Πρωθυπουργός για μία μέρα

Ημέρα γενικής απεργίας σε ένα καφενείο, μια ανάσα από το Σύνταγμα. Στην τζαμαρία, απέναντι από τις μουριές με τους ασβεστωμένους κορμούς, στέκονται σε παράταξη ο κυρ Κώστας ο καφετζής και οι γάτες του, καθώς οι θαμώνες, όλοι συνταξιούχοι, παίρνουν τη θέση τους στα εξωτερικά τραπέζια. «Για δες, πάνε για τη διαδήλωση», ανακοινώνει ο Τάσος βλέποντας ένα μπουλούκι να κατηφορίζει προς το κέντρο. «Και πού πάνε, τι θα καταφέρουν;» συνεχίζει. «Σάμπως θα αλλάξει τίποτα; Κάνε με εμένα πρωθυπουργό για μία μέρα να σου πω εγώ…», λέει ολοκληρώνοντας το πρόχειρο πολιτικό του μανιφέστο. «Και τι θα ‘κανες, ρε Τάσο;» τον ρωτάει ο Φώτης, πρώην στρατιωτικός. «Τι θα ‘κανα; Θα καταργούσα τη μονιμότητα στους δημοσίους υπαλλήλους. Και το λέω εγώ που ήμουνα δημόσιος υπάλληλος. Αλλά, πώς να το κάνουμε, υπάρχει αδικία. Βλέπω τους γιους μου που παλεύουν ολημερίς για δύο δεκάρες και έχουν και το άγχος του εργοδότη μήπως μια μέρα δεν φέρουν τον στόχο. Ενώ στο Δημόσιο, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, ο μισθός είναι εκεί και ποιος ξέρει αν τον δούλεψες».

«Πού ‘σαι, Κωστή, πιάσε μια καλαμαράκια, έναν γαύρο, μια σαρδέλα…», πετάγεται ο Φώτης και οι γάτες, λες και κατάλαβαν τα λόγια του, στέκονται όλες προσοχή μπροστά του. «Φέρε και τσικουδιά για όλους, η φτώχεια θέλει καλοπέραση», λέει γελώντας και καθαρίζει τη φωνή του. «Το Δημόσιο θέλει αξιολόγηση και κίνητρα. Δώσε τους μπόνους συν έναν μισθό και θα σου πω εγώ για πότε θα σηκώσουν τα μανίκια», δηλώνει ο Φώτης στην ομήγυρη και συμπληρώνει: «Εγώ ξέρεις τι θα ‘κανα; Γυναίκες και άντρες στον Στρατό υποχρεωτικά. Και δεν το λέω έτσι, το λέω και το πιστεύω. Εφόσον μιλάμε για ισότητα και αφού η χώρα έχει ανάγκη από στρατιώτες, γιατί να μην πάνε, όπως στο Ισραήλ, και τα κορίτσια στον Στρατό; Οι γυναίκες, και πιο ικανές είναι, και πιο οργανωτικές. Βλέπω τον γιο μου που δεν μπορεί να δέσει τα κορδόνια του και από την άλλη την κόρη μου που φέρνει βόλτα μόνη της μια εταιρεία, δύο παιδιά, το σπίτι και όλα πάνε ρολόι».

Τα μεζεδάκια φτάνουν και οι… επίδοξοι πρωθυπουργοί του 24ώρου ενώνουν τα τραπέζια προσέχοντας να μην πατήσουν τις γάτες που τους κυκλώνουν από κάτω σαν τον καρχαρία που μύρισε το αίμα. «Εγώ θα απαγόρευα το κράτος να πληρώνει τους παπάδες», ρίχνει τη βόμβα ο Θωμάς, τσουγκρίζοντας με την παρέα που τον πικάρει λέγοντάς του «καλά σε λέμε άπιστο». Απτόητος συνεχίζει τον ρηξικέλευθο συλλογισμό του. «Γιατί γελάτε, κύριοι, τόση περιουσία έχει η Εκκλησία, να τη διαχειριστεί και να αναλάβει τις ευθύνες της. Να πείσει τους πιστούς – “πελάτες” να τη χρηματοδοτούν με τον οβολό τους και το ποσό απ’ τη μισθοδοσία τους να πάει στους γιατρούς και τους δασκάλους». Πραγματοποιώντας μια ρίψη από θαλασσινά αποφάγια κάτω από το τραπέζι, ο Γιάννης υπερθεματίζει: «Πήγαινε σε ένα σχολείο και ρώτα ένα παιδί στην τύχη. Δεν ξέρουν γεωγραφία, δεν ξέρουν ιστορία. Εγώ αν είχα εξουσία, θα απαγόρευα τα κινητά κάτω από τα 15 και θα επέβαλλα παιδεία ουσιαστική. Για να μην πιάσω το άλλο, με τα εγκλήματα. Εδώ, για να οδηγήσεις βέσπα, θες δίπλωμα, για να γίνεις γονιός, δεν σου ζητάνε τίποτα».

Κι ο κυρ Κώστας, που τόση ώρα ακούει σιωπηλός, στρώνοντας την ποδιά του, λέει: «Ο γερο-Καραμανλής δεν είχε πει “στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται”; Ε, λοιπόν, εγώ θα έλεγα τα πράγματα με το όνομά τους. Ο κόσμος είναι αδιάφορος γιατί δεν υπάρχει ειλικρίνεια από την κεφαλή». Βροντερά γέλια ξεσπούν αμέσως. «Εσύ δηλαδή δεν θα ‘κλεινες ούτε 12ωρο στην καρέκλα», λέει ο Τάσος γελώντας και αποχωρεί πρώτος με τους υπόλοιπους να ακολουθούν. «Ορεβουάρ, ες αύριον τα σπουδαία», ακούει ο καφετζής να λένε καθώς απομακρύνονται και, πιάνοντας τον δίσκο να μαζέψει, μονολογεί: «Να δεις που άμα βρεθούν μπροστά στην κάλπη θα τις ξεχάσουν όλες αυτές τις θεωρίες και θα ψηφίσουν εκείνον που τους είπε τα πιο ωραία ψέματα. Ε, Μάρω;» ρωτά τη γάτα του κι εκείνη, προς επίρρωσιν των όσων μόλις είπε το «χέρι» που την ταΐζει, ρίχνει ένα νιαούρισμα περιποιημένο.