Πέρασε κιόλας ένας χρόνος

…Και η πρώτη ερώτηση που τους έκανε ο σιδηρούς έφορος Ευάγγελος Χέλμης «τι έχει μέσα η μπάλα»; Και οι απαντήσεις αυθόρμητα και με ένα στόμα, «αέρα, κύριε Βαγγέλη», και ο Ευάγγελος χαμογελούσε και τους έλεγε επιτιμητικά «Λάθος δόξα έχει. Τιμή έχει και θα την κουβαλάτε όσο ζείτε και όσο υπάρχει Ολυμπιακός!». Αυτό έλεγε και ξανάλεγε ο λαστιχένιος Σάββας. Και ο γέρος επιβεβαιώθηκε και ζήσαμε και εγώ και η χρυσή ενδεκάδα μία ζωή χιλιοτιμημένη. Και αγαπήθηκαν όλοι τους, όσο ποτέ άλλοτε έλληνας ποδοσφαιριστής. Και ζήσανε δεμένοι, ο ένας κοντά στον άλλον. «Ομάδα ήμασταν στο γήπεδο», μου έλεγε ο Σάββας, «ομάδα και στη ζωή».

Και το δέσιµό τους το αποτύπωσε με μία φράση ο Ξανθόπουλος, το λιονταράκι, όταν στα τελευταία του, σε μια κλινική στην Κοκκινιά, δίνει εντολή στον Ρωσίδη τον αρχηγό του… «Την κηδεία θα την κάνετε στο Γ’ Νεκροταφείο μέσα, όχι στη μητρόπολη της Νίκαιας». Και του εξήγησε το γιατί… «Αυτοί», εννοούσε τους συμπαίκτες του, «είναι τρελοί! Θα κουβαλήσουν το φέρετρο, από τη μητρόπολη στο νεκροταφείο 4 χιλιόμετρα διαδρομή… Και καθώς ορισμένοι από αυτούς έχουν και πρόβλημα με την καρδιά, φοβάμαι μη μείνουν στον δρόμο!». Και σε αυτές τις απλές λέξεις διαβάζεις την αγάπη που είχαν ο ένας για τον άλλον και αποκωδικοποιείς τον Γόρδιο Δεσμό τους! Και οι περισσότεροι μακροημέρευσαν, και όσοι είναι ακόμα στη ζωή, ο Υφαντής, ο Γιάννης Ιωάννου, έχουν καβατζάρει τα 90.

Οσο για το πριγκιπόπουλο γιατί άλλοι τον λέγανε έτσι, και άλλοι χαριτωμένα και λόγω Κολωνακίου, βουτυρόπαιδο. Και όμως, ο Κολωνακιώτης κουβάλαγε καρδιά λιονταριού και όπως έλεγε ο Βαγγέλης Πανάκης «έπεφτε στα πόδια μας και δεν υπολόγιζε τίποτα, εμείς έπρεπε να τον προστατεύουμε. Και γινόμουνα για χάρη του Φρούσιος και Μαρσέλλος και Καμπαδέλης». Ητανε βλέπετε οι πρωταθλητές των δρόμων μετ’ εμποδίων. Κάτι ανάλογο ο μεγάλος Νεστορίδης: «ήταν προτιμότερο να χάσουμε ένα γκολ παρά να τον τραυματίσουμε». Ιππότης ο Σάββας, και αγαπητός σε όλους, μηδέν αγωνιστικό πρόβλημα, και ο όρος «συμπεριφορά ανάρμοστη» terra incognita για τον Θεοδωρίδη. Και αν υπήρχε ολυμπιακό μετάλλιο ήθους, θα του το κρέμαγαν όλοι μαζί!

Και γυρνώντας τον χρόνο, το πριγκιπόπουλο το ψάρεψε ο μέγιστος ψαράς όλων των εποχών, ο Ευάγγελος  Χέλμης. Οπως σε μια αλάνα στην Πλάκα ξεχώρισε τον Δαρίβα, όπως σε κάποιο γήπεδο στα Πετράλωνα ξεχώρισε τον Πινόκιο, τον Θανάση  Μπέμπη. Τα ίδια στον στίβο του Πανιωνίου: διέκρινε τον οκτακοσάρη Κοτρίδη, το ίδιο και στον ερχόμενο με το τσεμπέρι του από τον Ορχομενό, τον Ηλία Ρωσίδη, και τέλος από την Παιανία τον Κώστα Πολυχρονίου που τον ‘φέραν πεσκέσι. Τα ίδια και με τον Αριστοκράτη.

Ενα απόγευµα ο κυρ Ευάγγελος περνάει από το Μαράσλειο και βλέπει έναν πιτσιρικά που προπονιόταν με τον Λευκό Αστέρα του Ηλία του Καρασούλα να βουτάει μέσα στα πόδια των αντιπάλων με τη μούρη στο χώμα, και να σηκώνεται αλευρωμένος, αλλά καταχαρούμενος. Ενδιαφέρθηκε αμέσως, αλλά έμαθε ότι είχε δελτίο στην Ενωση Αμπελοκήπων και τον εποφθαλμιούσε ο Παναθηναϊκός και ότι η Ενωση Αμπελοκήπων ήταν ο βασικός τροφοδότης του Παναθηναϊκού. Ηδη είχε δώσει τους αδελφούς Παπαντωνίου, οπότε υπήρχαν, και λόγω γειτονιάς, ανοιχτές παρτίδες. Και η καψούρα των «πρασίνων», και του Αποστόλου Νικολαΐδη ατελείωτη, αφού τον προώθησαν στην μικτή Αθηνών, και δίναν τζάμπα για προπόνηση, και αγώνες, το γήπεδο στην Ενωση Αμπελόκηπων. Ελα όμως που ο πατήρ Θεοδωρίδης ήταν Ολυμπιακάρα, και μάλιστα από τα ιδρυτικά του μέλη. Μπορούσε να τον αφήσει στον Παναθηναϊκό; Και αφού το σωματείο του δεν τον έδινε, έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη, για να αποφύγει την τιμωρία αποκλεισμού για δύο χρόνια, και εκάμφθησαν τα όχι των Αμπελόκηπων. Και όπως έλεγε ο Γιώργος Ανδριανόπουλος, «ο πατέρας του τον έκανε δώρο στον Ολυμπιακό». Μα και για τον ίδιο τον Σάββα η πρόταση ήταν ονειρεμένη, γιατί εκείνα τα χρόνια ο Θρύλος έπαιρνε το ένα πρωτάθλημα μετά το άλλο.

Οσο για την συνέχεια, αναμενόμενη. Εξάλλου ο κυρ Ευάγγελος τον είχε και για μεγάλο γούρι. Οντως μαζί του σήκωσε πέντε πρωταθλήματα και εφτά Κύπελλα. Φόρεσε τη φανέλα την περίοδο 1953-54 και την έβγαλε μετά από εννιά χρόνια το 1962, νεότατος. Εν τω μεταξύ φόρεσε 12 φορές τη φανέλα της Εθνικής Ομάδος. Ομως, θες οι γκρίνιες στην ομάδα που είχε πάψει να είναι οικογένεια, θες γιατί από τη χρυσή ενδεκάδα απέμεινε μόνον ο Κώστας Πολυχρονίου, θες γιατί τον πίεζε ο πατέρας του να πάρει επιτέλους το πτυχίο του – βλέπεις ο άνθρωπος είχε το μεγαλύτερο φαρμακείο στην πλατεία Ομονοίας μαζί με τον Μαρινόπουλο και τον Μπακάκο -, τον οδήγησαν να κλείσει αυλαία στην αθλητική του δράση. Το σημαντικότερο έπρεπε να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Και το έκανε στο μακρινό Αμστερνταμ, παίρνοντας και μία σπάνια ειδικότητα στις βιταμίνες, ειδικότητα που του άνοιγε την πόρτα για πανεπιστημιακή καριέρα…

Οµως η µπάλα τον είχε σημαδέψει. Και μπορεί ποτέ να μην πήρε δεκάρα, δεν το είχε και ανάγκη, απαιτούσε μάλιστα τα δικά του πριμ να δίνονται στους συμπαίκτες του. Και οι προσωπικές του δωρεάν προσκλήσεις να μοιράζονται στην ομάδα. Και όπως έλεγε ο Μπάμπης Κοτρίδης: «Από τίτλους γεμίζαμε ράφια…, από λεφτά κάτι δωράκια, και ο Σάββας ο Αριστοκράτης, στον οποίο του χρωστάω και τη ζωή μου. Τελευταίος αγώνας του πρωταθλήματος και μόνο με νίκη μέσα στην Τούμπα το εξασφαλίζαμε. Και στο 60′ κερδίζουμε πέναλτι. Το εκτελώ και η μπάλα βρίσκει δοκάρι. Ευτυχώς στο 80′ με ένα απευθείας κόρνερ ο Δαρίβας κάνει το 1-0. Ελα όμως που στο 88’ ανατρέπει ο Σούλης τον Λάμπη Κουϊρουκίδη. Πέναλτι και το εκτελεί ο ίδιος ο Λάμπης, και ο Σάββας την μπάλα την μπλοκάρει. Και πέφτω στα πόδια του κλαίγοντας. «Σάββα μου με έσωσες θα με σκότωνε ο αγριάνθρωπος». Εννοούσε το Βαγγέλη Χέλμη.

Και ο Σάββας αγαπήθηκε από φίλους και αντιπάλους όσο ίσως κανένας άλλος. Και άφησε το στίγμα του ανεξίτηλο! Πάνω από οικονομισμούς, από αντιπαροχές, μακριά από ανταγωνισμούς, έξω από τη βρωμιά και το υπόγειο που κουβαλάει στους καιρούς μας το λαοφιλέστερο άθλημα, ο Σάββας παρέμεινε Αθλητής. Σωστά τον χαρακτήρισε ο Βαγγέλης Μαρινάκης πρωταθλητή του αγαπημένου του συλλόγου.

Ούτε επίτιµος πρόεδρος, ούτε γενικός αρχηγός, ούτε μέλος των ΔΣ. Ο Σάββας παρέμεινε για πάντα αθλητής του συλλόγου, και μόνιμα μέλος αφανές των εκάστοτε ενδεκάδων.