«Ετρεξα 100 χλμ. trail στα 70 μου, παρά την αρθρίτιδα»

Οταν η σύζυγος του Κεν Κάμπελ, Σούζαν, τραυμάτισε το πόδι, χρειαζόταν υποστήριξη για να ενταχθεί ξανά στην ομάδα τρεξίματός της. Ο Κεν άρχισε να της κρατάει συντροφιά και να συμμετέχει στην αποθεραπεία της. «Απλώς περπατούσαμε στην αρχή», λέει. «Και ήμουν βαρύς. Ζύγιζα πάνω από 90 κιλά». Αλλά καθώς περνούσαν οι εβδομάδες και οι μήνες, το βάρος έπεσε, η Σούζαν επανήλθε από τον τραυματισμό – και οι ικανότητες του Κεν αυξάνονταν. Σε ηλικία 63 ετών, έτρεξε σε έναν αγώνα 50 χιλιομέτρων και στα 70, έτρεχε και μια ολόκληρη νύχτα προκειμένου να ολοκληρώσει έναν υπερμαραθώνιο 100 χιλιομέτρων.

Πριν από τον τραυματισμό της Σούζαν, ο Κεν Κάμπελ, που είναι τώρα 71 ετών, είχε προσπαθήσει για τελευταία φορά να ασχοληθεί με τον αθλητισμό στο λύκειο! Ακόμα και τότε, έκανε κυρίως τριπλούν. Οταν δούλευε ως συντάκτης ύλης στην εφημερίδα «Sacramento Bee» επί είκοσι χρόνια, η σχέση του με την άσκηση συνεπαγόταν απλώς το να πηγαίνει με ποδήλατο στη δουλειά και λίγο γυμναστήριο. «Δεν μου αρέσει ο αθλητισμός», επιμένει – πράγμα που φαίνεται απίστευτο, δεδομένων των επιτευγμάτων του. «Δεν θα έλεγα ότι αυτό που κάνω είναι ακριβώς άθλημα», λέει ο Κάμπελ, που εκτός μοιράζει τον χρόνο του τρέχοντας σε μονοπάτια και παίζοντας κιθάρα σε τζαζ και σουίνγκ μπάντες. «Θα το έλεγα “δραστηριότητα”».

Το σημείο καμπής

Πώς λοιπόν κάποιος χωρίς αθλητικό μπαγκράουντ γίνεται δρομέας υπεραποστάσεων στα 60 και 70 του; Η Σούζαν είχε τρέξει σε μαραθώνιους πριν από τον τραυματισμό της. Αλλά για τον Κεν, το σημείο καμπής ήρθε όταν η ομάδα τρεξίματος της Σούζαν Fleet Feet έπιασε τα μονοπάτια στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα κοντά στο σπίτι τους στο Σίτρους Χάιτς της Καλιφόρνιας. Ο Κάμπελ βγήκε να συναντήσει την ομάδα της Σούζαν. «Θυμάμαι πως η τρέιλ διαδρομή στην οποία βγήκαμε ήταν ένα τρομερό χάος. Είχε βρέξει. Και έτρεχα με τα παπούτσια της ασφάλτου. Γλιστρούσα, κουτρουβαλούσα και έτρωγα τούμπες. Ζορίστηκα πάρα πολύ. Ομως μου άρεσε και πάρα πολύ. Σκέφτηκα πως, ΟΚ, γουστάρω, αλλά θα μπορούσα να τα καταφέρω καλύτερα».

Αυτό που του άρεσε πάνω απ’ όλα ήταν η αίσθηση του «να τον τυλίγει το μονοπάτι, να τον αγκαλιάζει η εγγύτητα της βλάστησης και η εγγύτητα του ποταμού. Περπατούσα εκεί όπου οι ιθαγενείς περπατούσαν επί χιλιάδες χρόνια και στα μέρη όπου οι χρυσωρύχοι της Αγριας Δύσης είχαν περπατήσει στον δρόμο τους προς τον χρυσό». Στα μονοπάτια, έχει συναντήσει έναν λύγκα, φίδια, κογιότ, γεράκια και θαλασσαετούς. Η Σούζαν συνάντησε κάποτε μια αρκούδα. Σε αντίθεση με το τρέξιμο στον δρόμο, «έπειτα από εννιά-δέκα χιλιόμετρα είσαι μόνος σου», λέει ο Κάμπελ. «Ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό».

Η αίσθηση της συνέχειας

Και υπάρχει «η αίσθηση της συνέχειας: η γη στα πόδια, ο αέρας στους πνεύμονες, ο ουρανός, το αίμα της καρδιάς τροφοδοτεί μια προσπάθεια που δεν έχει άλλο σκοπό πέρα από το να κάνεις το επόμενο βήμα πέρα από εκείνη τη ρίζα ή αυτόν τον βράχο». Ο Κάμπελ λατρεύει να παρακολουθεί καλούς δρομείς σε απότομες καταβάσεις – ο τρόπος που «τα πόδια τους φαίνονται να ξέρουν πού βρίσκονται τα βράχια… Είναι πολύ μπαλετικό». Αντίθετα, εκείνος είναι αργός αλλά επίμονος, αν και περιστασιακά κάνει και υπερβάσεις. Σε έναν αγώνα τρέιλ, άκουγε δύο δρομείς να αναπνέουν και να τρέχουν στο μονοπάτι πίσω του. «Ακουγα το κρατς κρατς στο δάσος. Αλλά έκανα ένα δυνατό πέταγμα σε ένα επίπεδο σημείο και απλά… πετούσα. Εντελώς ανεξάρτητα από το πού πήγαιναν τα πόδια μου», λέει. Τερμάτισε μπροστά από τους δρομείς, αν και οι δύο ήταν τριαντάρηδες.

Κοινωνικοποίηση

Για να τερματίσει το κατοστάρι ο Κεν Κάμπελ χρειάστηκε 16 ώρες. Η Σούζαν και η κόρη του η Γκρέις, έτρεξαν και οι δύο τους δικούς τους αγώνες εκείνο το βράδυ: η Γκρέις τού έδινε ρυθμό σε ένα μεγάλο μέρος των 100 χλμ. και ήταν το «σωσίβιό» του: τον κράτησε στον αγώνα όταν τα πόδια και ο εγκέφαλός του άρχισαν να κάνουν παιχνίδια. Οταν ο Κάμπελ πέρασε τη γραμμή τερματισμού στις τρεις τη νύχτα, η Σούζαν τού χάρισε ένα αυτοκόλλητο του αγώνα των 100 χιλιόμετρων για να κολλήσει στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου του. Είχε ήδη ένα των 50 χλμ. «Είναι μια δημόσια διακήρυξη ότι είστε μέρος αυτής της κοινότητας των ουλτράδων», λέει. «Οπου παρκάρουμε, βλέπω μια σειρά από οχήματα με αυτοκόλλητα στο πίσω τζάμι τους και νιώθω ότι ανήκουμε όλοι στην ίδια φυλή». Το τρέξιμο έχει γίνει το «βασικό κοινωνικό event» του Κεν και της Σούζαν και έφερε τις ζωές τους πιο κοντά. Πέρα από τους ίδιους τους αγώνες, υπάρχει η αίσθηση της κοινότητας και της κουβέντας μετά το τρέξιμο, «αναλύοντας το τι συνέβη στον καθένα».

Χωρίς φόβο

Ο Κάμπελ εξακολουθεί να τρέχει 30 με 40 χιλιόμετρα την εβδομάδα. Αλλά δεν φοβάται τους τραυματισμούς; «Τρώω τούμπες όλη την ώρα», παραδέχεται. Ο Κάμπελ είχε αρθρίτιδα πριν ξεκινήσει να τρέχει και είναι «υποψήφιος για αντικατάσταση γόνατος». Προς το παρόν, όμως, καθυστερεί τη χειρουργική επέμβαση. Θα μπορούσε να βάλει ένα τέλος στο τρέξιμό του – αλλά «η αίσθηση της ευημερίας και της επιτυχίας που έζησα τρέχοντας στα μονοπάτια θα με κρατήσει για πάντα», λέει. «Και στο κάτω κάτω, αν δεν μπορώ να τρέχω, θα περπατήσω».