Πώς το τρέξιμο με έσωσε{CR} τις μέρες των lockdowns

Το τρέξιμο ήταν πάντοτε η σωτηρία μου. Παλεύω με τη μείζονα καταθλιπτική διαταραχή – ή, πιο απλά, την κλινική κατάθλιψη – από την εφηβεία μου και έβγαινα από τότε για τζόγκινγκ . Δεν θέλω ούτε καν να σκέφτομαι τι θα συνέβαινε μέσα στο κεφάλι μου αν δεν έτρεχα. Μέσα στα χρόνια της πανδημίας, έβλεπες πλήθος κόσμου να έχει πάθει… δρομικό παροξυσμό. Και ήταν απολύτως λογικό. Είναι πολύ καλύτερα να είσαι τρελαμένος με το τρέξιμο από το να είσαι σκέτα τρελαμένος.

Η πανδημία έκανε όλον τον κόσμο αν όχι κλινικά καταθλιπτικό, τουλάχιστον συλλογικά μίζερο. Ανθρωποι που δεν είχαν παραπονεθεί ποτέ για κατάθλιψη, άγχος, κλειστοφοβία και ιδεοψυχαναγκαστικές διαταραχές το έκαναν. Στη Βρετανία πέρσι τέτοια εποχή διάβαζα κάπου πως οι επισκέψεις στο site της Mind, μιας οργάνωσης για την ψυχική υγεία, είχαν φτάσει τις 10.000 κάθε μέρα, ενώ ξεπέρασαν τις 14.000 μετά την ανακοίνωση του τρίτου lockdown. Τον περασμένο Φεβρουάριο έρευνα έδειξε πως 7 εκατομμύρια Βρετανοί (σχεδόν 1 στους 10) είχαν αρχίσει να τρέχουν ή να κάνουν τζόγκινγκ  για να φροντίσουν την ψυχική τους υγεία κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Παρατήρησα για πρώτη φορά την αλλαγή στο πρώτο lockdown. Ανάρρωνα από μια φρικτή πνευμονία με συμπτώματα που έμοιαζαν πολύ με αυτά του COVID-19, αν και είχα βγει αρνητικός σε όλα τα τεστ αντιγόνων και αντισωμάτων. Ημουν πολύ αδύναμος για να τρέξω, οπότε έπρεπε να αρκεστώ σε έναν καθημερινό περίπατο (με πιάνει κατάθλιψη και μόνο γράφοντας τη λέξη). Και τότε ήταν που είδα τους δρόμους γεμάτους από ανθρώπους που έτρεχαν. Ενιωσα ζήλια και λίγο θυμό. Δεν ήταν τακτικοί δρομείς, συνήθως οι δρομείς αναγνωριζόμαστε και γνέφουμε ο ένας στον άλλον όταν διασταυρωνόμαστε. Και πήγαιναν τόσο, μα τόσο γρήγορα. Δεν ήταν δυνατό να συμβαίνει αυτό. Τώρα συνειδητοποιώ ότι έμοιαζαν να πηγαίνουν τόσο γρήγορα επειδή εγώ περπατούσα πάρα πολύ αργά.

Οταν πλέον ήμουν σωματικά έτοιμος να τρέξω, η ψυχική μου υγεία είχε πάει περίπατο. Δεν μπορούσα καν να μπω στη διαδικασία να βγω από το σπίτι και μάλλον δεν ήμουν ασφαλής να μένω μόνος μου. Χώθηκα λοιπόν στο κρεβάτι, έβαζα να παίζουν στο repeat μελαγχολικές μελωδίες του Σούμπερτ και διπλασίασα την κατάθλιψή μου. Υστερα από κάποιον καιρό καλυτέρευσα, τόσο σωματικά όσο και  πνευματικά. Επέστρεψα στο τρέξιμο – και ήταν υπέροχο. Ακόμα τώρα που γράφω γι’ αυτό μοιάζει σαν μια πνοή καθαρού αέρα στους πνεύμονες, στο μυαλό, στην καρδιά και στην ψυχή.

Φυσικά, εκατομμύρια είχαν στραφεί στο τρέξιμο εν μέρει επειδή υπήρχαν ελάχιστες νόμιμες εναλλακτικές λύσεις για έξοδο μέσα στα lockdowns. Αλλά ακόμα κι αν υπήρχαν διαθέσιμες εναλλακτικές, το τρέξιμο ήταν και είναι η καλύτερη επιλογή. Είναι τονωτικό, λυτρωτικό, αναζωογονητικό και ωραία κουραστικό. Είναι επίσης δωρεάν, φυσικά – ζωτικής σημασίας για όλους όσοι υποφέρουν οικονομικά λόγω της πανδημίας. Το τρέξιμο παρέχει μια φυσική δόση σεροτονίνης, της λεγόμενης ορμόνης της καλής διάθεσης. Το να βγαίνουμε έξω στον ήλιο μάς δίνει όσο συμπλήρωμα βιταμίνης D χρειαζόμαστε. Αποκτούμε καλύτερη φυσική κατάσταση, συναντούμε αληθινούς ανθρώπους πέρα από τις οθόνες, νιώθουμε αλληλεγγύη με άλλους δρομείς / περιπατητές και ξελαμπικάρουμε από τα προβλήματά μας.

Σε πολλούς από εμάς κατά τη διάρκεια των lockdowns το τρέξιμο μας έδινε κυριολεκτικά έναν λόγο να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Οσοι θα μπορούσαμε τότε να επωφεληθούμε από επισκέψεις σε ψυχιάτρους, ψυχολόγους, ομάδες ψυχοθεραπείας ή απλώς καλούς φίλους δυσκολευόμασταν να το κάνουμε. Αρκετοί δυσκολεύονται ακόμη. Ελπίζουμε όλα να είναι καλύτερα στο μέλλον. Στο μεταξύ, εκατομμύρια από εμάς θα συνεχίσουμε να κάνουμε «αυτοθεραπεία» με τον καλύτερο δυνατό τρόπο – φορώντας τα παπούτσια του τρεξίματος.