Το πραγματικό αίσθημα όσων εισέρχονται σε συναυλία κλασικής μουσικής είναι αντίστροφο προς τις μεγαλοστομίες και την εξειδικευμένη ορολογία που χρησιμοποιείται στα λαμέ πηγαδάκια του διαλείμματος. Κάποιοι θεατές μοιάζουν προετοιμασμένοι για την «έκπληξη που θα νιώσουν» νομοτελειακά, κάποιοι αισθάνονται περιούσιοι – ακόμη και αν συμπεριφέρονται απλώς σαν καταναλωτές τέχνης. Συνήθως η αυτοματοποιημένη αφήγηση περιέχει τον «έξυπνο διάλογο των εγχόρδων», τη δεσπόζουσα και την τονική της Σι-μείζονος, τις χορευτικές παραλλαγές του αρχικού σκοπού. Θέλω να πιστεύω ότι – εκτός από τους γνώστες και τους ειδικούς της μουσικοκριτικής – εισερχόμαστε ως νήπιοι στην παράσταση.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
- Οικονομικό Φόρουμ Δελφών – Δ. Μιχαηλίδου για το στεγαστικό: Κοντά σε εθνική στρατηγική με πακέτο 43 διαφορετικών μέτρων
- Φρίκη: Κέρδισε το βραβείο του «πατέρα της χρονιάς» και εκείνος δολοφόνησε τον 11χρονο γιό του
- Τσέλσι: Ο Λίαμ Ρεσενιόρ είναι ο προπονητής με τις λιγότερες μέρες στον πάγκο – Δεύτερος ο Ράφα Μπενίτεθ
