Καλύτερα από {LF}τους Γερμανούς

Εχουμε ακόμη τον χειμώνα μπροστά μας. Κανείς δεν γνωρίζει τι (ακόμη) μπορεί να συμβεί. Οι εξελίξεις είναι πάντοτε φτιαγμένες για να μας ξαφνιάζουν. Πόσοι γνώριζαν, πέρυσι τέτοια εποχή, ότι η Ρωσία θα επεδίωκε την κατάληψη του Κιέβου; Μόνον οι Αμερικανοί είχαν κάποιους φόβους, κυρίως γιατί έβλεπαν χειραγώγηση των τιμών του φυσικού αερίου εκ μέρους της Γκαζπρόμ. Οταν, μάλιστα, η τελευταία αυτή διεκδικούσε, κόντρα στον ευρωπαϊκό νόμο, την απόλυτη ιδιοκτησία του δεύτερου αγωγού Nord Stream2, κάτι που παρέδιδε τη Γερμανία στην «ενεργειακή αγκάλη» της Μόσχας.

Διασχίζουμε επί δέκα μήνες την παράνοια του πολέμου. Τώρα όμως μαζεύονται σημάδια που δείχνουν πως «ό,τι ήταν να δούμε από εκείνους τους διαβολικούς σχεδιασμούς» το έχουμε μάλλον ήδη δει. Αν δεν συμβεί κάτι άλλο, που δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή, ο χειμώνας θα είναι δύσκολος, βεβαίως, αλλά θα τον αντιμετωπίσουμε από καλύτερα οχυρωμένες θέσεις.

Η διαφορά φαίνεται επειδή το κύριο μέτωπο δεν βρίσκεται πλέον στο ηλεκτρικό ρεύμα και τα καύσιμα θέρμανσης. Ο ειδικός δείκτης που παρακολουθεί τις δαπάνες στέγασης των νοικοκυριών, αφού «πέταξε» με ρυθμούς πάνω από 30% το εξάμηνο που ακολούθησε το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία, κινείται τώρα στο ίδιο (υψηλό) επίπεδο με τα άλλα προϊόντα, γύρω στο 10%. Το ίδιο ισχύει και για το κόστος των μεταφορών. Το θέμα του πληθωρισμού δεν λύθηκε, προφανώς, αλλά έγινε το πρώτο βήμα, να τεθεί ο ρυθμός αύξησης των τιμών υπό κάποιον έλεγχο.

Επιβεβαιώθηκε ταυτόχρονα, ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει κάποια «ξεχωριστή δική της» κρίση πληθωρισμού. Την «παίρνουν τα βόλια» που χτυπάνε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, την αμερικανική και πολλές ακόμη στον κόσμο. Την «παίρνουν» μάλιστα πιο… ξώφαλτσα, πλήττεται δηλαδή λιγότερο από άλλες κοινωνίες. Σύμφωνα με τα πολύ τελευταία στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής, ο ελληνικός τιμάριθμος είναι λίγο χειρότερος από Γαλλία – Ισπανία και αρκετά «καλύτερος» από Γερμανία. Κάτι που κανείς δεν περίμενε να συμβεί, όταν όλοι γνωρίζουμε πόσο μεγάλη πολιτική και κοινωνική βαρύτητα έχει, στη σπουδαία αυτή χώρα, ο φόβος του πληθωρισμού. Δεν είναι τυχαίο: μετά το 2012, δηλαδή επί μια ολόκληρη δεκαετία, ο ελληνικός πληθωρισμός είναι ελαφρύτερος από τον γερμανικό και μάλιστα αισθητά. Σκεφτείτε ότι ακόμη και στην τριετία 2019-2021, που προηγήθηκε της παρούσας μεγάλης αναταραχής, ο γερμανικός τιμάριθμος έτρεχε με τετραπλάσιο ρυθμό από τον ελληνικό.

Με δύο λόγια, η χώρα μας το «παλεύει». Και μάλιστα διπλά: και ο τιμάριθμος δεν βρίσκεται εκτός κάθε ελέγχου και οι εισοδηματικές ενισχύσεις, δηλαδή οι μεταφορές πόρων από τον προϋπολογισμό προς την κοινωνία είναι υψηλότερες, αναλογικά, συγκριτικά με εκείνες που πραγματοποιούνται από άλλα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά κράτη.

Η κατάσταση αυτή κάτι λέει και για την εσωτερική πολιτική συζήτηση. Η αντιπολίτευση δείχνει να έχει καταλάβει ότι δεν κερδίζει τίποτε σπουδαίο με ιδεολογήματα τύπου «ακρίβεια Μητοστάκη» και γι’ αυτό επενδύει τα πάντα στο απερίγραπτα τρελό σκηνικό των κακόβουλων ωτακουστών.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής