Ημέρα γενικής απεργίας σε ένα καφενείο, μια ανάσα από το Σύνταγμα. Στην τζαμαρία, απέναντι από τις μουριές με τους ασβεστωμένους κορμούς, στέκονται σε παράταξη ο κυρ Κώστας ο καφετζής και οι γάτες του, καθώς οι θαμώνες, όλοι συνταξιούχοι, παίρνουν τη θέση τους στα εξωτερικά τραπέζια. «Για δες, πάνε για τη διαδήλωση», ανακοινώνει ο Τάσος βλέποντας ένα μπουλούκι να κατηφορίζει προς το κέντρο. «Και πού πάνε, τι θα καταφέρουν;» συνεχίζει. «Σάμπως θα αλλάξει τίποτα; Κάνε με εμένα πρωθυπουργό για μία μέρα να σου πω εγώ…», λέει ολοκληρώνοντας το πρόχειρο πολιτικό του μανιφέστο. «Και τι θα ‘κανες, ρε Τάσο;» τον ρωτάει ο Φώτης, πρώην στρατιωτικός. «Τι θα ‘κανα; Θα καταργούσα τη μονιμότητα στους δημοσίους υπαλλήλους. Και το λέω εγώ που ήμουνα δημόσιος υπάλληλος. Αλλά, πώς να το κάνουμε, υπάρχει αδικία. Βλέπω τους γιους μου που παλεύουν ολημερίς για δύο δεκάρες και έχουν και το άγχος του εργοδότη μήπως μια μέρα δεν φέρουν τον στόχο. Ενώ στο Δημόσιο, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, ο μισθός είναι εκεί και ποιος ξέρει αν τον δούλεψες».
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
