Παλιά μου τέχνη κόσκινο

Σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε, με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα να σηκώνει τους τόνους, να μιλάει για εκτροπή και να δικάζει τον Πρωθυπουργό αποφασίζοντας μόνος την τελεσίδικη ενοχή του για εγκλήματα κατά της δημοκρατίας, είχαμε ξαναβρεθεί, τις παραμονές του 2015. Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Αντώνης Σαμαράς και αντιπρόεδρος ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Το 2013, ο Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει πρόταση μομφής με αφορμή το κλείσιμο της ΕΡΤ καταγγέλλοντας «τις διαρκείς παραβιάσεις της δημοκρατικής νομιμότητας και τη δεινή οικονομική θέση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία εξαιτίας της βάρβαρης οικονομικής πολιτικής».

Και τον Δεκέμβριο του 2014, ποντάροντας συστηματικά στις εντάσεις, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συντάχθηκε με τον Παύλο Χαϊκάλη των ΑΝΕΛ, ο οποίος κατήγγειλε ότι αποπειράθηκαν να τον δωροδοκήσουν για να ψηφίσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα. Ο Αλέξης Τσίπρας οχυρώθηκε πίσω από εκείνη την αναπόδεικτη (και χωρίς νόημα, αφού δεν ήταν υπόθεση μιας ψήφου η εκλογή Προέδρου) καταγγελία, έκανε λόγο για δυσοσμία και για εκτροπή, έλεγε ότι ήταν θέμα αξιοπρέπειας η εκδίωξη της κυβέρνησης και, τελικά, κέρδισε τις εκλογές για να καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και με ένα άρθρο. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Ακόμα δεσπόζει το μνημείο των ανύπαρκτων νεκρών της ΕΡΤ στο προαύλιο (οι μικρές Μαρίες των ελληνικών ΜΜΕ) ενώ ο Παύλος Χαϊκάλης, αφού έγινε υφυπουργός Εργασίας, σήμερα διάγει αξιοπρεπή βίο ως αστρολόγος. Πολλή αξιοπρέπεια.

Ο Αλέξης Τσίπρας επαναλαμβάνει ακριβώς τη συνταγή του 2014. Πάντα σε υψηλούς τόνους και πάντα αφοριστικά. Εχουν, βέβαια, αλλάξει τα θέματα και οι ρόλοι. Η «αξιοπρέπεια» έχει γίνει «δικαιοσύνη», «Αγανακτισμένοι» δεν υπάρχουν οπότε αφού μπορεί καπηλεύεται το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη» μέσω του οποίου έχει εξαγγελθεί ακόμα και συγκέντρωση στο Σύνταγμα ενώ η κατάργηση των μνημονίων έχει υποκατασταθεί με υπόσχεση δημοκρατίας – από το κόμμα που τη φαλκίδευσε, επιδιώκοντας να χειραγωγήσει τον Τύπο και να υποτάξει τη δικαιοσύνη. Μέχρι και εξωκομματικές προσωπικότητες τύπου Ραχήλ Μακρή και Κουντουρά επιδιώκει να βάλει στο παιχνίδι του – πρόσωπα με εύλογο ενδιαφέρον για τους θεσμούς αλλά και παλαιούς πολιτικούς της Δεξιάς με τους οποίους ελπίζει να ροκανίσει τη δημοσκοπική υπεροχή των αντιπάλων του.

Το βασικό όπλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα: η δυσχέρεια της κυβέρνησης να μιλήσει ανοιχτά για ένα θέμα, όπως οι επισυνδέσεις τηλεφώνων, που αφορά την εθνική μας ασφάλεια – γι’ αυτό είναι ολέθρια η δημοσιοποίηση ονομάτων με προέλευση τις μυστικές υπηρεσίες από τον Αλέξη Τσίπρα, ιδίως μάλιστα αν δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία για νόμιμες επισυνδέσεις τις οποίες έκανε η αρμόδια υπηρεσία σύμφωνα με τον νόμο και τις οποίες δεν μπορούσε να γνωρίζει η κυβέρνηση. Ελπίζω στη συζήτηση της Βουλής να γίνουν από την κυβερνητική πλευρά όσες διευκρινίσεις μπορούν να δημοσιοποιηθούν και, πάντως, να μην υπάρξουν υπεκφυγές – πάντα υπό την αίρεση της διαφύλαξης μυστικών υψίστης ασφαλείας και, ασφαλώς, της προστασίας των θεσμών.

Η πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ, με πρόφαση θέματα δικαιωμάτων, διαφάνειας και δημοκρατίας είναι αποσταθεροποιητική επίθεση για τη χώρα, συνέχεια της αποσταθεροποιητικής επιλογής του να πάμε σε εκλογές με απλή αναλογική. Είναι η γνωστή στρατηγική Τσίπρα προς την εξουσία, που προσδοκά κέρδη διά της υπονομεύσεως των αντιπάλων του που σήμερα τους εμφανίζει ως εχθρούς της δημοκρατίας. Το 2015 τους εμφάνιζε ως εχθρούς του λαού, ξενόδουλους «γερμανοτσολιάδες», διεφθαρμένους εκπροσώπους «του παλιού». Παλιά μου τέχνη στις σημερινές συνθήκες.

Πράκτορες 007 α λα ελληνικά

Επειδή είναι πολλή η ηθικολογία διαφόρων όψιμων υπερασπιστών των δικαιωμάτων μας, οι οποίοι δήθεν φρικιούν διότι γίνονται παρακολουθήσεις, ας βάλουμε στην άκρη τον φανατισμό και την ευαισθησία μας και ας σκεφτούμε αν χρειάζεται ή όχι μια χώρα τις μυστικές υπηρεσίες. Για λόγους εθνικούς, αλλά και για λόγους καταπολέμησης του εγκλήματος.
Η σκέψη ότι τα μεταπολιτευτικά χρόνια η πολιτική ζωή αντιμετώπισε σοβαρά σκάνδαλα διαφθοράς, τα οποία πιθανότατα να είχαν εγκαίρως εξαρθρωθεί αν λειτουργούσαν με υγιή κριτήρια οι μυστικές υπηρεσίες μας, δεν είναι υπερβατική. Την εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά, αν παρακολουθούνταν ο Κουτσόγιωργας και ο κατά καιρούς γραμματέας υπουργικού συμβουλίου, γενικός γραμματέας υπουργείου Προεδρίας και ειδικός σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού που έκαναν αγοραπωλησία νόμου («κουτσονόμος») για τον έλεγχο τράπεζας, ίσως η χώρα να μην είχε ζήσει τις οδυνηρές συνέπειες του σκανδάλου Κοσκωτά. Παρομοίως, αν το διάστημα 1996-2001 οι μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούσαν τον Ακη Τσοχατζόπουλο, τον ειδικό γραμματέα του υπουργείου του και κάποιους ανώτατους αξιωματικούς που μετείχαν στις επιτροπές προμήθειας εξοπλισμών, ίσως είχαμε γλιτώσει χρήματα – και τη σπίλωση του ΠΑΣΟΚ επί διαφθορά.
Τις χρειαζόμαστε, δυστυχώς, τις αποτελεσματικές μυστικές υπηρεσίες. Που προφανώς πρέπει να λειτουργούν με όλες τις εγγυήσεις της δημοκρατίας – και ασφαλώς όχι ως κομματικά όργανα που διανέμουν επιλεκτικά πληροφορίες σαν διαφημιστικά φυλλάδια.