Η παραδοσιακή βία

Η γενική απεργία της περασμένης Τετάρτης, όπως ακριβώς και οι άλλες που έχουν προηγηθεί, ήταν συμβολική. Συμβολική, με την έννοια ότι ελάχιστοι απήργησαν ενσυνειδήτως (κατά κύριο λόγο όσοι συμμετείχαν στην πορεία, οι περισσότεροι των οποίων είναι συνδικαλιστές), ενώ οι υπόλοιποι, οι πραγματικοί εργαζόμενοι, αναγκαστικά συμμορφώθηκαν και έμειναν στο σπίτι τους. Ετσι είναι πάντα τα τελευταία είκοσι χρόνια, το συνηθίσαμε. Ακόμη και το σοκ της χρεοκοπίας και της «κλοπής των ονείρων», που έφερε ξανά το πεζοδρόμιο στο προσκήνιο της πολιτικής, περιστασιακά μόνο τόνωσαν τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Η λεγόμενη στη γλώσσα της Αριστεράς «μαζικότητα» ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Είναι κοινός τόπος αυτό και το διαπιστώνουμε στη γλώσσα της δημοσιογραφίας, που αναγορεύει ως «μεγαλειώδη» οποιαδήποτε συγκέντρωση καταφέρνει να δίνει την εντύπωση ότι πλησιάζει τα 10.000 άτομα.

Συμβολική, όμως, δεν είναι σε καμία περίπτωση η βία που εκδηλώνεται πάντα από την ουρά της πορείας. Αυτή είναι απολύτως πραγματική και απαράδεκτη. Δεν νοείται ούτε ως γραφικότητα ούτε ως στοιχείο της παράδοσης η καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, που συνοδεύει κάθε πορεία και η οποία, κατά κανόνα, διαπράττεται από τις γνωστές συμμορίες των Εξαρχείων. Αν εξαιρέσουμε τους ιδεολογικά κομμουνισμένους και τίποτε οπορτουνιστές, δεν θα βρεθεί άνθρωπος που διαθέτει τον κοινό νου (και τον έχει σε λειτουργία…) να δικαιολογήσει αυτό το φαινόμενο. Ωστόσο, ενώ σε κανέναν μας δεν αρέσει αυτή η βία, την αποδεχόμαστε ως κάτι του οποίου η ύπαρξη υπερβαίνει τις δικές μας δυνατότητες. Και αυτό, είτε πρόκειται για το κράτος, που έχει την υποχρέωση να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους απειλές για τη δημόσια ασφάλεια, είτε για εκείνους που θίγονται αμέσως από αυτήν, όπως οι διαδηλωτές, εφόσον η βία των κουκουλοφόρων δυσφημεί τον αγώνα τους.

Οσον αφορά το κράτος, δεν τρέφω πια αυταπάτες, όπως πριν από είκοσι χρόνια. Είναι φανερό ότι η ανοχή εκ μέρους των Αρχών βασίζεται στην εκτίμηση ότι το κόστος για την εξάλειψη των θυλάκων αυτού του είδους της παρανομίας θα είναι πολύ μεγαλύτερο από εκείνο που επιφέρει η ανοχή της ύπαρξής τους και η οριοθέτηση της δράσης τους (η πολιτική του «containment», με την οποία η Δύση αντιμετώπισε τη Σοβιετία κατά τον Ψυχρό Πόλεμο). Υποθέτω, δε, ότι αυτή η εκτίμηση αντανακλά τo γενικότερο consensus στην ελληνική κοινωνία ότι, όσο άδικη, αυθαίρετη, εξοργιστική ή βλακώδης και αν είναι αυτή η βία, δεν αξίζει τον κόπο να χυθεί αίμα για την εξάλειψή της.

Ούτε η ανοχή των διαδηλωτών στις ομάδες που προκαλούν τη βία είναι κανένα μυστήριο. Με την εξαίρεση του ΚΚΕ, όλες οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις που μετέχουν στις διαδηλώσεις κατά κάποιον τρόπο τούς ανέχονται, παρά την αμηχανία που τους προκαλούν με τη δράση τους. Γιατί; Λόγω της ιδεολογικής συγγένειας: είναι κλαδιά από το ίδιο δένδρο. Αν αυτές οι ομάδες είχαν χαρακτηριστικά ακροδεξιά, τότε θα σας έλεγα αν θα κατάφερναν να πλησιάσουν στα εκατό μέτρα την πορεία. Τα «παιδιά» αυτά είναι όμως της οικογένειας. Μπορεί, θα μου πείτε, να είναι τα καθυστερημένα της οικογένειας. Εστω, αλλά το αίμα νερό δεν γίνεται…

ΜΟΝΙΜΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Στο SMS που έστειλε η ΕΣΗΕΑ στα μέλη της για την απεργία, έγραφε ότι η κινητοποίηση γίνεται, μεταξύ άλλων, για «σταθερή και μόνιμη εργασία». Μονιμότητα στη δημοσιογραφία πώς γίνεται; Μόνο με την κρατικοποίηση των ΜΜΕ και την κεντρική διαχείριση του προσωπικού. Διαφορετικός τρόπος δεν υπάρχει για να εξασφαλισθεί η μονιμότητα στη δημοσιογραφία. Ασφαλώς κάτι τέτοιο θα συνιστούσε ουσιαστικά την κατάργηση της δημοσιογραφίας, αφού δημοσιογραφία χωρίς ελευθερία λόγου δεν νοείται. Σοβαρά, αυτό είναι το ιδεώδες για την ΕΣΗΕΑ; Αν είναι αυτό, τότε στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε ένα παράδειγμα του πώς ο συντεχνιασμός, στην ακραία μορφή του,  καταλήγει να αναιρεί τον σκοπό για τον οποίον υπάρχει ένα σωματείο. Και το χειρότερο γι’ αυτούς; Οτι ούτε που το καταλαβαίνουν…

ΚΟΥΚΟΥΡΟΥΚΟΥ

Ακουσα διάφορες κοροϊδίες εις βάρος του Αλέξη Τσίπρα, επειδή πήγε στη συγκέντρωση με ένα γιλέκο «Gant». Τι να κάνουμε, βρε παιδιά; «Εμείς που μένουμε στο νοίκι και μας τραβάει απ’ το μανίκι ο διαχειριστής», όπως είπε κάποια ψυχή, όταν κατεβαίνουμε σε πορεία φοράμε τα καλά μας! Να σημειωθεί προς τιμήν του, πάντως, ότι αργότερα κάλυψε το λογότυπο με ένα αυτοκόλλητο του ΣΥΡΙΖΑ. Ισως θα όφειλε να είχε προβλέψει, αφού το λογότυπο της «Gant» είναι μια περίληψη της σημαίας των ΗΠΑ: τέσσερις κόκκινες ρίγες σε λευκό φόντο και τρία λευκά αστεράκια σε μπλε φόντο. Κάπως κουκουρούκου, θέλω να πω, μεγάλη ανεμελιά, για αριστερό ηγέτη…