«Πλούτισα μέσα από τις ήττες μου»

«Ενα φως αναμμένο» είναι ο τίτλος της παράστασης που παρουσιάζουμε αύριο στη Θεσσαλονίκη και από το επόμενο Σάββατο στην Αθήνα. Μαζί μου θα είναι η Βίκυ Καρατζόγλου, μια φωνή που μ’ αρέσει πολύ, την οποία φιλοξένησα και στο «Μουσικό κουτί» της ΕΡΤ. Ακόμη είναι μαζί ο σταθερός μου συνεργάτης, ο τραγουδοποιός Βύρων Τσουράπης, ο οποίος είναι και στην εκπομπή, ο Θανάσης Τσακιράκης, ο ντράμερ της εκπομπής, και μια πολύ δυνατή ομάδα. Ο τίτλος της παράστασης στηρίζεται στο ομώνυμο καινούργιο τραγούδι. Πρόκειται στην ουσία για μια αναδρομή στην πορεία μου, από τα χρόνια των Φατμέ μέχρι σήμερα. Το 2022 θα κλείσουν 40 χρόνια από τον πρώτο δίσκο με το συγκρότημα.

Οσο περνάει ο χρόνος τόσο μεγαλώνει η επιθυμία για επιστροφή στις ρίζες. «Αν θες να δεις πού πηγαίνεις, κοίτα από πού έρχεσαι» δεν λένε; Δεν το κάνω από διάθεση νοσταλγίας και ούτε στην εκπομπή υπάρχει νοσταλγική διάθεση. Η ιδέα μου στο δεύτερο μέρος της – με το jukebox και τα κέρματα – έχει ως στόχο ο καλεσμένος να μας αποκαλύπτεται όχι μόνο μέσα από τα τραγούδια του, αλλά και παρουσιάζοντας τις αγάπες του, τις επιρροές του. Το ζητούμενο για μένα είναι τα παλιά τραγούδια – που άντεξαν στον χρόνο – να τα παρουσιάζουμε σαν να γράφτηκαν σήμερα και όχι με έναν τρόπο μουσειακό. Στην παράσταση αποφασίζει ο κόσμος τι θ’ ακούσουμε από το jukebox. Του βάζω διλήμματα δηλαδή: ηπειρώτικο μπλουζ ή ηλεκτρικό μικρασιάτικο; Είτε το ένα επιλέξει είτε το άλλο, το τραγούδι είναι ήδη διασκευασμένο και ενωμένο με ένα κομμάτι από άλλο κόσμο, που για μένα συνδυάζονται τέλεια.

Υπάρχουν και οι εξερευνήσεις, να εντοπίσουμε τους νέους τραγουδοποιούς, αυτούς που θα γράψουν τα τραγούδια του μέλλοντός μας. Η ανάγκη για τραγούδι δεν πεθαίνει ποτέ και βρίσκει τρόπους ακόμη και μέσα στις χειρότερες συνθήκες να συνεχίζει, να ανανεώνεται. Εστιάζω περισσότερο στους δημιουργούς. Ωραίες φωνές υπάρχουν, αλλά τι θα τραγουδήσουν αυτές οι ωραίες φωνές; Η ανάγκη κάθε γενιάς να πει τη δική της ιστορία, να φτιάξει τους δικούς της μύθους είναι πάντα παρούσα. Εχει αλλάξει ο τρόπος διακίνησης της μουσικής, αλλά αυτό είναι μια λεπτομέρεια. Κάποτε ο κόσμος αγόραζε δίσκους, μετά CD, τώρα βλέπει και ακούει μουσική στο YouTube ή στο Spotify. Απλώς οι καλλιτέχνες έχουν γίνει πολύ φτωχότεροι από τότε που κατέρρευσε η δισκογραφία. Είναι κάτι όμως που αφορά εμάς, όχι τον κόσμο που θέλει κάτι καινούργιο να ακούσει, να τον αγγίξει. Ο τρόπος να βιοποριστείς μέσα από τη μουσική είναι πιο δύσκολος. Τα παραδείγματα μας δείχνουν αυτοί που είχαν να πουν κάτι σημαντικό, που είχαν το πείσμα και την επιμονή να το παλέψουν. Είμαι αισιόδοξος.

Σε αυτήν τη διαδρομή των 40 χρόνων έχω περάσει πολλές περιόδους απογοήτευσης. Είναι στη φύση της δουλειάς μας. Οπως μπορεί να γνωρίσεις μεγάλη επιτυχία, μπορείς να γνωρίσεις μεγάλη αποτυχία. Ο δικός μου δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Είχε πολλές στροφές, πολλούς γκρεμούς, πολλές ανηφόρες, αλλά και πολλά ξέφωτα, σπουδαίες στιγμές. Κάποιος που δεν έχει αποτύχει ή δεν έχει βιώσει το αίσθημα της απογοήτευσης, ότι δεν μπορεί να επικοινωνήσει, ότι δεν τον καταλαβαίνει ο κόσμος, κάτι χάνει. Σε αυτές τις δύσκολες εποχές έγραψα κάποια από τα καλύτερα τραγούδια μου, όπως το «Να με προσέχεις» ή «Τα καράβια μου καίω». Η μεγαλύτερη νίκη μου για μένα είναι ότι κατάφερα στο ξεκίνημά μου χωρίς να έχω καμία βοήθεια και κανένα μηχανισμό υποστήριξης να κάνω το όνειρό μου και το πάθος μου πραγματικότητα. Νιώθω περήφανος που πήγα κόντρα σε όλες τις δυσκολίες και δεν τα παράτησα. Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, είχα την τύχη να συναντήσω έναν χαρισματικό άνθρωπο που πίστεψε σ’ εμένα. Είχα πάει με μια κασέτα την οποία είχαν απορρίψει όλες οι δισκογραφικές, αλλά ο Τάσος Φαληρέας αγάπησε τα τραγούδια και μας έβαλε στο στούντιο να κάνουμε τον πρώτο μας δίσκο. Είχα πολλές ήττες, αλλά περνώντας ο καιρός άλλαξε το βλέμμα μου προς αυτές. Δεν τις βλέπω πια σαν ήττες. Μετά τη διάλυση των Φατμέ, για παράδειγμα, για πέντε έξι χρόνια – δεν ήταν και λίγα -, στο ξεκίνημα δηλαδή ως σόλο καλλιτέχνη, αισθάνθηκα ότι έχασα την επαφή με τον κόσμο, ότι τα τραγούδια μου δεν αφορούσαν κανέναν, δεν πουλούσαν οι δίσκοι, δεν ερχόταν κόσμος στις συναυλίες. Αυτό βίωσα σαν ήττα. Αλλά έπειτα από χρόνια είπα δόξα τω Θεώ που πέρασα αυτή την περίοδο γιατί έψαξα πιο πολύ μέσα μου και κατάφερα να αντιμετωπίσω δαίμονες και θεριά που απέφευγα. Με πλούτισε εκείνη η εποχή.

Μου λείπει ο Λαυρέντης, παρόλο που δεν είχαμε μακροχρόνια φιλία. Είναι παράξενο γιατί διήρκεσε έναν χρόνο – όσο δουλέψαμε δηλαδή μαζί. Μας έφερε αναπάντεχα κοντά. Δεν ήταν απλώς μια συνεργασία. Αισθανόμουν ότι συνάντησα έναν αδελφό μου. Γελάσαμε πάρα πολύ και έγιναν πολύ ωραία και αυθόρμητα πράγματα. Εκείνη την εποχή είχα γράψει και ένα τραγούδι, το οποίο ετοιμάζομαι να κυκλοφορήσω, που έχει τίτλο «Δυο παράλληλοι δρόμοι». Περιγράφει δυο ανθρώπους που κάνουν παράλληλες πορείες και κάποια στιγμή οι δρόμοι τους τούς βγάζουν σε κάποια ακρογιαλιά. Ετσι αισθάνθηκα ότι συνέβη με τον Λαυρέντη. Είχαμε πολλά κοινά: ήμασταν συνομήλικοι, είχαμε γεννηθεί στην ίδια πόλη, τον Βόλο, είχαμε ξεκινήσει ταυτόχρονα με τα συγκροτήματά μας – εγώ με τους Φατμέ, εκείνος με τους Τερμίτες -, διαλύθηκαν ταυτόχρονα.

Από διχασμούς καλά πάμε. Είχα γράψει και ένα τραγούδι το 2015, το «Θα περάσει και αυτό», που ήταν μια κραυγή απόγνωσης γι’ αυτό που έβλεπα γύρω μου, την εχθροπάθεια και το μίσος. Από τότε έχουν περάσει χρόνια, έχουν αλλάξει τα πράγματα, και κυρίως το δικό μου βλέμμα. Για μένα ο καλύτερος τρόπος για να παλέψεις το σκοτάδι είναι να ανάψεις όσο περισσότερο φως γίνεται. Αυτό προσπάθησα να κάνω και μέσα από την εκπομπή. Να προβάλλει αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Δηλαδή όχι τις απόψεις μας, αλλά τα βιώματά μας. Δεν κάθομαι να διαβάσω τον κάθε τρελαμένο στο Ιντερνετ που γράφει θεωρίες.

info

Θεσσαλονίκη, Block 33, 5/12. Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, Συγγρού 143, {CR}τηλ. 210-9315.500, {CR}από 11/12 και κάθε Σάββατο