Περί της «μεγάλης» κινητοποίησης
Διέκρινα μεγάλο ενθουσιασμό στις ηλεκτρονικές εκδόσεις των φιλοσυριζαίικων μέσων χθες, αναφορικά με τις συγκεντρώσεις της Τετάρτης για την απεργία της 9ης Νοεμβρίου. Αλλά από μια βόλτα που έκανα στο κέντρο, φοβάμαι ότι θα δυσκολευτώ πολύ να συμμεριστώ αυτή την εκτίμηση. Στην Πλατεία Κλαυθμώνος όπου συγκεντρώθηκαν ΣΥΡΙΖΑ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις των σωματείων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων συμπεριλαμβανομένων, ζήτημα αν ήταν 5.000 με 7.000 άνθρωποι – άρα η «μεγάλη κινητοποίηση» την οποία είχαν προαναγγείλει από το ευαγές ίδρυμα της Πλατείας Κουμουνδούρου, ότι θα σηματοδοτούσε «μεγάλο πολιτικό γεγονός», πήγε στράφι κι άκλαυτη. «Πολιτικό γεγονός» μείζονος σημασίας, δεν το λες με τίποτε, αυτό που εγώ είδα. Ούτε «ανατροπή» του πολιτικού σκηνικού το λες, ούτε «Μητσοτάκη έφυγες», το λες. Εκτός πια κι αν οι άνθρωποι, γνωρίζοντας τις δυνάμεις και τον οργανωτικό μηχανισμό που διαθέτουν, θεωρούν ότι το να βγάλουν στον δρόμο μερικές εκατοντάδες ανθρώπους συνιστά επιτυχία, οπότε δεν έχω να προσθέσω κάτι. «Ετσι είναι αν έτσι νομίζουν», παραφράζω λιγάκι τον Πιραντέλο, για την περίσταση.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
