Με δύναμη από το Παρίσι

Η συμμαχία δεν είναι συγκυριακή – πρόκειται για σήμα που εκπέμπεται τους τελευταίους μήνες τόσο από το Ελιζέ όσο και από το Μαξίμου. Σε πολιτικό επίπεδο, άλλωστε, έχει ρίζες που έχουν απλωθεί σε διάφορα πεδία μέσα στις δεκαετίες που προηγήθηκαν. Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ΄ Εστέν είχε στείλει με το προεδρικό αεροσκάφος πίσω στην Αθήνα τον Κωσταντίνο Καραμανλή, το 1974. Δέκα χρόνια αργότερα, ο Φρανσουά Μιτεράν είχε βασισθεί στη μεσολάβηση του Ανδρέα Παπανδρέου για την, ιστορικού χαρακτήρα, συνάντησή του με τον Μουαμάρ Καντάφι στην Ελούντα. Συνεπώς, πρόκειται για μια σύμπλευση διαρκείας που επιβεβαιώνεται σχεδόν από κάθε ηγετικό δίδυμο στην Αθήνα και το Παρίσι. Στην περίπτωση Μακρόν – Μητσοτάκη, ωστόσο, η σχέση δείχνει να γίνεται και πιο προσωπική, πρωτίστως επειδή τη σφυρηλατεί και μια κοινή ατζέντα που μπορεί να δώσει πρόσθετο βάθος στους διμερείς σχεδιασμούς.

Προφανώς κάθε διπλωματική σχέση έχει το δικό της ​ισοζύγιο – στον τελικό απολογισμό έχει τη σημασία του τι δίνεις και τι παίρνεις. Αλλά η πρόσκληση του Μακρόν στον Μητσοτάκη για να βρεθεί η Ελλάδα για πρώτη φορά σε μια διεθνή συνδιάσκεψη για το Λιβυκό, είναι η απόδειξη ότι πλέον διαμορφώνονται νέες συνθήκες που εξοπλίζουν την Αθήνα και στριμώχνουν την Αγκυρα. Αν το Βερολίνο έδειχνε κατανόηση στις απαιτήσεις Ερντογάν και απέκλειε κάθε ελληνική συμμετοχή από τις συζητήσεις για το μέλλον της Λιβύης, οι ισορροπίες πλέον έχουν ανατραπεί με γαλλική σφραγίδα. Ο εκνευρισμός της Αγκυρας καταγράφεται με την υποβαθμισμένη συμμετοχή στο Παρίσι, αλλά αν κάτι μπορεί να προσάψει ο Ερντογάν στον Μακρόν είναι περισσότερο ότι καθυστέρησε να εμπλακεί με έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στο Λιβυκό. Οι Γάλλοι είχαν συμφέροντα στην Τρίπολη και στη Βεγγάζη πολύ πριν οι Γερμανοί ανακαλύψουν την Τζαμαχιρία.

Είναι εξίσου σαφές ότι ο άξονας Παρίσι – Αθήνα έχει ενισχυθεί από μια συμφωνία αμυντικής συνεργασίας που συνδέθηκε με την αγορά γαλλικών φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών νέα γενιάς. Αν δίπλα στις Belh@rra και τα Rafale προστεθούν και γαλλικές κορβέτες, ο Μακρόν είναι έτοιμος να δώσει μάχη ακόμη και για τα γλυπτά του Παρθενώνα. Η συμμαχία, ωστόσο, ξεπερνά τα όρια της στήριξης της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας, είναι περισσότερο πολιτική και βλέπει στο βάθος του χρονικού ορίζοντα. Στις 10 Απριλίου 2022 θα διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, ενώ κανείς δεν αποκλείει κάλπες μέσα στην ίδια χρονιά και στην Ελλάδα. Το δίδυμο Μακρόν – Μητσοτάκη, επομένως, θα μπορούσε να καθορίσει τις διμερείς σχέσεις για όλη τη δεκαετία. Αν η γαλλική επιστροφή στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί στρατηγική κίνηση, η Αθήνα είναι αναγκαστικά ένας ισχυρός κρίκος στην αλυσίδα. Για το Μαξίμου, δε, σε μια φάση που ο ρόλος του Βερολίνου στη μετά Μέρκελ εποχή αποτελεί έναν άλυτο προς το παρόν γρίφο, η ενδυνάμωση του Παρισιού και του Μακρόν μέσα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα μπορεί να εξελιχθεί σε αυτοσκοπό.

Μια κοινή ατζέντα με τον Μακρόν, η οποία θα μπορούσε να αναδειχθεί και σε ευρωπαϊκή ατζέντα εφόσον οι εξελίξεις το επιτρέψουν, έχει ήδη καταρτισθεί – από το πλαίσιο δράσης για την κλιματική αλλαγή, τις ευρωπαϊκές προοπτικές, τις σχέσεις κράτους και αγοράς. Ο κεντρώος Εμανουέλ Μακρόν που κινείται χωρίς αντίπαλο σε όλον τον χώρο μεταξύ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, συγκροτεί μια νέα πολιτική οικογένεια στην οποία θα χωρούσε χωρίς ιδιαίτερους προβληματισμούς και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αν το Ελιζέ προκρίνει κι ένα χριστουγεννιάτικο σχέδιο για lockdown των ανεμβολίαστων, το Μαξίμου μπορεί να ακολουθήσει. Με τον Μακρόν στη θέση του οδηγού, η Αθήνα βάζει πλέον μπροστά έναν μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Τον ερχόμενο Απρίλιο, με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ποτέ, ο Μητσοτάκης θα περιμένει να μιλήσουν οι γαλλικές κάλπες και για τα δικά του στοιχήματα.