Πόνος

Πονάει πολλούς, και τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο απ’ όλους, ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει τα πάνω του, και ήδη προβάλλει ως ο νέος μεγάλος παίκτης του πολιτικού μας συστήματος. Λογικά λοιπόν αναζητούν οι καημένοι, ιδιαίτερα ανήσυχοι όπως είναι γιατί χάλασε ο μπακλαβάς που ήταν γωνία και σοροπιαστός (μεγάλο πράγμα η εξουσία), να βρουν μια αφορμή για να του την πέσουν. Και επειδή, ο μικρός δεν έχει τίποτε που να τον βαραίνει, δεν έχει εξαρτήσεις, δεν τον ελέγχει κανείς, δεν έχει ανεξόφλητα γραμμάτια σε καμιά διαπλοκή, ψάχνουν να πιαστούν από κάτι, για να τον απαξιώσουν στα μάτια της κοινωνίας. Το τελευταίο που φέρνουν γύρα εδώ κι εκεί, είναι το θέμα του Ανδρέα Λοβέρδου.

Γιατί να πάρει αυτή τη στάση ο Ανδρουλάκης (ότι δηλαδή δεν γίνεται όμηρος κανενός παρακρατικού μηχανισμού, και έχει εμπιστοσύνη στην κρίση της ελληνικής δικαιοσύνης), ενώ κάλλιστα θα μπορούσε – του λένε – να συνταχθεί με τον «Λεγάμενο» και το κόμμα του, και να ρίξει τον Λοβέρδο στο πυρ το εξώτερον; Στον απύθμενο Καιάδα της πολιτικής. Να τον κάψει, σαν το κεράκι της Λαμπρής, πριν καν αποφασίσει γι’ αυτόν η Δικαιοσύνη.

Απάντηση: μόνο και μόνο επειδή αυτό θα εξυπηρετούσε τον ΣΥΡΙΖΑ και τις επιδιώξεις του. Που πασχίζει να δημιουργήσει έστω για μια φορά μετωπικό σχήμα με το ΠΑΣΟΚ, παραβλέποντας, και εμφανώς αδιαφορώντας, ότι αυτό μπορεί να αποβεί εις βάρος της ενότητας του Κινήματος…

Υποδείξεις

Το ωραίο είναι ότι κάνουν και υποδείξεις στο Κίνημα, για το πώς οφείλει να αντιμετωπίσει τα στελέχη του, οι συνεταίροι του Καμμένου. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να ενεργήσει ο Ανδρουλάκης στη συγκεκριμένη περίπτωση; Αποκλείοντας τον Ανδρέα Λοβέρδο από το νέο Πολιτικό Συμβούλιο του Κινήματος. Ητοι, με τη μία, τσακ και με τη βούλα του αρχηγού του, ένοχος ο Λοβέρδος.

Ωραίοι, και μοιραίοι. Ανήκουν σε ένα κόμμα, στον ΣΥΡΙΖΑ, και δεν τους αρκεί να γλείφουν ολημερίς τον «Λεγάμενο» αρχηγό του, επιπλέον θέλουν να επιβάλουν και τη θέση του (που είναι διάτρητη περισσότερο κι από την κουρελού που έκλεινε την πόρτα της παράγκας του Καραγκιόζη) σε ένα άλλο κόμμα, στο ΠΑΣΟΚ!

Παιδιά, συνέλθετε. Είναι δικαστής ο Νίκος Ανδρουλάκης; Φοράει τίποτε γουνάκια και ανεβαίνει σε καμιά δικαστική έδρα, και δεν το ξέρουμε; Παίρνει, μόνος αυτός, απόφαση περί της ενοχής του Λοβέρδου, επειδή έχει γίνει όλο αυτό το μπάχαλο με το έγγραφο του FBI που υπήρχε κάτι χρόνια στη δικογραφία του σκανδάλου της Novartis; Οχι φυσικά.

Και το ξέρουν. Απλώς επειδή πρέπει σώνει και καλά να τον πιάσουν από κάπου και δεν μπορούν, αρπάζουν ό,τι βρουν στον δρόμο και το χρησιμοποιούν ως «ευκαιρία»…

Πρόβλημά (τους) θα πω μόνο…

Σκευωρία

Αναφέρθηκα και χθες στο θέμα του Λοβέρδου, θα κάνω και σήμερα μια αναφορά στη σκευωρία περί το πραγματικό σκάνδαλο της Novartis (όπου σκευωρία, η δίωξη κατά δέκα πολιτικών προσώπων της αντιπολίτευσης). Γνωρίζω καλά, και από πρώτο χέρι, ότι έγινε μια απελπισμένη προσπάθεια από τον ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα (εντός και εκτός Δικαιοσύνης), να μην μπορέσει η ανακρίτρια κυρία Αλεβιζοπούλου να ολοκληρώσει την ανάκριση της υπόθεσης έτσι ώστε να συμβούν δύο πράγματα, δεδομένου ότι η ίδια στο τέλος του μήνα αποχωρεί του δικαστικού σώματος λόγω ορίου ηλικίας:

– πρώτον, να συνεχιστεί η ανάκριση από καινούργιο ανακριτή διότι προφανώς η κυρία Αλεβιζοπούλου δεν φάνηκε εξ αρχής να συμμερίζεται το σενάριο που είχαν στήσει, αλλά έδειξε αποφασισμένη να αποκαλύψει τη σκευωρία

– δεύτερον, να περιοριστεί σημαντικά ο κατάλογος των δικαστών που θα κληρωθούν προκειμένου να συγκροτηθεί το Ειδικό Δικαστήριο το οποίο θα δικάσει τους σκευωρούς (λόγω της αποχώρησης αρκετών αρεοπαγιτών που συμπληρώνουν στο τέλος του μήνα το όριο συνταξιοδότησης).

Γνωρίζω επίσης ότι στο πλαίσιο αυτό (της προσπάθειας να μην ολοκληρωθεί η ανάκριση από την κυρία Αλεβιζοπούλου) χρησιμοποιήθηκαν όλα τα νομικά τερτίπια που είχε στη διάθεσή της η υπεράσπιση. Οτι σε δύο νομικά γραφεία, δικηγόρων προσκείμενων στον ΣΥΡΙΖΑ και στενών συνεργατών του «Λεγάμενου», πραγματοποιήθηκαν αλλεπάλληλες, πολύωρες, συσκέψεις, με στόχο να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια που παρέχει ο νόμος για τις απολογίες των κατηγορουμένων. Κάπως έτσι τεντώθηκαν μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε οι προθεσμίες. Και εμφανίστηκαν ως καινούργια, στοιχεία που ήταν ήδη γνωστά, προκειμένου να καθυστερήσει κι άλλο το κλείσιμο της υπόθεσης. Και στο τέλος, εκεί πια που ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτε άλλο, παρουσιάστηκε από το πουθενά το δήθεν παραποιημένο, στη μετάφρασή του, έγγραφο του FBI για τον Λοβέρδο, ώστε να δεθεί η εμπλοκή πολιτικών προσώπων.

Αλλά κανείς δεν λέει ότι οι κατηγορίες εις βάρος των υπόλοιπων εννιά κατηγορουμένων από τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικών, τέθηκαν πανηγυρικά στο αρχείο, πολύ απλά γιατί δεν είχαν τίποτε εις βάρος τους, και αποδείχτηκε ότι οι ούτως ή άλλως έωλες κατηγορίες ήταν κατασκευασμένες. Θα πει κάτι ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι κατηγορούμενοι στην υπόθεση, που οχυρώνονται πίσω από το θέμα του Α. Λοβέρδου, γι’ αυτό;

Ψυχραιμία

Εχω την αίσθηση ότι κάπου το έχουμε χάσει λίγο στην υπόθεση με την τουρκική προκλητικότητα. Το επισημαίνω, γιατί πιστεύω ότι φτιάχνουμε κι εμείς το κλίμα. Και εννοώ τα μέσα ενημέρωσης, και οι δημοσιογράφοι. Βγαίνει ας πούμε σε κάποιο τουρκικό κανάλι κάποιος συνάδελφος, εντός ή εκτός εισαγωγικών. Καταφανώς παπαγαλάκι του καθεστώτος. Και λέει στην εκπομπή του ή στην εκπομπή που είναι καλεσμένος ό,τι του έχουν υπαγορεύσει από το καθεστώς. Το Αιγαίο είναι τουρκικό, «γαλάζια πατρίδα», τα νησιά είναι δικά μας, κι άλλες τέτοιες παπάτζες για γέλια.

Τι κάνουμε εμείς; Ανεβαίνουμε στα κεραμίδια και ωρυόμαστε για την «τουρκική προκλητικότητα». Οτι «μας απειλούν ευθέως», ότι «θα μας πάρουν τα νησιά», ότι… ότι…

Και να οι κραυγές, και να οι οιμωγές, και να οι ανησυχίες, και να ο πανικός. Χθες, για παράδειγμα, βγήκε ένας τούρκος πτέραρχος και είπε σε ένα τουρκικό κανάλι ότι το Αγαθονήσι, η Κίναρος, το Φαρμακονήσι κ.λπ. είναι… τουρκικά νησιά! Αυτό είπε ο δικός μας, και αμέσως το μετέφρασαν κατά τα γνωστά οι εγχώριοι αναλυτές. Για να ηρεμήσουμε λίγο. Θα είχε νόημα αν αυτά τα έλεγε ο Ερντογάν ή ο Ακάρ. Ενας τούρκος γέρων απόστρατος σε ένα τηλεοπτικό κανάλι, είναι αντίστοιχης σοβαρότητας με μια θεία που έχω στα Γιάννενα κι όποτε τη βλέπω μου μιλάει για την «κόκκινη Μηλιά» και τον «μαρμαρωμένο βασιλιά». Ας σοβαρευτούμε λιγάκι…

Εμπρησμός

Η φωτιά στη Βούλα, το περασμένο Σάββατο, που χαρακτηρίστηκε ως η «πρόβα τζενεράλε» για την κινητοποίηση του πυροσβεστικού μηχανισμού της χώρας, έχει και μια άλλη διάσταση, η οποία νομίζω ότι πρέπει να απασχολήσει. Διότι δεν είχαμε μία φωτιά, αλλά δύο φωτιές. Η πρώτη όντως συνέβη από την έκρηξη σε έναν υποσταθμό του ΔΕΔΔΗΕ (από πουλί λένε οι ειδικοί, αλλά δεν διευκρίνισαν τι πουλί…). Είναι αυτή που πέρασε από τη Γλυφάδα στη Βούλα και απείλησε σπίτια και περιουσίες. Η δεύτερη όμως, που έφτασε ως τη Βάρη, δεν είχε σχέση με την πρώτη. Ηταν ένας εμπρησμός. Την έβαλε κάποιο χέρι. Και την έβαλε με τέτοιον τρόπο ώστε καβάλησε το βουνό και έφτασε ως τις παρυφές των εγκαταστάσεων της Σχολής Ευελπίδων. Που σημαίνει ότι αυτός που την έβαλε είχε άλλα στο μυαλό του, άλλες επιδιώξεις.

Μου είπαν ότι το θέμα το ψάχνει και η Πυροσβεστική και η Αστυνομία. Δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα βρουν κάτι. Ας γίνει όμως η φωτιά αυτή, η δεύτερη, το παράδειγμα για την πλήρη κινητοποίηση όλων των μηχανισμών προκειμένου να μη ζήσουμε φέτος ό,τι εφιαλτικό ζήσαμε πέρυσι. Αν υπάρχει κάποιου είδους σχεδιασμός, για προφανείς λόγους (να μην τους αναφέρω, είναι ευνόητοι…), τουλάχιστον ας λάβουν τα μέτρα τους, μήπως και προλάβουν τα χειρότερα…