Εντάξει, Βόλφγκανγκ!

Μας είχε λείψει. Αλλά επανήλθε. Για να πει βασικά τρία πράγματα. Το ένα ήταν τι άσχημα που έκανε η ΕΕ και δεν τον άκουσε να πετάξει έξω την Ελλάδα από την ευρωζώνη και πόσο ακριβά το πλήρωσε. Αναγνωρίζει ότι σήμερα η Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα, αλλά επιμένει ότι πληρώθηκε πολύ ακριβά. Ισως είναι λίγο οξύ να το πει κανείς έτσι, αλλά ο άνθρωπος είναι εμμονικός σε τέτοιον βαθμό με αυτό το θέμα, που ίσως θα έπρεπε να ζητήσει κάποια βοήθεια. Επιστημονική. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Μόνος εναντίον όλων των άλλων, ακόμα και των πιο αγριεμένων συμπατριωτών του, εξακολουθεί να υποστηρίζει εκείνο που άπαντες οι υπόλοιποι θεωρούν ότι θα είχε οδηγήσει στη διάλυση του κοινού νομίσματος. Ακόμα περισσότερο σήμερα που, όχι ένας ούτε δύο, αλλά περισσότεροι εμπλεκόμενοι με τη λήψη και την επιβολή των μέτρων επί της Ελλάδας την εποχή εκείνη έχουν διατυπώσει, έστω και κατόπιν εορτής, την άποψη ότι ήταν λανθασμένα, τιμωρητικά, άδικα, σκληρά και εν πολλοίς ατελέσφορα: όχι μόνο ο Γιούνκερ, αλλά μέχρι και το δεξί χέρι του Σόιμπλε, ο Νταϊσελμπλούμ, αυτά είπε λίγο καιρό μετά την αποχώρησή του – κι ας ήταν από τους σκληρότερους εκείνα τα χρόνια. Και αρκετοί άλλοι. Ομως όχι: ο Σόιμπλε επιμένει. Δεν πειράζει: πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι… Με αυτόν τον καημό θα πάει. Τι να του κάνεις…

Το άλλο που είπε είναι πιο επίκαιρο: έκανε, έτσι στα γρήγορα, προφανώς μάλλον μόνο για να το έχει πει, ένα είδος «αυτοκριτικής» για τη γερμανική ενεργειακή πολιτική με τη Ρωσία. Αναγνώρισε ότι ήταν… λάθος. Και παράλληλα «διέγνωσε» ότι βρισκόμαστε σε μία εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση, στην οποία ασφαλώς αυτή η πολιτική έχει διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Κατάσταση που όπως είπε «ποτέ δεν ήταν τόσο απειλητική όσο σήμερα». «Κάναμε λάθος με τη Ρωσία» ήταν η φράση του. Και; Τι; Ετσι, απλά; Αυτό ήταν; Νομίζει ότι με τις δύο αυτές φράσεις ξεμπέρδεψε; Εκανε την εξομολόγησή του και τώρα μια χαρά;

Ο Σόιμπλε, δίπλα και πίσω από τη Μέρκελ, επέβαλε με σιδηρά χείρα σε ολόκληρη την Ευρώπη μία σειρά μοιραίων πολιτικών, με προεξάρχουσα την απόλυτη ενεργειακή εξάρτηση από τη Μόσχα, αλλά και τις ακραίες εκδοχές της λιτότητας, που μοναδικό σκοπό τους είχαν τη βελτιστοποίηση της ήδη δεσπόζουσας θέσης της γερμανικής βιομηχανίας. Μία αμιγώς εθνική πολιτική σε πολλούς καθοριστικούς τομείς βαφτίστηκε ευρωπαϊκή. Τώρα αναγκάζεται άλλωστε και το ομολογεί και ο ίδιος, αλλά και πάλι όπως τον βολεύει: «Η Ανγκελα Μέρκελ δεν ήταν η μόνη που ήθελε φθηνό αέριο από τη Ρωσία. Η οικονομία, οι πολίτες, όλοι το δέχθηκαν ευχαρίστως» είπε. Μπα; Σοβαρά; Τώρα τον ενδιαφέρει τι «δέχονται» οι πολίτες; Αυτός όλη την ώρα λέει ότι η πολιτική δεν είναι για να χαϊδεύει τα αφτιά των πολιτών και να τους κάνει διευκολύνσεις. Εκανε κανένα… δημοψήφισμα και τους ρώτησε αν ήθελαν να στραγγαλιστούν από τη Μόσχα; Ή ρώτησε τις άλλες κυβερνήσεις της ΕΕ; Τη δουλειά της γερμανικής οικονομίας έκανε, εις βάρος όλων των άλλων, εις βάρος της έννοιας της κοινής Ευρώπης, εις βάρος της Δύσης, εις βάρος όλων όσα υποτίθεται ότι το Βερολίνο δήθεν πρεσβεύει και υπερασπίζεται. Ομως, όπως σε καθετί που μετράει, η Γερμανία υπερασπίζεται αποκλειστικά τα εθνικά της συμφέροντα και τη διασφάλιση της ηγεμονικής θέσης της στην Ευρώπη. Απολύτως τίποτε άλλο. Οπως άλλωστε μόλις συνέβη και με την απόφασή της για το εξοπλιστικό πρόγραμμα – μαμούθ των 100 δισ. ευρώ που ανακοινώθηκε μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία: δήθεν υπέρ της Ευρώπης, η οποία, όμως ούτε καν ρωτήθηκε γι’ αυτό: το έμαθε από τις εφημερίδες…

Και είπε και ένα τρίτο, το αγαπημένο του: «Βάλτε πουλόβερ»… Εντάξει, Βόλφγκανγκ. Τι χρώμα;