Σκληρός {LF}αλλά δίκαιος, ερωτευμένος με την είδηση

Ηταν Οκτώβρης του 1991. Ημουν διευθυντής σύνταξης στον ΑΝΤ1. Τότε δύο ήταν τα ιδιωτικά κανάλια που έδιναν τη μάχη του ανταγωνισμού αλλά και του νέου που έφερνε η ιδιωτική τηλεόραση.

Είχα γυρίσει κουρασμένος από τη δουλειά από το κεντρικό δελτίο και είχα καθίσει να πάρω μία ανάσα, στο γραφείο του σπιτιού μου.

Το σταθερό τηλέφωνο χτύπησε. Τα κινητά έκαναν την εμφάνισή τους την επόμενη χρονιά.

Το κορίτσι στην άλλη γραμμή μου είπε ότι θέλει να με συνδέσει με τον γενικό διευθυντή Ειδήσεων του Μέγκα τον Γιώργο Λεβεντογιάννη. Σε δευτερόλεπτα μιλούσα με τον διευθυντή του Μεγάλου Καναλιού, ο οποίος με πολύ γλυκό ύφος, μου είπε ότι θέλει να συναντηθούμε γιατί έχει  να μου κάνει μία πρόταση συνεργασίας.

Το πρώτο ραντεβού δεν έγινε ποτέ. Αλλο καφέ πρότεινε ο Γιώργος σε άλλο πήγα εγώ.

Στο δεύτερο τα καταφέραμε. Συναντηθήκαμε στο Χαλάνδρι. Εκεί για πρώτη φορά τον είδα. Πάλλευκος με ματιά γερακιού.

Καθίσαμε σ’ ένα απόμερο τραπεζάκι.

Θέλω να έρθεις στο Μέγκα μου είπε και με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.

Στον ΑΝΤ1 ήμουν πολύ καλά. Ολο το μέλλον ήταν δικό μου. Είχα και άριστες σχέσεις με τον αείμνηστο Μίνωα Κυριακού. Ομως μερικές φορές η συγκυρία παίζει περίεργα παιχνίδια στο μυαλό.

Από τη μία ένα ασήμαντος τσακωμός μου στον σταθμό και από την άλλη η πειθώ του Λεβεντογιάννη με έκαναν γρήγορα να πάρω την απόφασή μου.

Tην επόμενη μέρα ξεκινήσαμε τη συνεργασία μας. Αυτός στα στούντιο της Παιανίας που έβγαιναν τα δελτία και οι ενημερωτικές εκπομπές και εγώ στη Σταδίου με τα τηλεοπτικά συνεργεία και τους ρεπόρτερ.

Η πρώτη σύσκεψη. Ο Λεβεντογιάννης τελειομανής. Ρωτούσε λεπτομέρειες των θεμάτων.

Αυτό το πλάνο το έχεις, αυτή τη δήλωση την πήραμε; Την έχουμε αυτή την πληροφορία; Βροχή από ερωτήσεις στις οποίες έπρεπε να απαντήσω. Δουλευταράς από το πρωί στη δουλειά. Μας έπαιρνε από τα ξημερώματα τηλέφωνο. Τον Πέρη, τον Κανέλλο, τον Κώστα.

Πιεστικός. Επρεπε να προσέχουμε και κάθε λέξη και πλάνο στο βίντεο. Δυναμικός. Κατέθετε ψυχή και πάθος κάτι που φαινόταν και στο κοντρόλ του καναλιού. Το δελτίο ειδήσεων το οποίο είχε χάσει σε νούμερα και εντυπώσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Κόλπο, άρχισε να ανακάμπτει. Με την καθοδήγησή του, φέραμε το δελτίο ειδήσεων στην πρώτη θέση. Σκληρός. Δεν χαριζόταν σε κανέναν. Εάν έκανες λάθος έπρεπε να έχεις υπομονή μέχρι να περάσει ο θυμός του. Δίκαιος. Δεν έκανε διαχωρισμούς στους ρεπόρτερ. Το ίδιο φερόταν στους γνωστούς πολιτικούς συντάκτες και το ίδιο στους νέους ρεπόρτερ. Αυτός όμως ο σκληρός διευθυντής έπαιρνε αργά το βράδυ τους ρεπόρτερ στο σπίτι τους για να τους πει μια καλή κουβέντα.

Ενα πρωινό μ’ ενημέρωσε.

Αύριο φεύγεις για Θεσσαλονίκη θέλω να προσλάβουμε έναν δημοσιογράφο.

Φεύγω το πρωί και θα γυρίσω την επόμενη μέρα του είπα.

Είσαι καλά παιδάκι μου; Και τι θα κάνεις όλη τη μέρα στη Θεσσαλονίκη; Θα γυρίσεις την ίδια μέρα πίσω!

Πίσω – μπρος λοιπόν. Στις μεγάλες φωτιές δεν έφευγε δευτερόλεπτο από το κοντρόλ. Σε κάθε θέμα ήθελε να ήμασταν πρώτοι! Αλίμονο εάν δεν το καταφέρναμε. Στα έκτακτα πρώτοι. Να με παίρνει κάθε πέντε λεπτά.

Εφτασε το λινκ; Πού είναι; Φτάνει.

Αντικειμενικός. Δεν άφηνε να παιχτούν πολιτικά παιχνιδάκια.

Θα τα γράφετε όλα. Θα τα δείχνετε όλα, θα τα λέτε όλα.

Μία εικόνα που έχει μείνει στο μυαλό μου είναι το τετρασύρματο που χρησιμοποιούσαμε για την επικοινωνία Παιανίας – Σταδίου.

Ημουν στην αίθουσα σύνταξης μιλώντας με τους ρεπόρτερ, με την πόρτα του γραφείου μου ανοιχτή.

Ακουγόταν δυνατά το τετρασύρματο.

Ακούει ο Σταμάτης; Και πριν προλάβω να απαντήσω.

– Ακούει ο Πέρης, ακούει κανείς; Ολη η αίθουσα να γελάει και εγώ να τρέχω να απαντήσω.

Και αυτός εκεί. Αυτό το πλάνο το έχεις; Αυτή τη δήλωση;

Ενας μεγάλος δημοσιογράφος. Ενας κανονικός δημοσιογράφος. Οπως έλεγαν όλοι. Σκληρός αλλά δίκαιος. Ερωτευμένος με την Είδηση.

Του χρωστάω πολλά. Μου εμπιστεύθηκε διευθυντική θέση σε πολύ μικρή ηλικία στο Μεγάλο Κανάλι.

Αντίο Γιώργο. Εμείς τα παιδιά σου στη Σταδίου θα σε θυμόμαστε πάντα.