γονείς μου. Εκείνες τις ημέρες έδινε παραστάσεις το τσίρκο Μεντράνο και η Αθήνα είχε γεμίσει με αφίσες που διαφήμιζαν το «υπερθέαμα». Δεν ξέρω πώς τα έκανα όλα αυτά αχταρμά στο οχτάχρονο μυαλό μου και έτσι εξήγγειλα, με πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση, την τιμωρία που θα επέβαλλα: «Κι εγώ δεν θα πάω στο τσίρκο Μεντράνο» – χωρίς να έχει τεθεί ποτέ θέμα για το αν επρόκειτο να πάμε, που μάλλον δεν θα επρόκειτο δηλαδή, αφού οι γονείς μου δεν πολυσυμπαθούσαν τα τσίρκα κι ας έσκουζα εγώ. Υπάρχει βέβαια και το ακραίο με έναν ξάδελφό μου που, όταν δεν τα πήγαινε καλά στη Monopoly, έφερνε τούμπα το ταμπλό του παιχνιδιού και έλεγε: «Εξάλλου αυτό το παιχνίδι δεν ισχύει».

Ολα αυτά μπορεί και να είναι χαριτωμένα όταν αφορούν ανέκδοτα ή παιδικές συμπεριφορές. Οχι όμως όταν αφορούν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διότι άλλο να κηρύσσεις «ανένδοτο» στο Μεντράνο ή το να αποχωρείς από ένα παιχνίδι και άλλο να αποχωρείς από τη Δημοκρατία. Για ποιο λόγο; Διότι δεν σου αρέσει το αποτέλεσμα μιας πρότασης δυσπιστίας που εσύ ο ίδιος κατέθεσες και που η διεξαγωγή της ψηφοφορίας έγινε με καθ’ όλα νόμιμο τρόπο. Και τρεις μέρες μετά λες ότι δεν αναγνωρίζεις το αποτέλεσμα, το αποτέλεσμα της κοινοβουλευτικής διαδικασίας επαναλαμβάνω, και κατεβάζεις την πρόταση δυσπιστίας στον λαό, στο πεζοδρόμιο.

Τι θέλει να πει ο «ποιητής» Αλέξης Τσίπρας; Οτι οι πυλώνες της Δημοκρατίας δεν είναι οι θεσμοί αλλά το πεζοδρόμιο; Οτι δεν υπάρχει αρχή της πλειοψηφίας αλλά αρχή αυτού που γουστάρει ο ίδιος και οι φίλοι του; Τόσο μερακλής δηλαδή. Οσο κι αυτοί που είχαν μπουκάρει στο Καπιτώλιο. Ή οι οπαδοί του Μπολσονάρο που έκαναν ντου στο κυβερνητικό κτίριο. Ή, κάποτε στη Ρωσία, στα Χειμερινά Ανάκτορα (που, στην πραγματικότητα, δεν μπούκαραν ποτέ, πρόκειται για μία κινηματογραφική συνθήκη του Αϊζενστάιν). Ή οι Αγαναχτισμένοι στη Βουλή. Ιστορίες που μπορούν να βγάζουν ωραία «επαναστατικά» πλάνα αλλά που δεν έχουν να κάνουν με τη Δημοκρατία.

Ενίοτε οι Δημοκρατίες νοσούν, ή, για να μιλήσω με «οικοδομικούς» όρους μια και ο Αλέξης Τσίπρας είναι πολιτικός μηχανικός, «μπάζουν». Οπως ένα σπίτι που έχει υποστεί φθορές, που έχουν ξεφύγει κάποια κεραμίδια, που έχουν ξεχαρβαλωθεί τα κουφώματά του. Και το θέμα των υποκλοπών είναι αναμφισβήτητα μια σοβαρή φθορά. Αλλά το φθαρμένο σπίτι ούτε το εγκαταλείπεις ούτε το γκρεμίζεις για να στήσεις απέναντι τσαντίρι. Το φτιάχνεις. Αν βέβαια το αγαπάς. Αν δεν το αγαπάς, το εγκαταλείπεις. Το πουλάω το σπίτι που λέει κι ο Πάριος.

Back to the future

Είναι πλέον σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο αρχηγός και οι επιτελείς του προχωράνε προς το μέλλον καλπάζοντας στο παρελθόν. Με total recall όλων εκείνων των πρακτικών που τον έφεραν πριν από οκτώ χρόνια στην εξουσία. Μην πω στην ακόμη χειρότερη εκδοχή τους. Αφού ακόμη και εκείνα τα διχαστικά συνθήματα έχουν αντικατασταθεί με αυτά που στην πιάτσα λένε μπινελίκια. Μπουσουλάει, ως προς την πρόσληψη και τη διαχείριση των αρχών της Δημοκρατίας, σε εκείνο το στάδιο όπου «εκτροπή» είναι ότι δεν γουστάρει το «βρέφος». Και όποιος δεν πάει με τα νερά του «βρέφους»είναι ή προδότης ή από κάπου τον κρατάνε. Και όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με την επιθυμία του, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Μόνο που το «βρέφος» πενηνταρίζει. Κι αυτό δεν κρύβεται. Η ρομαντική αχλή του νεοφώτιστου δεν τον περιβάλλει πια. Ο λαϊκισμός δεν καμουφλάρεται πλέον με αρλούμπες, πολύ περισσότερο όταν μας έχει ήδη δείξει το αποτρόπαιο και ξεδοντιασμένο πρόσωπό του. Και μοιάζει να μην πείθει πια ούτε τους πραματευτάδες του.