Εχει μέλλον αυτό το ΚΙΝAΛ;

Σε δύο περίπου μήνες, οι ψηφοφόροι του Κινήματος Αλλαγής θα κληθούν να εκλέξουν πρόεδρο για τα επόμενα, κρίσιμα για το ΚΙΝΑΛ, χρόνια. Συνεπώς, είναι καλό να αρχίσουν από τώρα να σκέφτονται τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που πρέπει έχει ο/η πρόεδρος και βάσει αυτού να κάνουν την επιλογή τους. Αυτό, βέβαια, σημαίνει ότι κάθε ψηφοφόρος πρέπει να έχει σαφή εικόνα των προσδοκιών του για την πολιτική που επιθυμεί να ακολουθήσει το κόμμα υπό τη νέα ηγεσία του.

Για τον γράφοντα, το ΚΙΝΑΛ πρέπει: (1) Να αποκτήσει επαφή με τον λαό. Στο καταστατικό του προβλέπει τοπικές οργανώσεις, αλλά αυτές δεν είναι ακόμη ορατές. (2) Να αποκτήσει πρόγραμμα για όλα τα σοβαρά ζητήματα της χώρας και αυτό να είναι γνωστό τουλάχιστον σε όσους ενδιαφέρονται. Ξέρει κάποιος πολίτης ποιο είναι το πρόγραμμα του ΚΙΝΑΛ, π.χ. για την οικονομία; (3) Να ασκεί αντιπολίτευση με τεκμήρια και προβάλλοντας τις δικές του προτάσεις και όχι με τηλεγραφήματα από την τηλεόραση. Και (4) να αποκτήσει μέσω της εκλογικής διαδικασίας έναν/μία πρόεδρο που να είναι αξιόπιστος/η, να μην έχει κάνει περιπάτους στα πολιτικά κιόσκια, να μην έχει μπαινοβγεί την εξώπορτα του κόμματος, και κατά συνέπεια να μπορεί να πείθει για την ειλικρίνεια των προθέσεών του. Τα παραπάνω μπορεί να είναι στοιχειώδη και γνωστά, αλλά αυτά είναι τα ουσιώδη. Επιπλέον, δεν πραγματοποιούνται τόσο εύκολα όσο θα νόμιζε κάποιος που δεν τα έχει ζήσει.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο αρχηγός πρέπει να έχει πείρα. Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι, διότι η εμπειρία μπορεί να περιλαμβάνει και εμπειρία σε ανεπιθύμητα πράγματα, όπως διαφθορά, συντεχνιασμούς, κλίκες κ.ά. Αλλοι υποστηρίζουν ότι ο αρχηγός πρέπει να είναι νέος και άφθαρτος, αλλά ούτε αυτό είναι σωστό, διότι νέος σημαίνει αδοκίμαστος, και αυτό μπορεί να κρύβει μεγάλο ρίσκο. Επίσης, πολλοί λένε ότι είναι καλό ο αρχηγός να έχει βαρύ οικογενειακό όνομα. Αυτό είναι τελείως λάθος, διότι η φύση συχνά παλινδρομεί και ένας ψηλός γονιός γεννάει κοντά παιδιά, και το αντίθετο.

Στα επόμενα λίγα χρόνια κρίνεται η επιβίωση του ΚΙΝΑΛ. Τα τελευταία έξι χρόνια το ΚΙΝΑΛ βρίσκεται στο 6%. Το ποσοστό αυτό και η μέχρι σήμερα παρουσία του στην ελληνική κοινωνία δεν του εξασφαλίζουν μακροημέρευση. Το ΚΙΝΑΛ δεν είναι ΚΚΕ, δεν έχει τα συστατικά στοιχεία του ΚΚΕ, που μπορεί να επιβιώνει με μικρά εκλογικά ποσοστά.

Μέχρι σήμερα η φανερή δράση του ΚΙΝΑΛ, δηλαδή αυτή που γίνεται αντιληπτή από τον απλό ψηφοφόρο, είναι να καταψηφίζει νομοσχέδια, ακόμη και εκείνα που έπρεπε να υπερψηφίζει (όπως αυτό για την Παιδεία), και έτσι να εξομοιώνεται με τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον κάνει να φαίνεται λιγότερο ρηχός απ’ ό,τι στην πραγματικότητα είναι.

Στα παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αυτά που προσέφεραν χωρίς να ζητήσουν, προκαλεί θλίψη η σκέψη ότι το ΚΙΝΑΛ, ως κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ, στη σημερινή του κατάσταση δεν έχει να προσφέρει κάτι σημαντικό στην ελληνική κοινωνία. Ας αντιμετωπίσουμε την αλήθεια. Κρίνοντας από τη δράση του, το σημερινό ΚΙΝΑΛ ουσιαστικά είναι περιττό. Αυτό καθιστά την ανάγκη αλλαγής επιτακτική. Η επικείμενη εκλογή προέδρου είναι μια καλή ευκαιρία.

Ο  Θ. Π. Λιανός είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών