Η γενική απεργία της περασμένης Τετάρτης, όπως ακριβώς και οι άλλες που έχουν προηγηθεί, ήταν συμβολική. Συμβολική, με την έννοια ότι ελάχιστοι απήργησαν ενσυνειδήτως (κατά κύριο λόγο όσοι συμμετείχαν στην πορεία, οι περισσότεροι των οποίων είναι συνδικαλιστές), ενώ οι υπόλοιποι, οι πραγματικοί εργαζόμενοι, αναγκαστικά συμμορφώθηκαν και έμειναν στο σπίτι τους. Ετσι είναι πάντα τα τελευταία είκοσι χρόνια, το συνηθίσαμε. Ακόμη και το σοκ της χρεοκοπίας και της «κλοπής των ονείρων», που έφερε ξανά το πεζοδρόμιο στο προσκήνιο της πολιτικής, περιστασιακά μόνο τόνωσαν τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Η λεγόμενη στη γλώσσα της Αριστεράς «μαζικότητα» ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Είναι κοινός τόπος αυτό και το διαπιστώνουμε στη γλώσσα της δημοσιογραφίας, που αναγορεύει ως «μεγαλειώδη» οποιαδήποτε συγκέντρωση καταφέρνει να δίνει την εντύπωση ότι πλησιάζει τα 10.000 άτομα.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
