Ενας ήταν ο Εθνικάρας που όλοι σέβονταν

Είναι κάποιες απώλειες που δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Ο χρόνος θα κυλήσει, αλλά αυτός θα είναι ακόμη εκεί, δίπλα μας. Oπως τα χρόνια της δόξας για την αγαπημένη του ομάδα. Και όχι μόνο σε αυτά τα χρόνια τα αξέχαστα. Παντού και πάντα κοντά στον Εθνικό. Για τους Μπλε του Πειραιά μιλάμε. Και για τον αλησμόνητο Γιάννη Ματζουράνη.

Oταν έμαθα για τον θάνατό του την περασμένη Κυριακή, λες και έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Ηξερα φυσικά για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε. Για τις επιπλοκές. Τις δυσκολίες. Πολλοί δεν θέλησαν να το πιστέψουν. Αλλά, δυστυχώς, ήταν αλήθεια. Αν μια περίπτωση απώλειας έχει όνομα, αυτή είναι του Γιάννη Ματζουράνη.

Εγώ και οι άλλοτε συμπαίκτες μου στον Εθνικό νιώθουμε πως μας άφησε ορφανούς. Δεν ήταν απλά ένας οπαδός που ακολουθούσε τον Εθνικό σε κάθε γήπεδο της Ελλάδας αλλά και εμφανιζόταν στους αγώνες όλων των τμημάτων της ομάδας. Από την πισίνα μέχρι το μπάσκετ. Ηταν ένας από εμάς! Ο άνθρωπός μας. Παίζαμε, δίναμε τους σημαντικούς αγώνες εκείνης της εποχής, μάχες δυνατές και ξέραμε πως αν γυρίζαμε το βλέμμα μας προς την εξέδρα, αυτόν θα βλέπαμε. Να μας εμψυχώνει με αυτή την τόσο χαρακτηριστική του φωνή. Ενας τενόρος στις εξέδρες των ελληνικών γηπέδων. Ορφάνεψαν όλα τα γήπεδα της Ελλάδας, έχασαν ένα κομμάτι από τη ζωή και την ψυχή τους.

Το 1934 γεννήθηκε στον Αγιο Ανδρέα της Κυνουρίας ο Γιάννης και ήλθε σε ηλικία 10 ετών στην Αθήνα. Κάποιος θείος του τον μπόλιασε με το… δηλητήριο του Εθνικού. Δεν το ξεπέρασε ποτέ. Σε χαρές και πίκρες, συνέχεια δίπλα στην ομάδα. Με τη γραβάτα. Το κοστούμι ή το παλτό. Μια γνώριμη φιγούρα, πολύ μακριά από τις συνηθισμένες στα γήπεδά μας. Κύριος με τα όλα του ο κυρ Γιάννης Ματζουράνης, έτσι θα τον λέω πάντα. Αρχισε να διδάσκει φίλαθλη ιδιότητα σε όλη την Ελλάδα. Τον προέτρεψαν να γίνει υψίφωνος, αλλά αυτός το απέρριψε. Είχε άλλες βλέψεις μάλλον. Να είναι στις εξέδρες δίπλα στην μπλε αγαπημένη του ομάδα. Πάνω απ’ όλα ο Εθνικός. Μόνο για τα καμάρια του. Ετσι μας αποκαλούσε.

Δοξάστηκε και δόξασε τον Εθνικό και όλες αυτές τις δεκαετίες έχασε μόλις 12 ματς στο ποδόσφαιρο. Θέλω βιβλίο να γράψω, μα δεν μπορώ. Πρέπει και μπορούμε να γράφουμε μήνες για τον ΓΙΑΝΝΑΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ και όχι μόνο. Ναι, είναι αλήθεια πως πέρασε τα σύνορα της πατρίδας μας η φήμη του. Πολλά αθλητικά τηλεοπτικά συνεργεία της Ευρώπης τού πήραν συνεντεύξεις. Αν κάποιος μπει σε δωμάτιο του σπιτιού του, ασφαλώς και θα δει και θα καταλάβει πάρα πολλά.

Οι σύνδεσμοι των μεγάλων ΠΑΕ, της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, ας αντιληφθούν πόσο τυχεροί ήμασταν που είχαμε αυτόν τον άνθρωπο δίπλα μας σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Οχι μόνο της ποδοσφαιρικής ζωής μας. Ο Γιάννης Ματζουράνης ήταν μέλος της οικογένειάς μας. Εμένα με υπεραγαπούσε. Αλλά και τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές του Εθνικού. Αυτούς που γνώρισε στα γήπεδα και τα αποδυτήρια της ομάδας, όπου έμπαινε για να πανηγυρίσει μαζί μας. Δεν ξεχώριζε κανέναν, αυτό έδειχνε προς τα έξω. Ηταν τόσο πολλοί όσοι έγραψαν χρυσές σελίδες με τα χρώματα του Εθνικού. Ο Μακρυωνίτης και ο Μουκέας. Ο Αντωνάκος. Ο Αντωνόπουλος αριστερά, ενώ εγώ έπαιζα στα δεξιά. Ο Πεππές. Ο Μπατίστα αργότερα και ο Τσούκτσος, παίκτες που υπέγραψαν στο ΟΑΚΑ το φοβερό 6-3 επί του Παναθηναϊκού, ένα αποτέλεσμα που έκανε αίσθηση σε όλη την Ελλάδα. Θέλετε κι άλλους; Ιλούνγκα, Καμπόλης, Φώτης Παπαδόπουλος, Ιωακειμίδης, Κουτσιβίτης, Μπατσινίλας, Αρμόδωρος, Κάραλιτς. Επίσης ο σπουδαίος φορ, ο Καλκαντέρα. Ο Κοτίδης, ο εξτρέμ. Ο Γιάννης Κατσικογιάννης. Τι ομάδες έβγαλε κατά καιρούς ο Εθνικός που πάντα κοιτούσε τους ισχυρούς της εποχής στα μάτια και χωρίς να έχει το παραμικρό κόμπλεξ. Γιατί για όλους εμάς που ζήσαμε τον Εθνικό στα χρόνια τα καλά, αυτή η ομάδα ήταν πολύ μεγάλη.

Δεν χρειάζεται να πω τι σήμαινε για τον αξέχαστο Γιάννη Ματζουράνη. Ηταν η ίδια του η ζωή. Μάλλον κομμάτι της ζωής του, γιατί δεν μπορούμε να ξεχάσουμε και την υπέροχη οικογένειά του. Ο Γιάννης ερχόταν στα γήπεδα και δεν τον πείραζε κανείς. Είχε κερδίζει τον σεβασμό όλων και αυτό ήταν ένα πολύ μεγάλο του κατόρθωμα. Χαιρόταν στις επιτυχίες, στενοχωριόταν στις ήττες, αλλά μας παρηγορούσε και μας τόνωνε την ψυχολογία. Δεν το βάζαμε ποτέ κάτω. Βλέπαμε το επόμενο παιχνίδι. Με πίστη και αισιοδοξία. Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

Με τον χαμό του Γιάννη Ματζουράνη κόπηκε και ο τελευταίος κρίκος που συνέδεε την άλλοτε ΕΘΝΙΚΑΡΑ με το σημερινό Εθνικάκι.

Καλό Παράδεισο, άρχοντα.

Α ρε Εθνικάααααρα. Θα μείνεις αξέχαστος σε όλους εμάς που συνδέσαμε την ποδοσφαιρική μας ζωή με τη δική σου παρουσία.

Ο Παναγιώτης Κατσικογιάννης είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρόεδρος των βετεράνων του Εθνικού