Η Εύα που γνώρισα
Εχω σοκαριστεί, όπως είναι φυσικό και λογικό για κάποιον που τη γνωρίζει καλά, με την τραγωδία της Εύας Καϊλή. Και έχω σοκαριστεί για το πώς καταλήγει ένα κορίτσι που η ζωή τού τα είχε απλόχερα χαρίσει όλα, ή σχεδόν όλα, και μέσα σε δυο τρεις ημέρες έχασε τα πάντα. Από την Παρασκευή και μετά, έχω ακούσει πολλά και διάφορα για την Εύα – τόσο ξένα με την εικόνα που είχα γι’ αυτήν. Οτι ήταν αλαζονική, υπερφίαλη, μωροφιλόδοξη, ιδιοτελής, βουλιμική με την εξουσία και τις απολαβές της, ότι τις κινήσεις της τις καθόριζαν τα «θέλω» και όχι τα «πρέπει». Δεν ξέρω τι από όλα αυτά να πιστέψω και τι όχι. Γνωρίζω όμως ότι δύσκολα μπορώ να τα ταυτίσω με εκείνο το χαρωπό, χαμογελαστό κορίτσι που γνώρισα πριν από 20 χρόνια ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη, σε ένα πάρτι, και για ένα διάστημα είχαμε μια επαφή, μέχρι που άνοιξε τα δικά του φτερά στην πολιτική και από κάποια στιγμή και πέρα χαθήκαμε.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
