Αλλότριοι Σκοποί

Είναι δυνατόν να υπάρχουν στρατιώτες που δεν θα ήθελαν να καούν ζωντανά γυναικόπαιδα; «Όχι», απαντούν σθεναρά «τοπικοί φορείς και απόγονοι θυμάτων» της Σφαγής των Καλαβρύτων, απειλώντας με μηνύσεις τους υπεύθυνους της ταινίας «Καλάβρυτα 1943» επειδή σε αυτή εμφανίζεται   Αυστριακός να ανοίγει την πόρτα σχολείου που καίγεται για να διαφύγουν γυναικόπαιδα. Πρόκειται για «αναβίωση μύθων που εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς», υποστηρίζουν.

«Αναβίωση μύθων», σημαίνει πως είχε τεθεί ξανά το θέμα του Αυστριακού που έκανε αυτή την άγια πράξη. Ο σκηνοθέτης Νικόλας Δημητρόπουλος δήλωσε χθες στα Νέα ότι υπάρχουν σε μουσείο της Ουάσιγκτων μαρτυρίες 14 ατόμων ότι πράγματι συνέβη αυτό. «Κάποτε έτσι είχε ειπωθεί», παραδέχονται επίσης «φορείς και απόγονοι». Όμως αυτοί ανέτρεψαν τις μαρτυρίες και όσοι πήγαν να διερευνήσουν το ζήτημα στα Καλάβρυτα «αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω άπρακτοι … όταν τους παραθέσαμε τα στοιχεία», δηλώνουν περήφανοι που απέκλεισαν τη δυνατότητα να είχε υπάρξει ένας έστω άνθρωπος μεταξύ των στρατιωτών.

Ποιοι να είναι οι «αλλότριοι σκοποί» που υπηρετεί ταινία που δεν αναμετριέται μόνο με τη σφαγή των Καλαβρύτων αλλά «με το αδιανόητο του πολέμου, του πολέμου οπουδήποτε … ανοίγει την αγκαλιά της σε όλες τις σφαγές … εκπροσωπούσαμε όλες αυτές τις τρομακτικές αδιανόητες ιστορίες των πολέμων», όπως είπαν σε συνέντευξή τους στο Βήμα οι πρωταγωνιστές Δανάη Σκιάδη και Νικόλας Παπαγιάννης;

Μήπως αυτό ενοχλεί; Μήπως δεν είναι όλοι οι πόλεμοι τρομακτικοί και όλες οι σφαγές αδιανόητες αλλά μόνο αυτές που κάνουν οι άλλοι; Δεν  μαθαίνουμε στο σχολείο ότι όλοι οι δικοί μας πόλεμοι ήσαν δίκαιοι, απελευθερωτικοί, αμυντικοί; Πώς δηλαδή θεωρείς ότι ο εχθρός μπορεί να έχει ανθρωπιά; Είναι δικό μας προνόμιο – ημών, που λίγες ημέρες πριν τη Σφαγή των Καλαβρύτων είχαμε σφάξει 77 αιχμάλωτους Γερμανούς και λίγους μήνες μετά σφάζαμε ανελέητα αντίπαλους στον Μελιγαλά και στο Κιλκίς (οι αριστεροί) και κρεμάγαμε κεφάλια αντιπάλων στις πλατείες (οι δεξιοί). Με θύματα πολλαπλάσια των Καλαβρύτων.

Ήτοι, «αλλότριος σκοπός» σκηνοθέτη και ηθοποιών, βδελυρός  και προδοτικός, είναι η πίστη στην ανθρωπιά, η επιθυμία να εκλείψει η βαρβαρότητα, η προσπάθεια δια της τέχνης να εξανθρωπιστεί, να γλυκάνει, να ομορφύνει ο κόσμος.

Απαράδεκτα πράγματα: η τέχνη οφείλει να υπηρετεί πολιτικούς και εθνικούς σκοπούς, να καλλιεργεί μίση και εχθρότητες, να προπαγανδίζει ότι δεν υπάρχει ανθρωπιά, κάθαρση,  συγγνώμη, έλεος.  Και αν κάποιοι καλλιτέχνες κάνουν το αντίθετο, να τιμωρηθούν διότι διαδίδουν «ιστορικά ψεύδη».