Με μια άγρια ιαχή

Υπάρχει μια πράξη των αντιεμβολιαστών για την οποία ούτε μπορεί ούτε πρέπει να διωχθούν. Δεν μπορεί, επειδή η πράξη αυτή δεν είναι παράνομη. Δεν πρέπει, επειδή μέσω αυτής ακυρώνουν το επικίνδυνο μήνυμα που θέλουν να στείλουν. Πρόκειται για τη βαριά τους νόσηση ή ακόμη και τον θάνατο επειδή ακριβώς αρνούνται να εμβολιαστούν. Με την έννοια αυτή, ο Βασίλης Λεβέντης και ο Γιώργος Τράγκας μπορεί να προκάλεσαν πόνο στους οικείους και τους φίλους τους, πρόσφεραν όμως πολύτιμη υπηρεσία στους συνανθρώπους τους.

Για τα υπόλοιπα, ο νόμος πρέπει να εξαντλήσει την αυστηρότητά του. Επειδή η έκδοση πλαστών πιστοποιητικών, η απαγωγή ανθρώπων και το κάψιμο βιβλίων είναι πράξεις και παράνομες και αποκρουστικές. Και επειδή πρέπει να αποτρέψουμε με κάθε τρόπο την εξοικείωσή μας με τέτοιες καταστάσεις. Δεν είναι γραφικοί οι αντιεμβολιαστές. Δεν είναι αυτό που λέγαμε στην αρχή «ψεκασμένοι», επειδή αυτοί ή οι όμοιοί τους ισχυρίζονταν ότι οι κυβερνήσεις ψεκάζουν πληθυσμούς με καυσαέρια αεροπλάνων για να τους ελέγχουν. Δεν είναι απλώς γελοίοι. Είναι επικίνδυνοι.

Το κάψιμο των βιβλίων την Κυριακή το βράδυ στη Χαλκίδα αποτελεί βέβαια μια μεμονωμένη πράξη. Εχει όμως έναν βαθύ συμβολισμό. Οι έξαλλοι γονείς που διαμαρτύρονταν για τα μέτρα κατά του κορωνοϊού δεν τα έβαλαν με την κυβέρνηση που τα επέβαλε ή με την αντιπολίτευση που τα ψήφισε. Δεν ήρθαν να διαδηλώσουν, ας πούμε, έξω από το Μαξίμου ή τη Βουλή. Στοχοποίησαν έναν συγγραφέα και έναν επιστήμονα που, κατά σύμπτωση, είναι κι από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που κατοικούν σε αυτόν τον τόπο. Και ενέπλεξαν εμμέσως στη μεσαιωνικού χαρακτήρα διαμαρτυρία τους τα παιδιά τους.

Δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς έναν πιο εμπνευσμένο και πιο ποιητικό τρόπο να παρουσιάσει στα μικρά παιδιά την πανδημία και τους κινδύνους της από το να τους μιλήσει, όπως κάνει στο βιβλίο του «Οχι! Δεν θα μας μπείτε στη μύτη!» ο Ευγένιος Τριβιζάς, για έναν διαστημικό στόλο εισβολέων, με επικεφαλής τον «αποτρόπαιο στρατηγό Κόβιντ-19 τον Μικροπρεπή», που ένα πρωί, «με μια άγρια ιαχή που στο σύμπαν αντηχεί», εξαπολύει επίθεση κατά της Γης. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς έναν πιο τρυφερό και πιο άμεσο τρόπο να απευθυνθεί στα ίδια τα παιδιά από εκείνο το «αγαπημένο μου παιδί», με το οποίο ξεκινά ο Σωτήρης Τσιόδρας την εισαγωγή του στο βιβλίο, για να τα διαβεβαιώσει στη συνέχεια ότι «όλοι μαζί με την αγάπη μας θα νικήσουμε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και από τον ιό: τον φόβο του» και να τα ευχαριστήσει για τη δύναμη και την υπομονή τους.

Στο βιβλίο, τα παιδιά νικούν χάρη σε αυτά τα όπλα τον εισβολέα. Στην πραγματική ζωή, όμως, κάποια άλλα παιδιά κινδυνεύουν να καταστραφούν εξαιτίας του σκοταδισμού των γονέων τους. Κι αυτό καμιά δημοκρατία δεν μπορεί να το επιτρέψει.