«Ενιωθα σαν υπνοβάτης, έτσι όπως το ένστικτό μου με οδηγούσε σε σημεία που δεν θυμόμουν πραγματικά, αλλά που το ασυνείδητό μου γνώριζε πού βρίσκονταν. Ανακάλυπτα, άραγε, ή επανανακάλυπτα το σπίτι μου; Ανοίγοντας την μπαλκονόπορτα και βγαίνοντας στη βεράντα, είδα να απλώνεται μπροστά μου θεαματικός ο κήπος. Αριστερά υπήρχε μια μακριά μεσοτοιχία, περισσότερο από δύο μέτρα ψηλή, που μας χώριζε από το σπίτι του αρμένη γείτονά μας. Τον τοίχο αυτόν κάλυπτε μια γλυσίνα σε πλήρη άνθιση. Τα χρώματά της και η απερίγραπτη μυρωδιά της με ζάλισαν. Για χρόνια έκτοτε, η εικόνα αυτής της πελώριας, επιβλητικής γλυσίνας ήταν σφηνωμένη στο μυαλό μου, άρρηκτα συνδεδεμένη με το σπίτι μας».
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
