Πάντα Au Revoir, ποτέ Αντίο

Χειμώνας 1989. Βλέπω (ξανά και για πολλοστή φορά) το «Stalker». Φοράω μακρύ μαύρο παλτό. Περπατάω κάμποση ώρα, φτάνω στο Au Revoir, κάθομαι στην μπάρα, μιλάω με τον κύριο Λύσανδρο. Δίπλα μου κάθεται ένας βέρος κυψελιώτης ευπατρίδης, εβδομηντάρης, ντυμένος στην πένα. Πίνει το ουίσκι των παλαιών: ποτήρι σωλήνας, τίγκα στα παγάκια, και από πάνω, ίσαμε το χείλος, νερό. Συζητάμε. Μου λέει ότι κάποτε του είπαν ότι πρέπει να κάνει εγχείρηση στο Λονδίνο, αλλιώς κινδυνεύει να πάει από καρδιά. Πηγαίνει στο Λονδίνο, κάνει τα απαραίτητα χαρτιά, την επομένη θα μπει στο νοσοκομείο για την εγχείρηση. Λέει, ας πιω ένα τελευταίο, και χώνεται σε μιαν ακραιφνώς λονδρέζικη pub. Δύο εικοσιτετράωρα μετά, βρίσκεται πάλι στην Αθήνα, στην Κυψέλη, και συνειδητοποιεί, από τη βαλίτσα και τα πράγματά του, ότι είχε πάει στο Λονδίνο. Θυμάται ότι μέθυσε (ως συνήθως), αλλά δεν θυμάται για ποιον λόγο είχε πάει στο Λονδίνο. Για κάποια γυναίκα; Για δουλειά; Αδύνατον να θυμηθεί.

Πηγαίνει στο Au Revoir, κι εκεί θυμάται ξαφνικά ότι επρόκειτο να κάνει την εγχείρηση. Μου λέει ότι δεν την έκανε ποτέ, ότι συνέχισε να πίνει (λίγο πιο μετρημένα) και ότι τα χρόνια που μεσολάβησαν δεν τον ενόχλησε ξανά η καρδιά του. Επίσης, ότι δεν ξαναπήγε σε γιατρό.

Καλοκαίρι 2019. Στη Φωκίωνος, στο μπαρ Toll, του αειθαλούς φίλου μου Πάνου Πετρόπουλου. Αρχιτεκτονημένο σαν ανιψάκι του Au Revoir. Του λέω την ιστορία με τον ευπατρίδη και το Λονδίνο. Σκάει στα γέλια. Μου λέει, «Αυτός είναι ο Καλμόλ!». Ο Καλμόλ; Ποιος Καλμόλ; Και ο Πάνος προβαίνει στην εξής εξωφρενικά εξαίσια εξιστόρηση: ο εν λόγω ευπατρίδης είναι μέγκλα/μεγαλείο. Απίθανος γλεντζές. Λατρεύει τον μέγιστο Γιάννη Παπαϊωάννου. Τρώει ασμένως την περιουσία του στα μπουζούκια, πιάνει φιλία με τον μέγιστο Γιάννη Παπαϊωάννου.

Χαράματα κόβουν βόλτες, ο ευπατρίδης και ο μέγιστος Γιάννης Παπαϊωάννου. Του λέει, του Καλμόλ, ο μέγιστος Γιάννης Παπαϊωάννου, «Το μόνο που θα ‘θελα είναι να βγαίνω στη θάλασσα να ψαρεύω». Και ο μέγκλα/μεγαλείο ευπατρίδης, ο φαρμακοβιομήχανος, παρακαλώ, Βασίλης Νικολαΐδης, γνωστός ως Καλμόλ, καθότι παρασκευαστής του παυσίπονου Καλμόλ, αγοράζει ένα καΐκι και το δωρίζει στον μέγιστο Γιάννη Παπαϊωάννου. Αργότερα, στενεμένος οικονομικά, ο μέγιστος Γιάννης Παπαϊωάννου πουλάει το καΐκι, αγοράζει μια βάρκα, την ονομάζει, προς τιμήν του Νικολαΐδη, «Καλμόλ».

Τη Δουλειά Μας Εμείς. Πάντα Au Revoir, ποτέ αντίο. Πήγα, με πήγαν, πήγαμε πρώτη φορά, χίλια εννιακόσια εβδομήντα εφτά, η αθωότητα να θέλει διακαώς να γίνει αλητεία, το πάθος να θέλει να ενηλικιωθεί, το συκώτι να μη γνωρίζει ακόμη τη λέξη επιβάρυνση.

Au Revoir, εκεί στη Μάνα/Σύζυγο Πατησίων, στον δρόμο με τους σινεμάδες, στο μακρυνάρι σοκάκι με τις πιο όμορφες κοπέλες της οικουμένης, στη λεωφόρο των ονείρων που έμελλαν να γίνουν όλα, μηδενός εξαιρουμένου, έξοχη / έξαλλη / εξαίσια πραγματικότητα.

Au Revoir, εκεί στη Μάνα/Σύζυγο Πατησίων, δυο βήματα από το Αελλώ που έπαιζε το «Tommy» του Ken Russell με τους Who κι έναν σκασμό κόσμο καλό, την Ann-Margret φέρ’ ειπείν, και τον πελώριο χωρατατζή Jack Nicholson. Αλλά και με την Tina Turner, την Acid Queen. Με τι μεγαλώσαμε! Au Revoir, με τον κύριο Λύσανδρο και τον κύριο Θόδωρο, στην αρχή τους μπερδεύαμε, μετά μάθαμε να τους ξεχωρίζουμε από τα γυαλιά (ο Λύσανδρος άνευ, ο Θόδωρος με). Το μειλίχιο μειδίαμα, η εύρυθμη ευγένεια, το βελούδινο βλέμμα, τα τρία χαρακτηριστικά τους.

Au Revoir, και γνώρισα πολύ κόσμο εκεί. Ποιητές και ηθοποιούς, μουσικούς και σκακιστές, σκηνοθέτες και φιλοσόφους.

Au Revoir, και ήταν λαμπρά τα μεσημέρια εκεί, πηγαίναμε τα μεσημέρια στη δεκαετία του ενενήντα, στάνταρ με τον μακαρίτη τον Γιώργο τον Καραβασίλη, κάθε μεσημέρι, όλα τα μεσημέρια, όλη τη δεκαετία του ενενήντα. Και με τον Περικλή τον Κοροβέση, μου τηλεφωνούσε και δίναμε ραντεβού εκεί, και κάναμε σχέδια, και λέγαμε ιστορίες, και ακούγαμε μουσική, και καπνίζαμε, ω πόσο πολύ και πόσο ωραία καπνίζαμε, και πίναμε, ω πόσο πολύ και πόσο ωραία πίναμε, και γελάγαμε, ω πόσο πολύ και πόσο ωραία γελάγαμε.

Au Revoir, και έγραψα ολόκληρο βιβλίο για το μπαρ που ήταν/είναι οίκος εστία κήπος γραφείο φωλιά αυλή σαλόνι εκκλησάκι, για το μπαρ που φιλοξένησε αμέτρητες όμορφες στιγμές μου, για το μπαρ που είναι ακόμη εκεί, πύργος στην Πατησίων, οχυρό των αναμνήσεών μας, αποθήκη των εκατοντάδων φιλμ που γυρίσαμε γελώντας και επιμένοντας ότι Δεν Θα Γεράσουμε Ποτέ Πριν Ζήσουμε Για Πάντα.

Ο Γιώργος-Ικαρος Μπαμπασάκης είναι συγγραφέας – μεταφραστής