Μάσκα λεοπάρ

Χωρίς πλαισίωση από ειδικούς, μόνος κατάμονος, με όλη την ευθύνη επί της κεφαλής του και επί των τέκνων ημών, ο κ. Πλεύρης, με διάγγελμα α λα Κιμ Γιονγκ Ουν, βγήκε να μας πει αυτά για τα οποία μας είχε προετοιμάσει ο Πρωθυπουργός, πολύ προτού σαγηνεύσει το Κογκρέσο. Οτι με 5.000 νέες μολύνσεις κάθε μέρα, η εποχή είναι κατάλληλη να «απαλλαγούμε από τις μάσκες», δίνοντας έτσι χαρακτήρα βασανιστηρίου στο πιο light μέτρο. Αρκετά μιλήσαμε όμως. Καιρός είναι να αρχίσουμε να παρατηρούμε. Πρώτα απ’ όλα τη μουλωχτή, σταδιακή αποχώρηση από το πλάνο των μελών της επιστημονικής επιτροπής – με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους – που υποτίθεται ότι σ’ εκείνων το κύρος βασιζόταν η πολιτεία για να κάνει τα κουμάντα της. Αν όντως ήμασταν στη Β. Κορέα, θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά ότι τους έστειλαν όλους στο απόσπασμα. Επειδή όμως δεν είμαστε, δικαιούμαι να υποθέσω ότι κάποιοι-ες δεν επιθυμούσαν περαιτέρω έκθεση και συμμετοχή σε τέτοιες πολιτικές αποφάσεις. Την ουρά τους απ’ έξω; Ή μήπως κάποιος ανάμεσά τους σιωπηλά υποφέρει και πονεί για να μας το μπουμπουνίσει μαζί με τα πρωτοβρόχια; Ούτε ξέρω ούτε ψάχνω για ήρωες. Θέλω όμως να βλέπω τους ορκισμένους του Ιπποκράτη να δεσμεύονται από τον όρκο τους κι όχι να συντάσσονται με το «φτου ξελεφτερία» ευρωπαϊκό τρεντ. Εκείνο ντε που ξεπάστρεψε τις δυο παλιότερες γενιές κι αρτύθηκε κι από νεότερες, χωρίς να πάψουν ούτε στιγμή τα καφέ της Στοκχόλμης να σερβίρουν «οικειότητα» ή κάτι σαν προσομοίωση οικειότητας.

Η έλξη του θανάτου είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στις επιστήμες της Ψυχής. Δεν θα το χαραμίσουμε τώρα σε τρεις αράδες μόνο και μόνο για να αντιπαρατεθούμε στον Πλεύρη. Θα αντιπαρατεθούμε μια και καλή όταν έρθει η ώρα και δεν θα ‘μαστε μόνοι στο παραβάν. Εγώ, π.χ., θα πάρω μαζί μου τη θεία μου που αγνοείται από τις αρχές της πανδημίας στο Λονδίνο. Την ξαδέλφη μου που ζει με μισό πνεύμονα στο Ιλινόι, την Ιουλία που διαγνώστηκε με «ουρολοίμωξη» και σε τρεις μέρες ολοκλήρωσε τον βίο της με κόβιντ στο «Σωτηρία». Α, όχι. Δεν θα με πάρει από κάτω. Βάζω τη λεοπάρ μάσκα μου και βγαίνω. Ρόαρ!