Το φοβερό δυστύχημα στα Κύθηρα, που μετέτρεψε μια δύσκολη από ανέμους νύχτα τις ελπίδες μεταναστών που ξεκίνησαν από την Τουρκία για την Ευρώπη σε εφιάλτη, έδειξε ανάγλυφα τι ακριβώς σημαίνει διαχείριση ενός προβλήματος στο κέντρο του οποίου βρίσκονται άνθρωποι.
Στα Κύθηρα, οι άνθρωποι του Λιμενικού Σώματος (που έχει υποστεί πολλές συκοφαντίες ότι «πνίγει ανθρώπους») έκαναν αυτό που έπρεπε και με το παραπάνω. Εδρασαν καίρια, στις πιο δύσκολες συνθήκες που μπορεί να τύχουν. Νύχτα με δέκα και μποφόρ στα Κύθηρα – σε μια από τις πιο ταραγμένες θάλασσες του ελλαδικού χώρου -, ένα ιστιοφόρο καρυδότσουφλο και πολλοί άνθρωποι που κατά τα φαινόμενα δεν ήξεραν καν κολύμπι. Δυστυχώς, δεν τους έσωσαν όλους. Κι αυτό κάνει ακόμα πιο δραματική την προσπάθεια, επειδή αν προσπαθείς να διασώσεις ανθρώπους δεν συμβιβάζεσαι με τις απώλειες και τους θανάτους.
Και στα Κύθηρα, και στο δεύτερο ναυάγιο με επίσης αντίξοες συνθήκες στη Λέσβο, που και εκεί απέφερε πολλά θύματα, σημειώνονται οι υπεράνθρωπες προσπάθειες των ανθρώπων του Λιμενικού να κάνουν τη δουλειά τους. Να προσπαθήσουν να σώσουν γυναίκες, άντρες, παιδιά, χωρίς εκείνες τις στιγμές να νοιάζονται από πού είναι ή τι πιστεύουν – αφενός διότι αυτή είναι η δουλειά τους, αφετέρου επειδή τη σωτηρία των ανθρώπων την υπαγορεύει η συνείδησή τους.
